ตอนที่ 6 กลัวใจตัวเอง

“พี่แคร์ ทำไงให้เฮียจีบอ่ะ บอกบุญแซนด์หน่อย”

“หื้อ เรื่องนี้หนูต้องถามเฮียหนูหรือเปล่าลูก”

“ฮ่าฮ่าฮ่า นั่นสินะคะ อยากโดนพี่อาร์ทจีบบ้าง แต่น่าจะไม่ทันใจ”

สองสาวนั่งเมาท์มอยกันอยู่กลางโถงบ้าน เทคแคร์ก็นั่งโซ้ยส้มตำที่เธอชอบไป ส่วนแซนดี้เอาแต่นั่งหาทริกวิธีการที่จะจีบรุ่นพี่คนนั้น

ตั้งแต่ย้ายมาอยู่ขอนแก่น ร้านข้าวประจำของคุณัญญาก็เห็นจะเป็นร้านเพื่อนพี่ชายคนนั้น ยังดีที่ร้านเขามีพวกเมนูของทอดกับกะเพราให้พอผลัดเปลี่ยนหมุนเวียนกันได้บ้าง ไม่อย่างนั้นเธอคงบวมโซเดียมเป็นแน่

หากแต่วันนี้จวนจะบ่ายสองอยู่แล้วเธอยังไม่โผล่หัวมา เล่นเอาเจ้าของร้านที่ตั้งตารอ หมายถึงรอลูกค้าประจำเริ่มแปลกใจกลัวว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ แถมยังไม่เห็นทักมาบอกอย่างเช่นทุกครั้งด้วย

“ไปตลาดเถอะ เดี๋ยวผมปิดร้านเองครับ”

“ได้ค่ะ งั้นป้าไปนะคะ”

ป้าสาเอ่ยลาเจ้าของร้านก่อนจะขับมอเตอร์ไซค์ออกไปพร้อมหลานสาวของตน พวกเธอทำงานให้ร้านทั้งสองสาขา เพราะเปิดเวลาไม่ตรงกัน และค่าจ้างก็ค่อนข้างสูงถ้าเทียบกับชั่วโมงที่ทำ

“แฮ่ก แฮ่ก ! พี่คะ..”

เสียงหอบกระเส่าเรียกเจ้าของร้านจากทางด้านหลัง แซนดี้มาในสภาพเหงื่อท่วมตัวราวกับวิ่งมา และใช่เธอวิ่งลงจากรถจริง ๆ เพราะเห็นว่าหน้าร้านขึ้นป้ายปิดแล้ว

“หิว”

“เหลือแค่ข้าวไข่เจียว จะกินไหม”

เธอพยักหน้าตอบก่อนที่คนพี่จะเลื่อนเก้าอี้ให้นั่ง ส่วนเขามุ่งไปยังครัวที่ยังไม่เก็บ มือหนาคว้าเอาไข่สองใบที่เก็บกันเอาไว้เผื่อเธอโดยเฉพาะออกมาตีจนเนียนละเอียด ตั้งกระทะให้ร้อนแล้วสาดไข่ปรุงเครื่องลงไป ยังไม่ลืมที่จะใส่ลูกชิ้นปูอัดที่เธอชอบลงไปด้วย

ถ้าถามว่าทำไมรู้ว่าเธอชอบ ก็เพราะเมนูที่เธอสั่งทุกวันจะต้องมีปูอัดเป็นส่วนผสมอยู่ด้วย และเจ้าหล่อนยังชอบสั่งปูอัดทอดกรอบอยู่บ่อย ๆ

ไม่ได้ตั้งใจจะจำ แต่เธอสั่งบ่อยเกินจนสมองจำไปเอง..

“อ่ะ ร้อนนะ”

“ขอบคุณค่ะ”

แซนดี้ละเมียดตักอาหารเข้าปาก ยังไม่ลืมเป่าเพราะคำเตือนของเขานั่นแหละ ไม่อย่างนั้นเธอคงสวบจนลิ้นพองไปแล้ว ไม่ได้กินข้าวทั้งวันจนบ่ายสามนี่เนอะ

“ทำไมไม่กินข้าวที่โรงอาหาร”

เมื่อเจ้าหล่อนกินหมดเขาก็เอ่ยถามขึ้นทันทีเหมือนรอโอกาสอยู่แล้ว แซนดี้ยกแก้วน้ำที่เขาพึ่งจะรินให้ขึ้นดื่มก่อนจะตอบคำถาม

“ติดใจฝีมือพี่นิคะ”

“เลิกอ่อยห้านาทีดิ๊”

“ทำไมคะ กลัวใจตัวเองเหรอ”

ใบหน้าจิ้มลิ้มยื่นเข้ามาใกล้ รอยยิ้มแสนหวานคืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งแตะที่ปากหยักของเขา อาร์ทแน่นิ่งไปไม่สามารถขยับกายได้ชั่วคราว นิ้วมือของเขากำแน่นที่มุมขอบโต๊ะจนรู้สึกได้ว่ามันเจ็บ

ริมฝีปากหนาถูกดูดดึงด้วยริมฝีปากบางของอีกคน เจ้าหล่อนยังฉกฉวยโอกาสสอดลิ้นเข้าในโพรงปากของคนพี่อย่างถือวิสาสะ ลิ้นเรียวเล็กตวัดเกี่ยวลิ้นหนาด้านในอยู่สักพักจนเกือบจะพอใจ

พลั่ก !

