ตอนที่ 4 ​เขามีใจ

ช่วงเย็นของวันดังกล่าวอาร์ทขับรถยนต์ส่วนตัวจอดเทียบท่าบ้านของเพื่อนสนิท ที่วันนี้ไม่ได้เอารถมอเตอร์ไซค์คู่ใจมาก็เพราะต้องเอาเข้าเช็กสภาพเพื่อเตรียมแข่ง

“พี่คะ”

เสียงเจื้อยแจ้วเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มก่อนจะเปิดประตูขึ้นรถมาด้วยความแปลกใจเล็กน้อย

“วันนี้ไม่ขี่มอเตอร์ไซค์เหรอคะ เสียดายจัง อดได้กอดพี่เลย”

เธอเอ่ยความในใจออกมาหน้าตาเฉย แต่นั่นทำให้อาร์ทต้องขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจที่เธอพูดจายั่วยวนเขาอย่างหน้าตาเฉย อะไรที่ชมไปตอนเที่ยงเขาขอคืนคำทั้งหมด

“จะแดกไหมข้าว”

เสียงทุ้มหนักแน่นกล่าวก่อนจะเข้าเกียร์แล้วขับออกจากลานบ้านตรงไปยังร้านอาหารตามสั่งที่เธอเลือกไว้

มื้อพิเศษเพราะมีคนพิเศษ ภาพถ่ายโต๊ะอาหารติดพริกน้ำปลารวมทั้งมือของคนพี่ด้วยถูกอัปโหลดลงสตอรี่ไอจีส่วนตัวของเธอ ก่อนที่เจ้าหล่อนจะวางมือถือแล้วมาสนใจคนตรงหน้า

“พี่หล่อจัง”

หลังจากจ้องใบหน้าคมคายนั้นมาสักระยะหนึ่งแล้ว สาวน้อยก็เอ่ยชมคนตรงหน้าอย่างจริงใจพร้อมรอยยิ้มแสนหวาน

“รู้”

“ฮึ เหมาะจะเป็นแฟนหนูที่สุดเลย”

“ถ้าจะกินข้าวก็เลิกแรดสักที แรดมันกินหญ้า”

“แรงอ่ะ”

ริมฝีปากบางบิดเบ้ประท้วงทว่ากลับไม่ได้คิดอะไรมากกับคำพูดว่ากล่าวข้างต้น เธอตั้งใจจีบเขาถ้าแค่นี้ท้อก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

ผู้ชายด่าแปลว่าผู้ชายรัก..

ข้าวผัดกุ้งที่แสนธรรมดาแต่แสนพิเศษเพราะคนกินด้วย แซนดี้ทั้งตักข้าวเข้าปากทั้งยิ้มเหมือนคนเมากัญชา เธอมีความสุขกับเวลานี้มาก ไม่อยากจะคิดตอนที่ได้คบกันแล้ว

รถยุโรปคันหรูขับมาที่บ้านของเพื่อนสนิทอีกครั้งเพื่อส่งน้องสาวเจ้าของบ้าน แต่ยังไม่ทันได้วนรถกลับเพื่อนที่ไม่อยากเจอในตอนนี้ก็ดันกลับมาเสียได้

“ชอบน้องกู ?”

“ชอบค_xx อะไรน้องมึงจะพังร้านกู”

แค่ประโยคทักทายก็ชวนให้คนฟังขมวดคิ้ว อาร์ทเสยผมแดงขึ้นจนเห็นใบหน้าทั้งหมดพลางถอนหายใจตอบคำถามไปด้วย

“แค่นี้ ? มึงกลัว ?”

“ทีมึงยังกลัวเมีย”

“นี่เมียกู หรือนั่นเมียมึง”

“เลิกพล่ามไอ้สัตว์ ทั้งพี่ทั้งน้อง”

เซนต์กลัวหัวเราะเบา ๆ กับอาการที่แสดงออกของเพื่อน คนเคยเป็นมาก่อนดูออกอยู่แล้ว แบบนี้ร้อยทั้งร้อยไม่น่ารอด

Part Sandy ;

ในที่สุดฉันก็ก้าวเข้าสู่การเป็นนักศึกษาอย่างเต็มภาคภูมิ วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคการศึกษา แต่นักศึกษาปีอื่นเรียนคงเป็นปกติตลอดอย่างเช่นพี่ชายของฉันที่ลงภาคพิเศษและเรียนพึ่งจะจบเทอมไปเมื่อไม่กี่วันก่อนนี้เอง

ถ้าถามถึงความสัมพันธ์ของฉันกับเพื่อนพี่ชายคนนั้นล่ะก็บอกได้เลยว่าเรื่อย ๆ จากที่ไม่ค่อยตอบแชตก็ยังไม่ตอบเหมือนเดิม ยังคงเมินฉันเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน

น้องเฟรชชี่ปีหนึ่ง รายงานตัวค่ะ ฉันโพสต์รูปตัวเองใส่ชุดนักศึกษาลงในสตอรี่ตามปกติ ถึงจะมีคนที่หมายตาแต่ก็ต้องเช็กเรตติ้งกันบ้าง

ทว่าหนึ่งในผู้รับชมมีชื่อบุคคลที่ฉันทักหาทุกวันโผล่ขึ้นมา ใช่ เขามาดูสตอรี่ฉัน แปลว่าเขามีใจแน่เลย..

