Mag-log inShare
10
Petsa ng paglalathala:
2026-06-27 07:27:38“วีก็โทร.ไม่ค่อยติดค่ะ คงติดเพื่อนใหม่” มนัสวีพูดเป็นนัยๆ “เพื่อนใหม่ ใครหรือครับ”
“อีกหน่อยลิสาคงพามาให้รู้จักเองค่ะ”
“มีปัญหากันหรือครับ” อชิรวิชญ์คิดว่ามนัสวีคงแอบน้อยใจอลิสาที่มีเพื่อนใหม่แทนตน ตามประสาคนเคยสนิทกัน
“วีชินแล้วค่ะ มาดื่มกันดีกว่า”
“ครับ” เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจ โดยไม่มีโอกาสเห็นแววตาที่พึงพอใจของมนัสวีที่แอบมองมา
“พี่อชิจะกลับกรุงเทพฯ วันไหนคะ”
“อืม...พรุ่งนี้พี่ว่าจะกลับแล้ว”
“น่าเสียดายจัง” มนัสวีเอ่ยเสียงแผ่ว แต่เชื่อว่าค่ำนี้ผ่านไป เธอต้องรั้งเขาอยู่ด้วยทั้งอาทิตย์แน่ จนเขาปฏิเสธไม่ได้เชียว
“พี่มีงานที่กรุงเทพฯ ต้องรีบกลับไปเคลียร์ ไว้มีโอกาสพี่จะพาไปเลี้ยงข้าว”
“จริงๆ นะคะ ห้ามผิดสัญญา”
“ครับ นี่จะสี่ทุ่มแล้วพี่คงต้องขอตัวกลับก่อน” เขาเอ่ยพร้อมมองหาปุณณดา ไม่รู้คุยโทรศัพท์วางแผนจับเขากับมารดาเสร็จหรือยัง
“จะกลับแล้วหรือคะ” มนัสวีกล่าวอย่างกังวล
“ครับ” อชิรวิชญ์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เริ่มทรงตัวไม่อยู่
“พี่อชิเป็นอะไรคะ” มนัสวีถลาร่างเข้าไปประคอง จนอีกฝ่ายถอยออกมาราวกับโดนของร้อน
“พี่ไม่เป็นไร พี่ขอตัว” ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ พร้อมมองหน้าหญิงสาวที่เขารักและเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง
“พี่อชิไม่สบาย ไปพักที่ห้องพักของวีก่อนนะคะ”
“ไม่เป็นไรพี่ขับรถกลับได้” เขาพยายามฝืนเดินออกไปจากงาน
“คุณอชิอยู่นี่เอง ฉันตามหาทั่วงาน” ปุณณดาเกือบจะเดินออกจากงานเลี้ยง หากไม่เจอชายหนุ่มเดินออกมาเสียก่อน
“พี่อชิกำลังไม่สบาย เดี๋ยวฉันดูแลเอง” มนัสวีรีบตามมาแล้วแทรกกายขวางทั้งคู่
“คุณไม่สบายเหรอ”
“อืม...พาฉันกลับบ้าน” อชิรวิชญ์หันมาคว้าแขนของปุณณดา ราวหาที่พึ่ง
“ค่ะ ขอตัวนะคะ” ปุณณดารีบเข้ามาประคองร่างพาชายหนุ่มมาที่ลานจอดรถด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ชายหนุ่มเป็นอะไร เมื่อตอนหัวค่ำยังดีๆ
“ขับรถเป็นไหม” เขาเค้นเสียงถาม ขณะใบหน้ามีเหงื่อผุดขึ้นจนคนมองตกใจ
“ค่ะฉันพอขับได้”
“อืม...งั้นช่วยขับหน่อย ฉันขับเองคงไม่ไหว” เขาล้วงกุญแจรถส่งให้หญิงสาว
“คุณจะแวะไปที่โรงพยาบาลก่อนไหมคะ” เมื่อขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ปุณณดาจึงหันมาถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ กลับไปที่บ้านเลย ฉันไม่เป็นอะไรมาก แค่ใช้น้ำเย็นดับก็น่าจะหาย”
“แน่ใจนะคะ”
“แน่ใจ อย่าถามมากได้ไหม” เขากัดฟันพูด เท่านั้น หญิงสาวจึงรีบขับรถไปยังบ้านพัก โชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการสักเท่าไหร่
