ตอนที่ 24 คนชั่วมาเจอกัน

ใบหน้าของหลีอี้เฟิงในตอนนี้นั้นสั่นกระตุกด้วยความหวาดกลัวฟันบนฟันล่างของเขานั้นถึงกับประกบกันไม่เข้าที่หากคนของทางการรู้เรื่องเข้าเขาคงโดนโทษประหารไม่ก็ถูกจำคุกตลอดชีวิต หากมองดูแต่เพียงภายนอกแล้วชายหนุ่มผู้นี้นั้นทั้งหล่อเหลาแล้วก็เฉลี่ยวฉลาด แต่ในความเป็นจริงแล้วเขาเป็นเพียงชายหนุ่มที่โง่เขลาเอาแต่ใจตัวเองเท่านั้น หลีอี้เฟิงพยายามคิดเรื่องชั่วๆอยู่ภายในหัวสมองมากมายเพื่อที่จะหลีกหนีจากเคราะห์กรรมในครั้งนี้จากใบหน้าที่แสดงถึงความหวาดกลัวเปลี่ยนแปลงไปยิ้มเยาะอย่างชั่วร้าย

พั่ว พั่ว พั่ว เขาชกที่ใบหน้าของตัวเองชกแล้วชกอีกจนใบหน้าของเขาฟกช้ำดำเขียวไปหมดแล้วถือว่าชายหนุ่มนั้นลงทุนลงแรงเป็นอย่างมากโดยไม่ห่วงหน้าตาอันหล่อเหลาของเขา

“ถุย! เจ็บเป็นบ้า” หลีอี้เฟิงถุยน้ำลายที่ผสมไปด้วยเลือดออกมา ชายหนุ่มถึงกับชกไปที่ปากของตัวเองจนเลือดไหลกบปากนับว่าตัวของเขานั้นลงทุนลงแรงเป็นอย่างมากเขายอมเจ็บตัวเพื่อที่จะให้มันออกมาดูสมจริงที่สุด เขาจ้องมองร่างที่ไร้วิญญาณของผู้เป็นพ่อด้วยใบหน้าและรอยยิ้มที่แสดงถึงความชั่วร้าย

“พ่อ....” ชายหนุ่มค่อยๆพูดคำว่าพ่อด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะแผ่วเบาถึงจะเป็นอย่างงั้นใบหน้าของเขาก็ยิ้มเยาะด้วยความชั่วร้าย ในขณะเดียวกันเขาก็พยายามรีดเค้นหยาดน้ำตาไหลออกมา

“ท่านพ่อ” หลีอี้เฟิง ร้องเรียกพ่อโดยเพิ่มน้ำเสียงไปอีกระดับหนึ่งเพื่อที่จะให้ดังขึ้น น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความเศร้าแต่ใบหน้าของเขานั้นเต็มไปด้วยความยิ้มแย้มในขณะเดียวกันใบหน้าของชายหนุ่มเองในยามนี้นั้นก็เริ่มที่จะเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาแล้ว

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ใครก็ได้ช่วยท่านพ่อของข้าด้วย ท่านพ่อ ใครก็ได้ได้โปรดช่วยพวกเราด้วย” หลีอี้เฟิงร้องตะโกนอย่างสุดเสียงจนลำคอของตนนั้นแทบแตกน้ำเสียงของชายหนุ่มนั้นเต็มไปด้วยความกรีดร้องและเจ็บปวดจนผู้คนทั่วทั้งจวนได้ยินเสียงร้องของนายน้อยผู้นี้

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น หรือจะเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือของนายน้อยหลี เร็วเข้าพวกเราต้องรีบแล้วเผือเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น” ผู้คนทั้งภายในจวนและนอกจวนเต็มไปด้วยความตื่นตกใจพวกเขาต่างรีบวิ่งมายังที่ตั้งของเสียงร้องนั้นโดยทันทีผู้ที่มาถึงเป็นคนแรกคือบ่าวรับใช้ผู้หนึ่งเพราะตัวของเขานั้นอยู่ใกล้มากที่สุดจนมาถึงก่อนใคร

