คิดถึงบ้างมั้ย

วิรามรยังคงนอนกระสับกระส่าย ทั้งที่เวลาปาเข้าไปเที่ยงคืนกว่า เป็นเวลาที่คนในบ้านคงจะหลับกันหมดแล้ว

ก๊อก! ก๊อก!

หญิงสาวคิดว่าตนหูฝาดเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูเบาจนไม่แน่ใจ

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

เสียงเดิมดังขึ้นอีก แม้จะยังเบาราวกับว่าคนเคาะเกรงใจคนในบ้านที่หลับกันแล้ว

พอแน่ใจว่าว่าหูไม่ฝาดก็คาดเดาว่าคงเป็นญาติผู้น้อง

รินรดาบอกไว้แล้ว คืนนี้จะท่องหนังสือดึกคืนสุดท้าย ก่อนสอบในอีกสองวันข้างหน้า 

ที่มาเคาะเรียกคงเห็นแสงไฟในห้องเป็นเส้นเรียวเล็กใต้บานประตู คิดหาเพื่อนคุยแก้ง่วง ก่อนจะกลับไปอ่านหนังสือต่อ

วิรามรลุกจากเตียงเดินไปที่ประตูทั้งที่อยู่ในชุดนอนค่อนข้างบางใส มองเห็นผิวเนื้อรำไรอวดส่วนโค้งส่วนเว้าอ่อนช้อยชวนมองของเรือนกายสาว ไม่คิดจะหยิบเสื้อคลุมมาสวมทับ เพราะเห็นว่าญาติผู้น้องชินอยู่แล้วกับภาพตนแต่งตัวแบบนี้

แต่พอเปิดประตู พบว่าที่ยืนอยู่หน้าประตูคือร่างสูงกำยำ ไม่ใช่ร่างอ้อนแอ้นอรชรของญาติผู้น้อง อารมณ์ขุ่นมัวก็วูบวาบขึ้นมาทันที

ความตั้งใจจะกระแทกประตูปิดใส่หน้าคนบังอาจ ถูกระงับด้วยความคำพูดราบเรียบทว่าแฝงแววเอาจริงทั้งสีหน้าและท่าที

“เราต้องคุยกัน”

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับ...นาย”

ที่รีบเปลี่ยนคำว่า ‘แก’ เป็น ‘นาย’ก็เพราะแววตาคมที่มองมานั้นเอง

“แต่ผมมี”

ดอนใช้มือดันประตูเปิดกว้างขึ้น ซึ่งก็ต้องสู้กับแรงขืนขัดของเจ้าของห้องที่ไม่ยอมให้ได้เข้าไปง่ายๆ

“ออกไปนะ!”

วิรามรแหว แต่ไม่กล้าขึ้นเสียงดัง เพราะห้องนอนญาติผู้น้องอยู่เยื้องๆ กันนี้เอง ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตร

“เจอกันทุกครั้งมีแต่จะขับไสไล่ส่ง ใจคอไม่คิดถึงกันบ้างเลยหรือไงคนสวย”

ดอนพูดยิ้มๆ ขณะเดินลอยชายไปนั่งลงบนเตียงนุ่มอย่างถือวิสาสะ

วิรามรจำต้องปิดประตู เพราะถึงยังไงหล่อนไม่อยากให้ใครมารู้เห็นเรื่องน่าขายหน้านี้

“ว่าไงครับเมียคนสวยของไอ้ดอน คิดถึงผัวบ้างหรือเปล่าเอ่ย”

วิรามรขบฟัน หน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ หรืออาจจะโกรธแกมอายด้วย แม้หล่อนจะไม่ยอมรับกับตัวเอง

 “นายวิเศษยังไงล่ะ ฉันถึงจะต้องไปคิดถึง เอาล่ะ มีอะไรก็พูดมาแล้วก็รีบๆออกไปเสียก่อนจะมีใครมาเห็นเข้า”

“วิเศษไม่วิเศษผมก็ทำให้คุณวิรามรคนสวยครางได้ละกัน”

“แก...”

“อ๊ะๆ ระวังปากหน่อย แล้วเมียพูดจาจิกผัวตัวเองแบบนี้โบราณว่าไม่เจริญนะคุณ”

วิรามรไม่รู้จะทำยังไงกับคนหน้ามึน ที่ยึดครองเตียงหล่อนด้วยการทิ้งตัวลงนอนเหยียดยาว มือสอดประสานรองรับศีรษะที่วางบนหมอน ใบหน้ารกเรื้อด้วยหนวดเครามองมายังหล่อนยิ้มๆ

ไม่อยากยอมรับ แต่ความจริงก็คือ ร่างสูงล่ำสันของชายหนุ่มนุ่งกางเกงยีนส์ตัดขาเหลือความยาวไม่ถึงคืบ อวดต้นขากำยำ ตลอดลำขายาวตรงแข็งแรง ท่อนบนปกปิดด้วยเสื้อยืดสีขาวตราห่านคู่พอดีตัวจนแทบไม่ต้องจินตนาการถึงมัดกล้ามอก ไหล่ ต้นแขน ออกจะเป็นภาพชวนมองอยู่ไม่น้อย

แต่ที่ทำให้หล่อนหน้าแดงเห็นจะเป็นเป้าที่นูนเด่นเป็นเอกลักษณ์

หญิงสาวเมินหน้าเกือบเป็นสะบัด แต่อาการร้อนผ่าวไม่ได้เกิดขึ้นแค่เฉพาะบริเวณใบหน้า ทว่าแผ่ซ่านตลอดกายสาว เพราะตาไม่ได้บอดถึงจะมองไม่เห็นว่ามีการขยับไหวตัวที่บริเวณเป้ากางเกงยีนส์สีซีดตก

มัวแต่เมินหน้าหนีภาพชวนให้นึกถึงขนาดท่อนเนื้อเขื่องยามแข็งขึงเหยียดขยายในกายตน ทั้งใจยังสับสนวุ่นวาย จึงไม่ทันรับรู้ว่าคนที่ยึดครองเตียงได้ยันกายลุกขึ้น และเดินเข้าหา

กว่าจะรู้ก็ตกอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรงราวกับปลอกเหล็ก