ตอนที่ 2 ไม่เอาน้องเพื่อนทำเมีย

Art Talk ;

แซนดี้ : พี่ยังไม่ตอบแซนด์เลยนะคะ

แซนดี้ : คบกันไหม

นั่นแหละครับ ยัยเด็กคนนี้ยังทักผมมาไม่หยุด และตื๊อขอคบไม่เลิกจนผมเริ่มกลัว ถ้าไม่ติดที่รู้จักกันคงคิดว่าเป็นพวกบ้ากามหาคู่นอนเป็นแน่

ความจริงผมไม่ได้เจอเธอครั้งแรกตอนไปรับวันนั้นหรอก สี่ปีก่อนเราก็เคยเจอกันตอนที่ครอบครัวเธอมาส่งไอ้เซนต์เข้าเรียนปีหนึ่งที่นี่

ตอนนั้นเธอน่ารักมาก..

ผิดกับตอนนี้ลิบลับ ที่ทั้งแรด ทั้งร่านอยากได้ผู้ชายจนตัวสั่น ถ้าเธอเป็นเด็กขี้อายเหมือนวันนั้นคงดีไม่น้อยเลย ได้ข่าวว่าไปอยู่ต่างประเทศ เล่นซึมซับรับเอาพฤติกรรมจากต่างชาติมาเกือบจะร้อยเปอร์เซ็นต์อยู่แล้ว

“ไงมึง ได้ข่าวว่าโดนสาวน้อยตามจีบ”

“ฮึ !”

เสียงเพื่อนพวกชอบเสือกเอ่ยขึ้นทันทีที่พวกมันเข้าห้องเรียนมาพร้อมรอยยิ้มกวนตีนของไอ้เซนต์ทำให้ผมรู้เลยว่าเรื่องนี้ปิดไม่มิดแล้ว

“แซนดี้น่ารักขนาดนั้น ให้โอกาสน้องมันหน่อย”

“เฮอะ แม่งน่ากลัวฉิบหาย ได้เป็นเมียกับได้เป็นประสาทตายอันไหนจะมาก่อนกัน”

“กูเห็นพูดแบบนี้ไม่รอดสักราย”

ไอ้เต้ยพูดพลางหันหน้ามองเซนต์ แต่นั่นทำให้ผมหงุดหงิดหัวร้อนยิ่งกว่าเดิม คนอย่างผมเนี่ยนะจะไม่รอดจากเด็กนั่น ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องสาวเพื่อนผมคงด่าจนลืมทางกลับบ้าน

“เลิกพล่าม กูไม่เอาน้องเพื่อนทำเมียหรอก”

ผมปฏิเสธทั้งที่รู้ว่าอนาคตไม่แน่นอน แต่นั่นแหละคนอย่างผมคำไหนคำนั้นอยู่แล้ว เพื่อนเองก็รู้ดีว่าผมผ่านอะไรมาบ้างกับเรื่องความรัก แค่พวกมันรู้ไม่หมดเท่านั้นเอง..

หากแต่ตอนที่พวกผมคุยกันอยู่นั้น ไอ้เซนต์ที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทผมและพี่ชายของยัยเด็กแก่แดดคนนั้นกลับนิ่งเฉย ใบหน้าเจ้าเล่ห์แปลก ๆ ชอบกลของมันทำผมขนลุก

“มึงจะไม่ออกความคิดเห็นหน่อยเหรอเซนต์”

ไม่ทันที่ผมจะถามหรือสงสัยไปไกล เต้ยก็เอ่ยถามขึ้นมาก่อน ก็ดีเหมือนกัน ถ้าผมถามพวกมันคงคิดว่าผมสนใจเธออยู่เป็นแน่

ซึ่งก็ไม่แน่..

“ฮึ ! กูรู้จักน้องกูดี ยังไงก็ขอให้โชคดีแล้วกัน”

“อวยพรทำค_xx อะไรไอ้สัส !”

ผมอดไม่ได้ต้องตบกะโหลกเทา ๆ ของมันสักหน่อย เผื่อว่าความคิดทุเรศจะหลุดออกมาบ้าง คือถ้าน้องมันเป็นเหมือนผู้หญิงคนอื่นไม่แรดขนาดนี้ ผมก็คงจะพิจารณาดูบ้าง

แต่ผมมันชอบคนเรียบร้อยไง..

Art End..

อาร์ทตำแซ่บ 62 - อาหารอีสาน

“สั่งได้เลย แต่สั่งตำไทยไม่เผ็ดให้กูด้วย”

แซนดี้เอ่ยกับเพื่อนทั้งสองของเธอแต่สายตากลับกวาดไปทั่วร้าน เธอสืบจากพี่ชายสุดที่รักมาแล้วว่าที่นี่เป็นร้านของรุ่นพี่คนนั้น แม้จะไม่ใช่อาหารที่ถนัดแต่เพื่อเขาเธอจะลองก็ได้

“มีอะไรให้ช่วยไหมคะ”

พนักงานสาวสวยรุ่นราวคราวเดียวกับเธอเอ่ยถามขึ้นเพราะเห็นว่าเจ้าหล่อนชะเง้อคอยาวเป็นยีราฟไม่หยุด

“พี่อาร์ทอยู่ไหมคะ”

“ฮื่อ ! ถ้าจะกินข้าวก็สั่งอาหารค่ะน้อง เจ้าของร้านไม่ว่างมารับแขกขนาดนั้น !”

“อ้าว ! อี..”

คำพูดทุกคำเก็บกลืนลงคอเมื่อเห็นเจ้าของร้านเดินมาพอดี จากที่ตาเขียวเริ่มโมโหก็เปลี่ยนเป็นหวานหยาดเยิ้มจนเพื่อนต้องสะกิดให้เก็บอาการ

“ไปเสิร์ฟต่อเถอะ พี่จัดการเอง”

เจ้าของร้านบอกพนักงานพลางยื่นถาดเสิร์ฟอาหารให้ ชายหนุ่มหันมาจัดการกับปัญหาตรงหน้าอย่างใจเย็น ไม่ใช่เพราะเธอคือคนพิเศษแต่เพราะเธอคือลูกค้าต่างหาก

“พี่ขอโทษแทนน้องในร้านด้วย อยากได้อะไรเพิ่มไหม พี่จัดการให้”

น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยขึ้นอย่างไม่เคยได้ยิน จนเจ้าหล่อนที่ตกอยู่ในภวังค์ความรักอยู่แล้ว หลงความหล่อละมุนของเขาเข้าไปอีก ไหนจะกล้ามแขนกับรอยสักที่เห็นวับ ๆ แวม ๆ นั่นด้วย เซ็กซี่ถึงใจเธอที่สุด

“ไม่เป็นไรค่ะ แซนด์ไม่มีปัญหา แต่ถ้าอยากขอโทษแบบจริงใจหน่อย เลี้ยงข้าวแซนด์สักมื้อสิคะ”

“ฮึ่ม ! ได้ ค่อยว่ากัน”

เขาสูดลมหายใจแรงก่อนจะหมุนตัวเข้าครัวไป เพราะไม่อยากให้เกิดความเสียหายจนกระทบกับทางร้านหรอกนะเขาเลยยอมให้

ใครจะอยากไปกินข้าวกับเธอกัน..