“มึง ! พี่อาร์ทมาดูสตอรี่กู ไม่ได้ ๆ กูโทรบอกเฮียให้เตรียมงานแต่งไว้เลย”

“อีแซนด์ ! ตั้งสติ พี่เขามีเน็ต !”

ยัยปรางช็อตฉันแรงมาก แต่ใครจะสนกันล่ะ ก็ปกติเขาไม่เคยมาดูนี่นา แปลว่าเขาสนใจในตัวฉันขึ้นมาบ้างแล้วนั่นแหละ ฉันเลือกที่จะเชื่อแบบนั้น

Sandy End..

ปัก ! แก้วเหล้าถูกวางกระทบกับเคานท์เตอร์อย่างแรง นี่เป็นแก้วเท่าไหร่แล้วไม่รู้ที่เขายกมันขึ้นดื่มเพื่อระบายอารมณ์ฉุนเฉียวของตน ความจริงก็ไม่ได้มีอะไรมากหรอก แต่เเม่สุดที่รักโทรมาเร่งให้เขารีบหาเมียอีกแล้ว จนได้เรื่องให้ทะเลาะกัน

“ขอนั่งด้วยได้ไหมคะ”

เสียงใสแจ๋วเอ่ยจากทางด้านหลัง ชายหนุ่มหันหน้ามองเบา ๆ เห็นเป็นคนที่คุ้นเคยเลยไม่ได้เอ่ยไล่

“กันผู้หญิงพวกนั้นออกไปที พี่รำคาญ”

แซนดี้มองตามที่เขากล่าว โดยรอบบริเวณที่เขานั่งเต็มไปด้วยชะนี แรด บ่างทั้งหลายที่คอยจับจ้องฉวยโอกาสเวลาเขาเมา แต่มีเหรอว่าเธอจะยอม

ฟอด~ จมูกเล็กกดลงข้างแก้มคนพี่เขา ๆ ถือโอกาสยามที่เขาให้ใช้มันให้คุ้ม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเจ้าหล่อนผุดขึ้นเมื่อเสร็จภารกิจ

“พี่พูดเองนะคะ”

“นิสัยเสีย !”

แม้จะบ่นแต่ไม่ได้รู้สึกหงุดหงิดอะไรเลยแม้แต่น้อยที่โดนเธอขโมยหอมแก้ม แถมยังดึงเก้าอี้คนน้องเข้าใกล้ตัวเองให้มากขึ้นอีก

แซนดี้สังเกตเห็นรอยย่นที่หว่างคิ้ว และเธอเดาว่าเขามีเรื่องหนักใจอยู่เป็นแน่ แต่เธอเองก็ไม่กล้าที่จะถาม

“ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ แซนด์มีเพื่อนตั้งสองคนแหนะ พี่มีเพื่อนเยอะไหมคะ”

“พี่ชายเธอไง”

“นั่นสินะคะ แต่แซนด์ยังไม่มีแฟนนะ สนใจมาเป็นให้ไหม”

“ฮึ”

เขาแสยะยิ้มก่อนจะกระดกเหล้าเข้าปาก จากที่เครียดเหมือนจะคลายลงเมื่อได้คุยกับเธอ เสียงหวาน ๆ ที่พูดพล่ามไม่หยุด แต่ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกรำคาญเลยสักนิด

อาร์ทเหลือบมองนาฬิกาข้อมือตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว คนข้าง ๆ ก็เหมือนจะเริ่มงอมเต็มที จวนจะหลับแต่ยังนั่งเฝ้าเขาไม่ไปไหน

“ดึกแล้ว กลับได้แล้ว หรือรอไอ้เซนต์”

“ถ้าพี่ไปส่ง ไม่รอเฮียก็ได้ค่ะ”

“งั้นทักบอกมัน”

จากที่ง่วงอยู่ดี ๆ ก็ตาตื่นเสียอย่างนั้น แค่เขาบอกว่าจะไปส่งจิตใจที่เคยย่อท้อก็กลับมากระปรี้กระเปร่าขึ้น พร้อมลุยเดินหน้าจีบเต็มกำลัง

รถมอเตอร์ไซค์คันใหญ่จอดเทียบหน้าประตูบ้านเพื่อนสนิท แซนดี้ก้าวขาลงรถเขาอย่างยากลำบากเช่นเคย

“พรุ่งนี้รถเสียนะคะ”

“พรุ่งนี้ ? แล้ว ?”

“มีเรียนสิบโมง สนใจมารับไหมคะ”

“รถพี่เธอเยอะกว่าโชว์รูม”

เสียงสบถบ่นพร้อมเข้าเกียร์บิดแฮนด์รถขับออกไปทันทีที่พูดจบ ทว่าหลังจากหันหลังให้เธอแล้ว ปากหนากลับแย้มออกกว้างพลางส่ายหัวเบา ๆ