Lahat ng Kabanata ng รู้สึกตัวอีกทีก็เป็นคุณพ่อซะแล้ว: Kabanata 1 - Kabanata 10

ว่ากันว่าภายในเมืองอิ่งเทียนแห่งนี้ หวังซุน คือชายหนุ่มผู้ที่มีบุญวาสนามากที่สุดภายในเมืองหลวงแห่งนี้เขาเกิดมาพร้อมกับครอบครัวที่มีฐานะร่ำรวย แถมเขายังมีหน้าตาที่หล่อเหลาโดดเด่นเขาคือชายหนุ่มที่สาวๆต่างหมายปองเขามีทุกสิ่งทุกอย่างที่ผู้คนต่างพากันวาดฝันถึง และที่สำคัญเขายังมีผู้หญิงที่มีรูปร่างที่สุดแสนจะงดงามอยู่เคียงข้าง ความงดงามของนางนั้นแม้แต่เทพธิดายังคงต้องเหลียวมองนับได้ว่าเป็นคู่สร้างคู่สมแห่งยุกต์ และที่สำคัญไปกว่านั้นเขาทั้งสองยังได้มีลูกด้วยกันอีก 1 คน เพื่อเป็นหลักฐานแสดงความรักวันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว หวังซุน สูญเสียผู้เป็นบิดา ทำให้ตัวของเขานั้นได้รับสืบทอดทรัพย์สมบัติทั้งหมด หวังซุนจัดงานศพให้กับผู้เป็นบิดาอย่างยิ่งใหญ่จัดงานศพ 10 วัน 10 คืน ข้าวปลาอาหารถูกจัดเตรียมเลี้ยงผู้คนเหล่าแขกที่มาเยือนไม่อั้นชายหนุ่มที่เกิดมาพร้อมกับบุญวาสนานั้นตัวของเขามีข้อเสียที่สุดแสนจะร้ายแรงก็คือความขี้เกียจ และตัวเขาเองก็อาศัยกินบุญเก่าไปวันๆโดยไม่ยอมทำการทำงานจนธุระกิจการค้าที่ท่านพ่อของเขาสร้างมานั้นเจ๊งหมด ถึงธุระกิจการค้าจะเจ๊งไปแต่หวังซุนก็ยังคงสามารถใช้ชีวิตได้อย่างสบายเพราะเงิน

หวังซุนชายหนุ่มที่ไม่ได้เรื่องพาบุตรสาวของตนเดินทางกลับไปที่บ้านนอกมันอยู่ห่างไม่ไกลจากเมืองหลวงมากนักสถานที่แห่งนี้นั้นมันคือสถานที่ความทรงจำวัยเด็กในความทรงจำที่เลือนรางท่านพ่อของตนได้สั่งตนเอาไว้ถ้าหากว่าภายในอนาคตตนมีความเดือดร้อนใจอะไรให้เดินทางมาที่สถานที่แห่งนี้สถานที่แห่งนี้คือหมู่บ้าน หลินอัน มันคือสถานที่สุดแสนจะเงียบสงบถูกล้อมรอบไปด้วยทุ้งหญ้าสีเขียวมีผู้คนประชากรอาศัยอยู่ที่นี่หลายร้อยคน“นายน้อยหวังซุน ท่านเดินทางมาที่นี่ได้อย่างไร” น้ำเสียงของชายชราที่เป็นผู้นำหมู่บ้านแห่งนี้กล่าวออกมาด้วยความตกใจเขาไม่คิดไม่ฝันว่าตนเองจะได้พบเจอใบหน้าของนายน้อยผู้นี้เร็วถึงขนาดนี้“ตาแก่ นี่เจ้ารู้จักข้าด้วยอย่างงั้นเหรอ” ถึงแม้ว่าชายหนุ่มจะผ่านเรื่องราวมามากแต่ตัวของเขานั้นก็ไม่ทิ้งลักษณะนิสัยที่ดั้งเดิมน้ำเสียงและกิริยาท่าทางของเขานั้นเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสเช่นดังเดิม“ขอรับนายน้อย ข้าเป็นข้ารับใช้ของนายท่านหวังหม่าผู้เป็นบิดาของท่าน เชิญนายน้อยเข้าไปพักผ่อนภายในหมู่บ้านก่อนขอรับ” ผู้นำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความนอบน้อมเป็นอย่างมากยามที่พบหน้ากับหวังซุน เพราะดูเหมือน

ในระหว่างที่สองพ่อลูกกำลังหยอกล้อกันอย่างมีความสุขนั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ผู้นำหมู่บ้านได้ส่งให้เด็กรับใช้มาเชิญคนทั้งสองไปร่วมรับประทานอาหารเช้าด้วยแน่นอนว่าทางด้านตัวของหวังซุนนั้นไม่ได้ตอบปฏิเสธเพราะดูเหมือนว่าบุตรสาวตัวน้อยของเขานั้นท้องของนางเริ่มที่จะร้องแล้ว ในระหว่างที่เดินทางไปหาผู้นำหมู่บ้านหวังซุนได้มองสำรวจทั่วทั้งบริเวณแห่งนี้ไปด้วยบ้านเรือนของผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในหมู่บ้านแห่งนี้นั้นล้วนถูกสร้างขึ้นมาอย่างเรียบง่ายมีธารน้ำใสตลอดสองข้างทางเดิน“สถานที่แห่งนี้ไม่ต่างอะไรไปจากโลกแห่งความฝัน” หวังซุนอดไม่ได้ที่จะพูดคำนี้ออกมาหากเป็นที่โลกเดิมของหวังซุนสถานที่แห่งนี้คงมีแต่เพียงในภาพวาดเท่านั้นเพราะภายในสถานที่เขาอยู่มันมีแต่ตึกสูงเสียดฟ้า แต่สถานที่แห่งนี้นั้นมีแต่ทุ้งหญ้าสีเขียวและมีธารน้ำใสตลอดสองข้างทางเดิน ผู้คนสามารถใช้ชีวิตอยู่ได้ด้วยการปลูกพืชและการเลี้ยงสัตว์ช่างเป็นชีวิตที่สุดแสนจะเรียบง่าย“ถึงแม้ว่าสถานที่แห่งนี้จะห่างไกลจากเมืองหลวงอยู่บ้าง แต่ผู้คนที่อาศัยอยู่ภายในพื้นที่แห่งนี้ก็มีความสุข” ใบหน้าของผู้นำทางเต็มไปด้วยความยิ้มแย้มเมื่อได้รับฟังคำพูดของหวังซุน

หวังซุนตั้งใจที่จะสร้างสถานที่ที่บุตรสาวของตนนั้นจะมีความสุขที่สุดในโลกเพราะชีวิตวัยเด็กของแต่ล่ะคนนั้นมันสั้นเป็นอย่างมาก ยิ่งเขาได้เห็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะของนางเขาก็มีความสุขกับนางไปด้วยตัวของนางนั้นช่างน่ารักและสดใสหากจะว่าตัวของเขานั้นเป็นคุณพ่อที่คลั่งลูกสาวก็นับว่าไม่เกินจริงไปนัก“แบบบ้านของเจ้ามันช่างแปลกประหลาดยิ่งนัก ข้าไม่เคยพบเห็นแบบบ้านที่มีรูปทรงเช่นนี้มาก่อน” กงลี่ ช่างไม้ประจำหมู่บ้านพูดออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความตื่นเต้นไม่น้อย เขาไม่เคยพบเคยเห็นแบบบ้านรู้แบบนี้ก็ไม่แปลกเพราะหวังซุนได้สร้างบ้านรูปแบบในยุคสมัยที่ตนเองจากมามันมีทั้งความเรียบง่ายและความหรูหรา“ท่านพอที่จะสร้างมันขึ้นมาได้ไหม” หวังซุนกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความคาดหวังเป็นอย่างมาก เขาเชื่อว่าหากบุตรสาวของตนนางได้ใช้ชีวิตอยู่ภายในบ้านหลังนี้นางจะต้องมีชีวิตที่มีความสุขมากแน่ เพราะภายในแบบบ้านที่ตัวของเขานั้นเขียนขึ้นมีสิ่งของอำนวยความสะดวกในชีวิตประจำวันมากมาย“ถึงข้าจะไม่เคยสร้างมันมาก่อน แต่มันก็ไม่ได้มีความสลับซับซ้อนอะไร” ช่างไม้ประจำหมู่บ้านกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมั่นใจไม่น

ชายชราผู้นำหมู่บ้านจ้องมองหลานสาวของตนด้วยความรักใคร่เอ็นดู เขาเลี้ยงดูนางมาตั้งแต่ยังเล็กมีหรือที่ตัวของเขานั้นจะไม่รู้จักลักษณะนิสัยของนางมีบุรุษมากหน้าหลายตาล้วนแล้วแต่ที่จะต้องการตบแต่งกับนางแต่แล้วก็ถูกนางปฏิเสธอย่างไม่ไยดี จนกระทั่งการมาถึงของชายหนุ่มที่มีนามว่าหวังซุน“ซิ่วอิง เจ้าชอบนายน้อยอย่างงั้นเหรอ” ชายชรากล่าวถามหลานสาวของตนอย่างตรงไปตรงมา ในขณะที่ตัวของนางนั้นกำลังหยอกล้อเล่นกับซูเหวินที่วันนี้ตัวของนางนำสาวน้อยที่น่ารักผู้นี้มานอนด้วย“ท่านปู่ข้าชอบเขาไม่ได้อย่างงั้นเหรอ” นางไม่ได้ปฏิเสธคำถามของชายชรา“ซิ่วอิง ปู่เองก็แก่ชรามากแล้ว ความฝันเพียงอย่างเดียวของปู่คือการได้เห็นชีวิตของเจ้านั้นมีความสุข นายน้อยหวังซุนนั้นเป็นคนดีและอีกอย่างครอบครัวของเราเองก็เคยติดหนี้บุญคุณเขาเอาไว้มาก หากพวกเจ้าทั้งสองมีความรักมั่นคงต่อกันตัวข้าเองก็มีความสุข” ชายชราราเชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าหากหลานสาวของตนเองตบแต่งเป็นภรรยาของหวังซุนชีวิตของนางนั้นจะต้องมีความสุขมากแน่ เพราะเขาสามารถสัมผัสได้ว่าชายหนุ่มผู้นี้นั้นเป็นคนดีเขาดีพอที่จะฝากชีวิตหลานสาวของตนเองเอาไว้“แต่ข้าหลงรักเขาเพียงฝ่ายเดียว