9

ตลอดทั้งวันปุณณดาได้เรียนรู้งานจากอชิรวิชญ์ไม่น้อย และที่ได้รู้อีกอย่างชายหนุ่มจริงจังกับงานมากแต่ก็เป็นที่รักของลูกน้องด้วยเช่นกัน

“พอไหวไหม”

“คะ” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของชายหนุ่มจนไม่ทันฟัง

“ฉันถามว่าเธอพอจะทำไหวไหม”

“ไหวสิคะ ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่พร้อมลุยงานได้ทุกอย่าง”

จากประสบการณ์หลังสูญเสียบิดาไป ทำให้เธอต้องทำงานพาร์ตไทม์เพื่อส่งตนเองเรียนจนจบ สำหรับเงินประกันที่บิดาทำทิ้งไว้ มารดาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด เธอแทบไม่มีสิทธิ์เข้าไปแตะต้อง

อชิรวิชญ์กลับนิ่งอึ้งไป มองหญิงสาวด้วยสายตาพิจารณาใหม่อีกครั้ง พร้อมครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธอคุยกับมารดาเรื่องที่จะจับเขาแต่งงาน จนเขาสับสนไปหมด อันไหนเรื่องจริง อันไหนอุปโลกน์ขึ้นมากันแน่

            ตลอดหนึ่งสัปดาห์เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ของมารดาทีไร ปุณณดาก็ต้องสะดุ้งตกใจเสียทุกครั้ง ค่ำคืนนี้ก็เช่นกันที่เธอเดินทางมาเปิดตัวโครงการกับอชิรวิชญ์

“ใครโทร.มา ทำไมไม่รับสาย” ชายหนุ่มหันมาถามหญิงสาวอย่างแปลกใจ เมื่อเห็นเธอเอาแต่เหลือบมองโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าแต่กลับไม่ยอมรับสาย

“ขอโทษค่ะ”

“ฉันไม่ได้ตำหนิ แค่สงสัยทำไมไม่รับสาย”

“แม่คงแค่โทร.มาคุยเล่นๆ ไว้กลับถึงบ้านพักค่อยโทร.กลับไปก็ได้ค่ะ”

“รับสายเถอะ แม่เธอน่าจะมีเรื่องด่วน งั้นคงโทร.มาไม่หยุดแบบนี้”

“ค่ะ เดี๋ยวฉันขอตัวออกไปคุยที่ล็อบบี” ปุณณดารีบสาวเท้าเดินออกไป เมื่อเสียงเรียกเข้าดังกระหน่ำเข้ามาไม่หยุด เธอจึงกดรับสายด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย

“ฉันโทร.ไปตั้งหลายสาย ทำไมเพิ่งรับ” หทัยทิพย์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหงุดหงิด

“ดามางานเลี้ยงกับคุณอชิน่ะแม่ เลยไม่ค่อยสะดวกคุยเท่าไหร่ค่ะ”

“นี่เขาพาแกไปเปิดตัวแล้วเหรอ”

“เปิดตัวอะไรแม่ ดามางานในฐานะเลขาฯ เท่านั้น”

“ก็ทำให้คนรู้จักแกมากขึ้น” หทัยทิพย์พึงพอใจไม่น้อยที่อชิรวิชญ์พาบุตรสาวออกงาน “คืนนี้เป็นโอกาสดี”

“โอกาสดีอะไรคะแม่”

“ก็ทำให้คุณอชิเป็นของแกน่ะสิ”

“แม่!” ปุณณดาอุทานเสียงหลง

“เราไม่มีเวลาแล้วนะ อีกไม่กี่วันอลิสาก็จะกลับมาแล้ว แกเลือกเองแล้วกัน หากแกทำไม่สำเร็จแกก็ต้องไปแต่งงานกับลูกชายเสี่ยธวัชชัยเพื่อลบล้างหนี้”

“แม่” น้ำเสียงเธอแผ่วลง

“ถ้าไม่อยากแต่งงานกับลูกเสี่ยธวัชชัยก็ทำตามที่แม่บอก”

“จะให้ดาทำอะไร”

“วางยาในแก้วไวน์คุณอชิ”