“แซนด์ ! ทำบ้าอะไรของเธอ !”

ร่างเล็กถูกผลักออกให้ห่างจากตัวจนเธอเซเกือบจะตกเก้าอี้ ทว่าเจ้าหล่อนกลับไม่ได้มีอาการสลดตกใจอะไรเลยกับพฤติกรรมที่ตัวเองก่อเมื่อครู่ ยังยิ้มหน้าระรื่นราวกับเป็นเรื่องที่น่ายินดี

“พี่จะเล่นตัวอะไรนักหนา สักวันพี่ก็ต้องเป็นของแซนด์อยู่ดีปะ”

“แต่ไม่ใช่ชาตินี้ !”

ยิ่งได้ฟังคำตอบของเธอเขาก็ยิ่งหัวร้อนกว่าเดิม ร่างสูงลุกขึ้นมือหยาบคว้าเอาเสื้อช็อปแล้วเดินตรงออกจากร้านไปอย่างรวดเร็วแม้แต่ประตูร้านก็ไม่ได้ปิด

“แม่งเอ๊ย ! เด็กอะไรแรดฉิบหาย”

คนพี่เดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงออกจากร้านด้วยความรวดเร็ว ทว่าอีกคนยังนั่งอยู่ที่เดิมจ้องมองแผ่นหลังแกร่งที่เดินไกลลับออกไป

“ฮึ ! จีบยาก ๆ แบบนี้แหละ แซนด์ชอบ ถึงใจดี”

มุมปากกระจับยกขึ้นเล็กน้อยก่อนจะลงมือเก็บส่วนที่ตัวเองกินแล้วยังอาสาทำหน้าที่ปิดร้านล็อกประตูให้เขาประหนึ่งเป็นแฟนเจ้าของร้านแล้ว

Art Talk ;

ยัยเด็กแก่แดดนั่นทำผมนอนไม่หลับทั้งคืน แค่อ่อยยังพอทนแต่นี่เธอกล้าดียังไงมาจูบผม ผมก็ลูกมีพ่อมีแม่นะ จะมาจูบสุ่มสี่สุ่มห้าไม่ได้ดิ แล้วถ้าผมเกิดทนไม่ไหวจับเธอกดกลางร้านทำยังไง..

ความจริงผมไม่ได้มีปัญหากับอีแค่จูบเดียวหรอก แต่ผมแค่กลัวว่ามันเลยเถิดแล้วเธอจะเสียหาย อีกอย่างผมในตอนนี้ยังไม่พร้อมมีใครจริง ๆ แต่ก็นะ ความหล่อของผมมันดันเข้าตายัยเด็กแรดน้องสาวสุดที่รักของไอ้เซนต์จนได้

ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องเพื่อนผมจะเน้ดให้สาสมกับที่มาอ่อยเลย..

Art End..

หลังจากวันนั้นที่เธอขโมยจูบเขา จากที่เมินเฉยอยู่แล้วกลายเป็นหนักยิ่งกว่าเดิมหลายเท่า แชตแทบจะไม่ตอบเลยจนเธอรู้สึกไม่ดี หรือที่เธอทำลงไปจะผิดจริง ๆ อย่างนั้นหรือ

“ทำไมพี่เขาไม่คุยกับมึงเลย” 

พอพนักงานร้านวางอาหารและเดินจากไปปรางก็เอ่ยถามขึ้นทันที เพราะช่วงนี้มีหลายอย่างแปลกประหลาดจนเธอสังเกตได้ แถมท่าทางของแซนดี้ที่กระวนกระวายอยู่ไม่สุขนี่อีก

“กูจูบพี่เขา” 

“ฮะ ! อีแซนด์” 

คู่รักเปล่งเสียงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมายเมื่อฟังจบ มันอาจจะไม่ใช่เรื่องแปลกหากทั้งสองคนเป็นแฟนกันแล้ว หรืออีกฝ่ายยินดีที่จะกระทำเช่นนั้นร่วมกัน

“ก็มันเคลิ้มนิ” 

“กูจะเครซี่” 

ปรางหมดคำจะด่าว่าเพื่อนที่ทำตัวแรงจนผู้ชายกลัว เห็นทีที่สร้างกันมาจนคิดว่ารุ่นพี่คนนั้นเริ่มจะใจอ่อนต้องเริ่มต้นใหม่ทั้งหมด เพราะความปากไวไปจูบผู้ชายแท้ ๆ

ช่วงบ่ายแซนด์ไม่มีเรียนจึงให้เพื่อนกลับส่วนเธอนั่งรอใกล้ที่จอดรถของร้าน รอเวลาให้ร้านปิดเพื่อคุยกับเขา เจ้าหล่อนนั่งบนฟุตบาทริมถนนอยู่อย่างนั้นราวสองชั่วโมงได้ จะเข้าไปนั่งรอในร้านก็กลัวจะเบียดเบียนพื้นที่ของลูกค้าท่านอื่น ครั้นจะกลับแล้วมาใหม่ก็กลัวว่าถ้าเขาออกมาแล้วเธอจะไม่เห็น