“นายท่านขอรับบ่าวมาแล้ว นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” บ่าวรับใช้ผู้นี้วิ่งหน้าตื่นมาโดยทันทีเขากล่าวถามด้วยน้ำเสียงด้วยความเป็นห่วงเพราะถึงอย่างไรตนเองก็ติดตามรับใช้คนของตระกูลนี้มาหลายปี

“ไม่อย่าเข้ามา ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย มันกำลังพยายามทำร้ายข้าใครก็ได้ช่วยข้าด้วย” สีหน้าของหลีอี้เฟิงในยามนี้นั้นเต็มไปด้วยความตื่นเต้นยินดีในที่สุดเขาก็ได้เหยื่อจนได้ความผิดบาปทั้งหมดเขาจะยกให้กับบ่าวรับใช้ผู้นี้

“นายน้อยท่านเป็นอะไรกัน นี่เป็นข้าเอง ข้าติดตามรับใช้สองพ่อลูกมาหลายปีท่านจำข้าไม่ได้อย่างงั้นเหรอ ท่านหลีกัง มันเกิดอะไรขึ้นกับนายท่านกัน” บ่าวรับใช้ผู้นี้กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นตกใจเป็นอย่างมากที่เห็นท่านผู้นำตระกูลนอนจมกองเลือดไปกับพื้นดูจากท่าทางของเขาแล้วเขาคงไม่ได้มีชีวิตอยู่อีกต่อไปแล้วผู้ที่น่าสงสัยที่สุดก็คือนายน้อยที่ร้องแหกปากเมื่อครู่

“นายท่านพวกข้ามาถึงแล้ว ที่นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น” คนรับใช้คนอื่นๆที่เดินทางมาถึงพวกเขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นตกใจเป็นอย่างมากที่ท่านหลีกังจบชีวิตไปแล้ว

“เป็นมัน มันทำร้ายข้ากับท่านพ่อ พวกเจ้าจงจับตัวมันเอาไว้เร็วเข้าพวกเราต้องรีบช่วยท่านพ่อเผื่อท่านยังมีชีวิตรอด” หลีอี้เฟิงชี้นิ้วไปที่คนรับใช้ที่เดินทางมาถึงเป็นคนแรกโดยทันทีว่าตัวของมันนั้นเป็นคนทำทั้งหมด

“แกไอ้ขี้ข้าเลี้ยงเสียข้าวสุก เจ้าจำไม่ได้อย่างงั้นเหรอว่านายท่านหลีกังนั้นดีกับพวกเรามากแค่ไหน” คนรับใช้คนอื่นๆกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความเจ็บแค้นถึงแม้ว่าตัวของหลีกังนั้นจะเป็นชายหนุ่มสูงวัยที่มีความทะเยอทะยานแต่ตัวของเขานั้นก็เลี้ยงดูลูกน้องดีเป็นอย่างมากเขาจึงได้รับการนับถือและการเชื่อใจจากลูกน้องทางด้านตัวของหลีอี้เฟิงนั้นในตอนนี้ตัวของเขาแอบยิ้มเยาะด้วยความชอบใจในที่สุดตัวของเขาก็ได้หลุดพ้นจากข้อสงสัยแล้ว

“ไม่ข้าไม่ได้ทำ ตัวข้านั้นถูกใส่ร้าย” บ่าวรับใช้ที่เดินทางมาถึงคนแรกเขากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความหวาดกลัวเขาอุส่ารีบวิ่งมาด้วยความเป็นห่วงแท้ๆแต่สุดท้ายผลงานที่ได้ตนเองถูกใส่ความ

ตู๊มมมม พั่ว พั่ว

บ่าวรับใช้ผู้นี้ถูกผู้คนนับสิบรุมกระทืบโดยทันที เพราะไม่ว่าจะอย่างไรนายน้อยหลีอี้เฟิงที่มันนับถือไม่มีทางที่จะพูดโกหกเกี่ยวกับเรื่องนี้เป็นอันขาดเพราะผู้ที่นอนจมกองเลือดไปกับพื้นก็คือผู้เป็นพ่อของเขาเอง

