ตอนที่ 42 สำนึกเสียใจ

“ซูเหวินลูกพ่อเจ้าชอบอยู่ที่นี่จริงๆใช่ไหม” หวังซุนกล่าวถามบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนสำหรับตัวเขาแล้วไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนมันก็ดีทั้งนั้นขอเพียงแค่ว่าคนที่รักของเขานั้นมีความสุข

“ท่านพ่อข้าชอบที่นี่มาก ข้าไม่อยากที่จะกลับไปอยู่เมืองหลวงอีกแล้วข้าคิดถึงเพื่อนคิดถึงท่านปู่ที่นี่มีคนที่ข้ารักอยู่เต็มไปหมด” ถึงแม้ว่าตัวของนางนั้นจะเป็นเพียงแค่เด็กแต่ก็พอที่จะรับรู้ได้ว่าความรักความคิดถึงนั้นมันเป็นเช่นไร

“ดี ดีพ่อจะตามใจเจ้า” หวังซุนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยนยามที่พูดคุยกับบุตรสาวที่น่ารักของเขาชายหนุ่มเป็นท่านพ่อที่ใจดีเป็นอย่างมากเพราะตัวของนางนั้นแทบที่จะเป็นโลกทั้งใบของหวังซุน

“แล้วเจ้าจะไม่เป็นอะไรเหรอ กิจการค้าหลายอย่างของเจ้าก็อยู่ในเมืองหลวงไม่น้อยเลยแล้วไหนจะนางอีก”.

 ซิ่วอิงกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่จริงจังเล็กน้อยเพราะตัวของหวังซุนนั้นเกิดและโตภายในเมืองหลวงและสมบัติดั้งเดิมของเขาที่เคยถูกแย่งชิงไปบัดนี้ก็ได้คืนมาหมดแล้วแต่เขากับเลือกที่จะใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ตามคำสัญญาที่เคยให้ไว้

“ทำไมข้าจะอยู่ไม่ได้ล่ะ ก็เพราะหัวใจของข้าอยู่ที่นี่ขอเพียงแค่มีเจ้าและลูกชีวิตของข้าก็มีความสุขอย่างที่สุดแล้ว ส่วนเรื่องระหว่างข้าและซูเมิ่งมันเป็นเพียงแค่อดีตไปแล้วข้าเพียงแค่หวังว่านางจะพอมีความเป็นแม่อยู่บ้างสักวันนึงนางจะต้องมอบทรัพย์สินของนางทั้งหมดให้กับบุตรสาวของนาง”

“อือ”

“ซิ่วอิงเจ้าแต่งงานกับข้านะ ข้าทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว” ชายหนุ่มขอหญิงสาวแต่งงานทันทีสีหน้าของนางแอบขึ้นสีเล็กน้อยเมื่อถูกขอแต่งงาน

หลายอาทิตย์ต่อมาพิธีแต่งงานระหว่างหวังซุนกับซิ่วอิงนั้นถูกจัดขึ้นมาอย่างเรียบง่ายโดยมีผู้คนภายในหมู่บ้านเป็นแขกร่วมงานและเป็นอีกวันหนึ่งที่เด็กสาวตัวน้อยซูเหวินนางรู้สึกมีความสุขเป็นอย่างมากที่ท่านพ่อและพี่สาวซิ่วอิงจะได้แต่งงานกันในที่สุดตัวของนางก็ได้แม่ใหม่แล้วเด็กสาวตัวน้อยจะได้เรียกนางว่าแม่อย่างเต็มปากเสียที

“ฮ่า ฮ่า หวังซุนข้าฝากหลานสาวของข้าด้วยนะ ข้าหวังว่าเจ้าจะดูแลนางได้เป็นอย่างดี” ไป๋อันถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาในที่สุดหลานสาวของเขาก็มีคนดูแลแล้วดูเหมือนว่าวันเวลามันจะผ่านไปเร็วมากจริงๆตัวเขาเองก็เริ่มที่จะแก่ชราลงทุกที

“ท่านผู้นำหมู่บ้านไม่ต้องเป็นห่วงข้าจะขอรับผิดชอบดูแลชีวิตของนางเองข้าจะทำให้นางเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุด” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมุ่งมั่นว่าตัวของเขานั้นรักนางจากสุดหัวใจจริงๆไม่ใช่เพียงแค่อารมณ์ชั่ววูบ