“ไหวไหมคะ” ปุณณดารีบเดินมาเปิดประตูรถเพื่อพาชายหนุ่มลงจากรถ แต่เขากลับปฏิเสธแล้วพยายามทรงตัวเดินเข้าไปในบ้าน “ให้ฉันช่วยพาไปส่งที่ห้องก็ยังดี” เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมอาการถึงดูแย่แบบนี้ ขณะกวาดสายตามองไปยังเรือนพักของแม่บ้านซึ่งไฟก็ปิดมืดสนิท ป่านนี้คงเข้านอนกันหมดแล้ว
“ไม่ต้อง” เขาพยายามก้าวเท้าเพื่อเดินขึ้นบันได หวังขึ้นไปยังห้องน้ำให้เร็วที่สุด เพื่อช่วยดับความร้อนที่กำลังจะระเบิดออกมา ปุณณดาตามขึ้นไปเงียบๆ ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง ก่อนอีกฝ่ายจะหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอพะวงว่าควรทำอย่างไรดี แต่แล้วก็ตัดสินใจหันหลังเดินไปยังห้องพักของตน
“ทำไมทรมานแบบนี้วะ” เสียงสบถดังออกมาจากในห้องน้ำ ทำให้ปุณณดาที่กำลังเดินออกจากห้องนอนชายหนุ่มถึงกับชะงัก แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปดู ตกใจที่ชายหนุ่มนอนทุรนทุรายอยู่ใต้ฝักบัว
“คุณอชิ คุณกำลังไม่สบายอยู่นะคะ” เธอรีบปิดฝักบัวแล้วหาผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างให้อีกฝ่าย
“บอกให้กลับห้องไป”
“ก็คุณป่วยอยู่ เกิดตายขึ้นมา พ่อคุณก็จะมาโทษฉันที่ไม่ดูแลคุณ” เธอนำบิดาเขามากล่าวอ้าง ทั้งที่ใจเป็นห่วงอีกฝ่ายไม่น้อย
“เธอกับแม่จะได้หุบสมบัติฉันไง”
“ฉันไม่ได้...” เธอรีบปฏิเสธ แต่ชายหนุ่มเอ่ยสวนขึ้นมาเสียก่อน
“อย่าคิดว่าฉันโง่ อยากได้ฉันเป็นผัวมากไม่ใช่เหรอ” เมื่อขีดความอดกลั้นสิ้นสุด แถมหญิงสาวก็ยอมพลีกายให้เขาทุกเวลาอยู่แล้ว
“ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนถอยร่างเพื่อออกจากห้องน้ำ แต่กลับถูกอีกฝ่ายคว้าแขน
“แต่สิ่งที่ฉันได้ยินไม่ใช่แบบนี้”
“ปล่อย! ฉันจะกลับห้อง”
“เข้ามายั่วกันขนาดนี้ จะกลับไปง่ายๆ งั้นเหรอ” นาทีนี้เขาไม่คิดจะปล่อยปุณณดาไปเด็ดขาด อยากได้ตัวเขานักใช่ไหม ได้ เขาจัดให้
“ฉันไม่ได้ยั่ว ฉันแค่เป็นห่วงคุณ แต่ความหวังดีของฉันคุณกลับไม่เห็น”
“อย่าพูดให้ดูดีเลย มันเสียเวลา” อชิรวิชญ์ดันร่างหญิงสาวติดกับกำแพงห้องน้ำ ก่อนจะก้มลงบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างรุนแรง
“ฮื้อ...” หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่ไม่สามารถหลุดจากการจาบจ้วงของชายหนุ่มได้ เพราะฝ่ามือใหญ่โอบประคองใบหน้าของเธอไว้ จนแทบหายใจหายคอไม่ทันพยายามทุบแผ่นหลังกว้างสุดแรง
“หวานเหมือนกันนะ”
“ปล่อยฉัน” หญิงสาวพูดด้วยเสียงปนหอบ
“เธอต้องการตัวฉันมากไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องวางแผนให้มันยุ่งยาก อยากได้ฉันเป็นผัวก็บอกตรงๆ”
“วางแผนอะไร อย่ามากล่าวหากันนะ”
