8

“ไม่ได้เจอหมายความว่ายังไง ก็แกไปทำงานกับเขา และไหนจะอยู่บ้านพักตากอากาศด้วยกันอีก”

“ก็ใช่ แต่ดาไม่ได้ออกไปทำงานด้วย”

“ทำไมล่ะ แกเป็นเลขาฯ ก็ควรตามไปสิ”

“ดาตื่นมาเขาก็ออกไปแล้ว ไม่รู้จะให้ดาตามมาทำไม”

“จะทำอะไรก็รีบๆ ล่ะ” ปลายสายเริ่มกังวลกลัวแผนจะไม่สำเร็จ

“ทำไมล่ะคะ หรือเจ้าหนี้มาทวงเงินแล้ว”

“เปล่าหรอก แม่ได้ข่าวว่าอลิสากำลังจะเดินทางกลับมาเร็วๆ นี้ แต่ไม่รู้ว่าวันไหน”

“แม่...ดาอยากคุยกับคุณธวัชชัย ขอเบอร์โทรศัพท์ให้ดาหน่อยได้ไหม”

“แกจะไปคุยอะไรกับเขา”

“ก็คุยเรื่องขอผ่อนผันหนี้สินของพ่อไงคะ”

“เขาไม่มีทางยอมแน่ แม่เคยลองคุยแล้ว” หทัยทิพย์พยายามหว่านล้อมบุตรสาว ขืนให้เบอร์โทรศัพท์ของเสี่ยธวัชชัยไปมีหวังความแตก “ถ้าแกโทรศัพท์ไปคุย เขาคงพูดโน้มน้าวให้แกยอมแต่งงานกับลูกชายเขา”

“ดาแค่จะโทรศัพท์ไปขอผ่อนผันหนี้เท่านั้น เขาคงไม่บีบให้ดาแต่งงานกับลูกเขาหรอก”

“คนอย่างแกจะไปพูดคุยกับนักธุรกิจหัวหมอแบบนั้นทันได้ยังไง เสี่ยธวัชชัยเขาหมายมั่นให้แกเป็นสะใภ้มานานแล้ว อย่าโทร.ไปเลย เชื่อแม่”

“แต่ดา...”

“รีบจัดการให้เรียบร้อยก่อนกลับกรุงเทพฯ เข้าใจไหม งั้นแกก็ต้องแต่งงานกับลูกชายเสี่ยธวัชชัยเพื่อล้างหนี้” หทัยทิพย์กล่าวข่มขู่ก่อนวางสาย

“แม่เดี๋ยว แม่” หญิงสาวเรียกมารดาเสียงหลง เมื่อถูกตัดสายทิ้ง โดยไม่รู้ว่ามีคนมายืนกอดอกมองอยู่ที่หน้าประตูห้องรับแขก

ปุณณดาเริ่มรู้สึกตัวว่าไม่ได้อยู่เพียงลำพัง พอเหลือบไปมองเห็นอชิรวิชญ์ยืนอยู่ แทบทำโทรศัพท์มือถือหล่นลงพื้น “เอ่อ...กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่คะ”

“โทร.ไปรายงานแม่เธอมาเหรอ” เขาไม่ยอมตอบคำถาม แต่ย้อนถามเธอกลับแล้วเดินไปที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่ม

“เอ่อ...แม่แค่โทร.มาถามเรื่องงานค่ะ” เธอบอกเท่านั้นเขากลับเงียบเสียงไป “ฉันไม่เข้าใจ ทำไมคุณถึงไม่ให้ฉันไปที่ไซต์งานด้วย”

“งานมีปัญหาค่อนข้างหนัก เธอเข้าไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้”

“ให้ฉันกลับกรุงเทพฯ ไปก่อนก็ได้ค่ะ”

“เธอเป็นเลขาฯ ยังไงกัน จะหนีกลับก่อนเจ้านาย”

“ก็ให้ฉันอยู่ทำไมคะ งานก็ไม่มีทำ”

“พรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้าเตรียมตัวให้พร้อม ฉันจะพาไปที่ไซต์งาน”

“จริงๆ นะคะ”

ปุณณดาถามย้ำเพื่อให้แน่ใจ จนอชิรวิชญ์พยักหน้า หญิงสาวถึงกับยิ้มแฉ่งกับคำตอบ

“อย่าสายล่ะ ฉันไม่ชอบคนไม่ตรงเวลา”  

อชิรวิชญ์กระแอมเสียงเรียกสติ ก่อนบอกเสียงขรึม

“ไม่สายแน่นอนค่ะ”

