ต้นเหตุ

“ไปไหนต่ออีกหรือเปล่าครับ คุณริน”

ดอนถามขึ้นเมื่อเห็นทางกระจกว่ารินรดากำลังนั่งเหม่อหลังจากขึ้นรถเรียบร้อย

“ไปดูกระเพาะปลาเจ้าที่พี่วิชอบหน่อยก็ดีนะนายดอน เผื่อว่าจะยังเหลือ หมู่นี้ไม่รู้พี่วิเขาเป็นอะไร ทำท่าเหมือนกินอะไรไม่ค่อยลง”

รินรดาชอบพออัธยาศัยดอน เห็นว่าชายหนุ่มพูดจาสุภาพอย่างคนมีการศึกษา มากกว่าจบชั้นมัธยมต้นตามที่บอกในวันมาสมัครงาน

ดอนเองก็ชอบรินรดา เห็นว่าเป็นเด็กน่ารัก มีน้ำใจดีคนหนึ่ง ไม่เคยว่าอะไรใครให้ต้องเจ็บช้ำน้ำใจ  ผิดกับหญิงสาวญาติผู้พี่ของหล่อน ที่มักจะพูดจาแรงๆ ไม่ค่อยถนอมน้ำใจคนฟัง

เขาเองเจอมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน กระทั่งเป็นจุดเริ่มของการอยากสั่งสอน เพื่อให้บทเรียนแก่หญิงสาวเสียบ้าง

“เลยแล้วนายดอน”

“เอ้า โทษทีครับคุณริน ผมมัวแต่”

“ใจลอย”   

รินรดาต่อให้ยิ้มๆ ไม่ได้หัวเสียหรือมีโมโหแต่อย่างใด

“แปลกจริง เดี๋ยวนี้ที่บ้านเรามีแต่คนเป็นโรคนี้กัน พี่วิคนหนึ่งละ”

รินรดาไม่ได้คิดจะนินทาพี่สาวตามศักดิ์กับคนขับรถ แต่เผอิญหล่อนมองว่าชายหนุ่มที่ทำหน้าสารถีพาหล่อนมาทำบุญครั้งนี้ไม่ใช่คนปากมาก แน่ใจว่าเขารับฟังอะไรแล้วจะไม่นำไปพูดต่อ

ดอนขับรถไปเรื่อยก่อนวกกลับเมื่อถึงสี่แยกโดยไม่ปริปาก ว่าตัวเขาเองนั้นพอจะรู้ถึงสาเหตุโรคใจลอยของลูกสาวนายจ้าง แม้จะไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์

“นายดอนรู้หรือยัง อีกไม่ถึงสองเดือนพี่วิก็จะไม่อยู่บ้านแล้วนะ”

รินรดาเป็นฝ่ายชวนคุย เพราะดอนนั้นเป็นคนพูดน้อย

“ไม่อยู่บ้านแล้วจะไปอยู่ไหนละครับ”   

ดอนถามเสียงเรื่อยๆ เหมือนไม่ใส่ใจ แต่ความจริงในอกใจเริ่มร้อนรุมขึ้นมาทันทีที่รู้ข่าวลูกสาวคนสวยของนายจ้างจะไม่อยู่บ้าน

“อเมริกาจ้ะ”

“คงไปเที่ยวสินะครับ”  เดาเสียงราบเรียบ

“ใครว่า พี่วิจะไปเรียนต่อต่างหาก”

“งั้นก็คงไปหลายปี”

“สองถึงสามปีนั่นแหละมั้ง”

ดอนเงียบกริบ แต่สมองทำงานปราดๆ

รินรดาไม่ชวนคุยอีกเมื่อเห็นชายหนุ่มไม่ซักไซ้ต่อ ประจวบเหมาะถึงร้านขายกระเพาะปลาที่หล่อนรู้ว่าพี่สาวชอบพอดี

<>