“วางยาคุณอชิ” หญิงสาวอุทานเสียงหลงอย่างลืมตัว โดยไม่รู้ว่าอชิรวิชญ์กำลังเดินตามออกมา และเป็นความโชคร้ายคือเขาได้ยินพอดี ก่อนจะถอยร่างออกไป

“ใช่”

“ทำไมต้องใช้ยาด้วย” เธอไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่มารดาคิด

“แล้วแกมีวิธีอื่นหรือไง ที่ทำให้คุณอชิแต่งงานกับแกน่ะฮะ”

“แล้วดาจะเอายาที่ไหนล่ะแม่”

“จริงสิ นี่ถ้าฉันรู้ว่าแกต้องเดินทางไปต่างจังหวัดกับคุณอชิ คงหายาติดตัวให้แกแล้ว” ระหว่างที่สองแม่ลูกกำลังปรึกษากัน อชิรวิชญ์ได้เดินไปสงบสติอารมณ์อีกฝั่งหนึ่งของงาน

“ขอนั่งด้วยคนนะคะ” มนัสวีคอยมองหาจังหวะที่จะอยู่กับชายหนุ่มเพียงลำพัง เมื่อสบโอกาสเห็นเขาเดินมายังบริเวณสระว่ายน้ำจึงแอบตามมา

“เชิญครับ ไม่คิดว่าวีจะเป็นลูกสาวของคุณบวร” แม้ใจยังขุ่นมัวเรื่องของปุณณดา แต่ก็พยายามยิ้มให้กับหญิงสาวข้างกาย

“วีก็ไม่คิดว่าโลกจะกลมแบบนี้  คุณพ่อวีก็คุยเรื่องพี่อชิให้ฟังบ่อยๆ”

“ในทางที่ดีใช่ไหมครับ” เขาถามกลับแบบยิ้มๆ

“ในทางที่ดีสิคะ”

“ค่อยโล่งอกหน่อย”

“ดูเหมือนพี่อชิจะมีเรื่องไม่สบายใจนะคะ”

“หน้าพี่ดูออกขนาดนั้นเหรอครับ

“มากค่ะ”

“พี่เครียดเรื่องงานนิดหน่อยครับ” ชายหนุ่มจำต้องนำงานขึ้นมาอ้าง ทั้งที่ในใจกำลังมีเรื่องของปุณณดาเต็มหัวให้ต้องขบคิด

“งั้นดื่มไวน์หน่อยดีไหมคะ เดี๋ยววีไปเอาเครื่องดื่มมาให้นะคะ”

“ไม่เป็นไรครับ คืนนี้พี่ดื่มไปหลายแก้วแล้ว”

 “อีกสักแก้วนะคะ เผื่อพี่อชิจะได้สบายใจขึ้น” มนัสวีรวบรัดตัดบทลุกขึ้น เดินไปยังซุ้มเครื่องดื่ม เป็นขณะเดียวกันกับที่ปุณณดาเดินเข้ามาในงานเพื่อตามหาเจ้านายหนุ่ม แต่กลับไม่พบ

มนัสวีมองซ้ายขวาก่อนหยิบอะไรบางอย่างออกมาจากกระเป๋า แล้วจัดการเทลงไปในแก้วไวน์ที่เธอตั้งใจนำมาผสมในเครื่องดื่มให้อชิรวิชญ์ได้ดื่ม

“ในเมื่อเธอไม่ซื่อสัตย์กับพี่อชิ ฉันจะเป็นคนดูแลเขาเองอลิสา” เธอพึมพำกับตัวเองก่อนเดินตรงไปยังสระน้ำอีกครั้ง “ไวน์มาแล้วค่ะ

“ขอบคุณครับ” เขารับมาถือไว้ ในขณะมนัสวีกำลังลุ้นว่าอีกฝ่ายจะยกขึ้นดื่มเมื่อไหร่ แต่สุดท้ายชายหนุ่มก็ไม่ยอมดื่ม

“ช่วงนี้ลิสาติดต่อมาบ้างหรือเปล่าครับ”

“ไม่นี่คะ ทำไมคะ”

“พี่โทร.หาลิสาไม่ติด” เขารู้สึกพักหลังอลิสาแปลกไป โทรศัพท์ไปหาก็กว่าจะรับสาย ต้องโทร.หาหลายๆ รอบ บางครั้งคุยกันไม่กี่ประโยคหญิงสาวก็รีบขอตัววางสาย