“อืม...งั้นก็รีบขึ้นไปนอน เดี๋ยวตื่นสายขึ้นมาฉันจะไม่รอ”

“ค่ะ” หญิงสาวขานรับคำแล้วรีบเดินขึ้นไปยังห้องพัก ท่ามกลางสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนของชายหนุ่ม ก่อนจะสลัดความคิดที่ฟุ้งซ่านแล้วเดินตามหญิงสาวไปยังห้องพัก

เช้าตรู่ของวันต่อมา

                นวลจันทร์แปลกใจเมื่อเห็นปุณณดาเดินลงมาพร้อมกับชุดที่เตรียมจะออกนอกบ้าน สงสัยจะมาดักรอนายน้อยของตนเป็นแน่

                “คุณอชิยังไม่ลงมาใช่ไหมคะ”

“ใช่ค่ะ คุณดาจะรับกาแฟหรือข้าวต้มดีคะเช้านี้”

“ขอข้าวต้มแล้วกันค่ะ เติมพลังหน่อย วันนี้ดาต้องตามไปที่ไซต์งานกับคุณอชิ”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” นวลจันทร์กำลังเดินออกมาจากห้องอาหาร เจอกับเจ้านายหนุ่มอยู่ที่หน้าประตูพอดี

“นายน้อยจะรับข้าวต้มด้วยไหมคะ วันนี้ป้าทำข้าวต้มปลากะพง”

“ครับ และผมขอกาแฟดำแก้วหนึ่งด้วยครับ”

“ได้ค่ะ รอสักครู่นะคะ” แม่บ้านขานรับคำสั่งก่อนเดินหายไปยังห้องครัว ไม่นานก็เดินกลับมาพร้อมข้าวต้มทรงเครื่องที่หอมกรุ่น”

“มาค่ะดาช่วย” หญิงสาวลุกขึ้นช่วยหยิบชามข้าวต้มออกจากถาดมาวางบนโต๊ะ และจัดแจงรินน้ำให้ชายหนุ่ม ก่อนแม่บ้านจะเดินออกไปเงียบๆ

“เราคงต้องอยู่ต่ออีกอาทิตย์หนึ่ง” เขาเอ่ยขึ้นหลังรับประทานอาหารมื้อเช้าเสร็จ

“งานมีปัญหายังแก้ไม่ได้หรือคะ”

“เปล่าหรอก วันอาทิตย์ที่จะถึงจะมีงานเปิดตัวโครงการที่บริษัทเราเคยรับเหมาก่อสร้าง และทางเจ้าของโครงการก็เชิญเรามาด้วย”

“เรา...ฉันด้วยหรือคะ”

“ใช่น่ะสิ เธอต้องไปในฐานะเลขาฯ ฉัน อีกหน่อยก็ต้องออกงานกับฉันทุกงาน ฝึกไว้แล้วกัน”

“แต่ว่าฉันไม่ค่อยถนัดไปงานเลี้ยงเท่าไหร่” เธอยอมรับเรื่องงานพร้อมที่จะเรียนรู้กับมัน แต่งานเข้าสังคมนี่ขอบาย

“ทำไมไม่เหมือนแม่เธอล่ะ รายนั้นดูชอบงานสังสรรค์น่าดู”

“ค่ะ แม่ชอบแต่งตัวสวยๆ ออกงานสังสรรค์” เธอยิ้มเจื่อนๆ ยามเอ่ยถึงมารดา

“ดูเธอไม่ค่อยสนิทกับแม่เธอเท่าไหร่”

“ค่ะ ฉันจะสนิทกับพ่อมาก ส่วนแม่ก็ไม่ค่อยได้คุยกันเท่าไหร่ ท่านออกไปทำงานทุกวัน”

“พ่อเธอไม่ได้ทำงานเหรอ”

“ทำค่ะ แต่ท่านจะรีบกลับมาอยู่เป็นเพื่อนฉัน สอนการบ้านให้ฉัน” เธอคลี่ยิ้มยามเอ่ยถึงบิดา

“น่าอิจฉา” อชิรวิชญ์หลุดปากออกมาด้วยไม่ได้ตั้งใจ

“คะ...คุณอชิว่าอะไรนะคะ” เธอได้ยินไม่ถนัด

“เปล่า ไม่มีอะไรหรอก...ไปกันเถอะ” เขาพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้นเดินออกไป ปุณณดาถึงกับงุนงงก่อนจะรีบยกน้ำดื่ม แล้วสาวเท้าตามชายหนุ่มไปที่รถ