“ข้าไม่ได้ทำ ข้าไม่ได้ทำ” นี่คือสิ่งที่บ่าวรับใช้ผู้นี้พูดออกมาแต่ดูเหมือนว่าคนรับใช้คนอื่นๆจะไม่ฟังน้ำเสียงและคำวิงวอนของเขาเลยสุดท้ายตัวเขากลับกลายนอนจมกองเลือดไปกับพื้น

“เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันหยุดการกระทำของพวกเจ้าซะ ไม่ว่าจะอย่างไรบ้านนี้เมืองนี้ก็มีกฏหมายหากพวกเจ้าไม่หยุดการกระทำข้าจะจับขังคุกให้หมด” ผู้ที่กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมนั้นชายผู้นี้ก็เป็นคนของทางการนั่นเอง

“ท่านผู้ตรวจการหวังเฮ่อ ได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วยคนรับใช้ผู้นี้มันทำร้ายข้าแล้วก็สังหารพ่อของข้า” หลีอี้เฟิง กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอย่างร้อนรนเพราะคนผู้นี้นั้นเป็นคนที่ยุ้งยากเป็นอย่างมาก

“เด็กๆลากมันผู้นี้ไปเข้าคุกก่อนเดียวข้าจะสืบสวนในภายหลัง คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปจากสถานที่แห่งนี้ให้หมดยกเว้นนายน้อยหลีอี้เฟิง” ผู้ตรวจการหวังเฮ่อกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงสุดแสนจะเย็นชาราวกับว่าตัวของเขานั้นพบเจอคดีเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง

“ท่านผู้ตรวจการได้โปรดให้ความเป็นธรรมกับข้าด้วย” หลีอี้เฟิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงอย่างร้อนรน

“หลีอี้เฟิง ข้าเคยทำคดีมาทั้งชีวิตมีหรือที่ตัวข้าจะไม่รู้ว่าการตายของพ่อเจ้านั้นมันผิดปกติ” น้ำเสียงของผู้ตรวจการนั้นเต็มเปี่ยมไปด้วยความเข้มงวดและจริงจัง ทางด้านตัวของหลีอี้เฟิงในตอนนี้นั้นถึงกับแทบที่จะก้มหน้ายอมรับชะตากรรมเขาคาดคิดไม่ถึงเลยว่าตัวเขานั้นจะประมาทในตัวของผู้ชายคนนี้มากจนเกินไป

“ความยุติธรรมจะอยู่เคียงข้างเจ้าหากเจ้ายอมจ่ายจำนวนเงินที่มากพอ” หลังจากนั้นไม่นานน้ำเสียงของชายผู้เข้มงวดและตรงฉินมากที่สุดเปลี่ยนแปลงเป็นโอนอ่อนอย่างรวดเร็ว

“ข้ายอมจ่ายขอรับ ท่านผู้ตรวจการหวังเฮ่อต้องการเท่าไหร่เรียกข้ามาได้เลย”

“ฮ่า ฮ่า ความใจกว้างของเจ้านั้นมันตรงกับที่ท่านเฟยเมียวเล่าให้ฟังไม่มีผิด” เฟยเมียวคือขุนนางชั้นผู้ใหญ่ที่มีส่วนช่วยให้จวนของหวังซุนตกเป็นของหลีอี้เฟิงนั่นเอง

“ขอบคุณท่านผู้ตรวจการที่เมตตา ข้าเป็นเพียงชายหนุ่มผู้หลงผิดเท่านั้น” หลีอี้เฟิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นยินดีน้ำเสียงของชายผู้นี้นั้นไม่ต่างอะไรไปจากเสียงสวรรค์

“น้องรัก ทำไมถึงทำตัวห่างเหินกันถึงขนาดนั้นเรียกว่าพี่หวังเฮ่อก็พอปัญหาของเจ้ามันช่างเป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้นไม่มีอะไรที่ท่านพี่ผู้นี้จะจัดการไม่ได้” เมื่อผลประโยชน์ลงตัวกันพวกมันทั้งสองก็จับมือกันเป็นพี่น้องในทันที