“ผู้นำหมู่บ้านอะไรกันเจ้าเป็นหลานเขยของข้าแล้วนะต่อไปนี้เจ้าต้องเรียกข้าว่าท่านปู่ถึงจะถูก ฮ่า ฮ่า” ชายชราหัวเราะออกมาด้วยความยินดี ความสุขของหลานสาวถือว่าเป็นที่สุดของเขาแล้ว

“ขอรับท่านปู่” หวังซุนตอบรับด้วยความนอบน้อมพิธีแต่งงานถูกจัดออกมาอย่างเรียบง่ายและความอบอุ่น ผู้คนต่างพากันอวยพรให้พวกเขามีชีวิตที่มีความสุขไปนานแสนนานถือว่าเป็นอีกวันหนึ่งเป็นวันที่ดีของหมู่บ้าน

ที่บริเวณไม่ห่างไกลจากพิธีงานแต่งงานมากนักมีหญิงสาวที่มีรูปร่างหน้าตาสุดแสนจะงดงามแอบยืนร่ำไห้อยู่ผิวพรรณหน้าตาของนางนั้นมีความสวยงามโดดเด่นกว่าหญิงสาวชาวบ้านสามัญทั่วไป

“ฮือ ฮือ หวังซุนการที่เจ้าทำเช่นนี้สู้เจ้าทำร้ายข้าให้ตายเสียยังดีกว่า ทำไมเจ้าไม่ทำร้ายข้า ทำไมเจ้าถึงเพิกเฉยต่อข้าทำไม ทำไมกัน” ซูเมิ่งแอบยืนร้องไห้อยู่คนเดียวในขณะเดียวกันก็มีผู้คนมากมายต่างแสดงความยินดีต่อบ่าวสาว การกระทำที่ผ่านมาของนางนั้นนับได้ว่ามีความชั่วร้ายเป็นอย่างมากทั้งต่อสามีและต่อตัวลูกของนางเองนางแอบเล่นชู้อย่างไม่อายฟ้าดินแถมยังยักยอกทรัพย์สมบัติของเขาไปให้ชู้คนรักการกระทำของนางเช่นนี้นั้นเป็นการกระทำที่ยากต่อการให้อภัย แน่นอนว่านางรู้ถึงการกระทำที่ชั่วร้ายของนางเป็นอย่างดีด้วยเหตุนี้มันก็ยากที่จะย้อนเวลากลับมาเช่นดังเดิมหญิงสาวที่งดงามอย่างเช่นนางคงทำได้แต่สำนึกเสียใจไปตลอดชีวิต

“ท่านแม่!!!” ซูเหวินตัวน้อยเมื่อเห็นแม่ที่แท้จริงของนางแต่ไกลๆนางจึงรีบวิ่งเข้าไปกอดในทันที

“ลูกแม่ แม่ขอโทษนะลูกแม่ผิดไปแล้ว” นางขอโทษบุตรสาวตัวน้อยอย่างจริงใจพร้อมทั้งโอบกอดสัมผัสนาง

“ท่านแม่ร้องไห้ทำไม” ซูเหวินพูดจาปลอบผู้เป็นแม่ของนาง

“แม่เพียงแค่นึกถึงสิ่งไม่ดีที่แม่ทำไปในครั้งๆก่อน” ซูเมิ่งพูดกับบุตรสาวด้วยน้ำเสียงที่สุดแสนจะอ่อนโยน

“เจ้าคิดได้แล้วอย่างงั้นเหรอ” น้ำเสียงที่เย็นชาดังขึ้น น้ำเสียงของชายผู้นี้นั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากหวังซุน ซูเมิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมานางทำได้แต่เพียงหลั่งน้ำตาออกมาเท่านั้นเพราะมันจุกอกไปหมดเพราะชีวิตของนางในยามนี้นั้นไม่เหลือใครอีกแล้วต่อให้มีทรัพย์สินเงินทองตรงหน้าก็ตาม

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นซูเมิ่งได้ตัดสินใจย้ายมาที่หมู่บ้านหลิงอันอีกคนแต่ตัวของนางนั้นจะไปๆมาๆระหว่างเมืองหลวงเพื่อที่จะดูแลกิจการการค้านางเดินทางมาที่นี่เพื่อคาดหวังว่าจะได้มีโอกาสทำหน้าที่แม่ที่ดีกับเขาบ้างและทำได้แต่เพียงแอบยืนดูแผ่นหลังของชายหนุ่มอยู่ห่างๆด้วยความสำนึกเสียใจ