“ฉันไม่ได้โง่ ถึงไม่รู้เท่าทันเธอสองแม่ลูก แม่เธอจับพ่อฉันทำผัวไม่พอหรือไง ถึงได้วางแผนจับฉันอีกคน”
“เอ่อ...” ปุณณดาถึงกับนิ่งอึ้งไปไม่ถูก เพราะรู้อยู่เต็มอกในสิ่งที่แม่เธอทำไว้
Pinakabagong kabanata
ร่ายรักม่านพิศวาส 11
“ไง ถึงกับพูดไม่ออกเลยใช่ไหม นี่ไม่ใช่เวลาที่เรามาคุยกันเรื่องนี้” เขาพูดจบก็ก้มลงบดขยี้เรียวปากบางอย่างหนักหน่วงเร่าร้อนอีกครั้ง ขณะปุณณดาพยายามดิ้นรนผลักไส เธอไม่ได้ต้องการแบบนั้น เพียงแต่เออออกับมารดาไปเท่านั้น“ฮื้อ...ปล่อย”“อย่าดิ้น” เขากัดฟันสั่งเสียงเครียด“ปล่อยฉัน”“เธอต้องการฉัน และฉันก็ต้องการที่จะปลดปล่อย” ใช่ร่างกายเขาจวนเจียนจะระเบิดออกมาแล้ว ยิ่งได้กลิ่นกายสาวที่หอมกรุ่นของปุณณดา ก็ยิ่งทำให้เขาควบคุมร่างกายเอาไว้ไม่อยู่“คุณเกลียดฉัน คุณทำกับฉันแบบนี้ทำไม” เขาเกลียดเธอกับแม่มาก ก็ไม่ควรมายุ่ง เพราะหากเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขากับเธอ พ่อเขาคงต้องบีบบังคับให้รับผิดชอบแน่“ฉันไม่อยากแตะต้องตัวเธอนักหรอก” ชายหนุ่มเค้นคำพูดออกมา แต่ใบหน้าคมกลับซุกไซ้ที่ซอกคอขาว คำพูดและการกระทำช่างสวนทางกันสิ้นเชิง “ก็ปล่อยสิ”“ฉันปล่อยเธอไม่ได้ งั้นฉันอา
ร่ายรักม่านพิศวาส 10
“วีก็โทร.ไม่ค่อยติดค่ะ คงติดเพื่อนใหม่” มนัสวีพูดเป็นนัยๆ “เพื่อนใหม่ ใครหรือครับ”“อีกหน่อยลิสาคงพามาให้รู้จักเองค่ะ”“มีปัญหากันหรือครับ” อชิรวิชญ์คิดว่ามนัสวีคงแอบน้อยใจอลิสาที่มีเพื่อนใหม่แทนตน ตามประสาคนเคยสนิทกัน“วีชินแล้วค่ะ มาดื่มกันดีกว่า”“ครับ” เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจ โดยไม่มีโอกาสเห็นแววตาที่พึงพอใจของมนัสวีที่แอบมองมา“พี่อชิจะกลับกรุงเทพฯ วันไหนคะ”“อืม...พรุ่งนี้พี่ว่าจะกลับแล้ว”“น่าเสียดายจัง” มนัสวีเอ่ยเสียงแผ่ว แต่เชื่อว่าค่ำนี้ผ่านไป เธอต้องรั้งเขาอยู่ด้วยทั้งอาทิตย์แน่ จนเขาปฏิเสธไม่ได้เชียว“พี่มีงานที่กรุงเทพฯ ต้องรีบกลับไปเคลียร์ ไว้มีโอกาสพี่จะพาไปเลี้ยงข้าว”“จริงๆ นะคะ ห้ามผิดสัญญา”“ครับ นี่จะสี่ทุ่มแล้วพี่คงต้องขอตัวกลับก่อน” เขาเอ่ยพร้อมมองหาปุณณดา ไม่รู้คุยโทรศัพท์วางแผนจับเขากับมารดาเสร็จหรือยัง“จะกลับแล้วหรือคะ” มนั
ร่ายรักม่านพิศวาส 9
ตลอดทั้งวันปุณณดาได้เรียนรู้งานจากอชิรวิชญ์ไม่น้อย และที่ได้รู้อีกอย่างชายหนุ่มจริงจังกับงานมากแต่ก็เป็นที่รักของลูกน้องด้วยเช่นกัน“พอไหวไหม”“คะ” หญิงสาวเลิกคิ้วขึ้นเชิงถาม เพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องของชายหนุ่มจนไม่ทันฟัง“ฉันถามว่าเธอพอจะทำไหวไหม”“ไหวสิคะ ถึงฉันจะเป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ แต่พร้อมลุยงานได้ทุกอย่าง”จากประสบการณ์หลังสูญเสียบิดาไป ทำให้เธอต้องทำงานพาร์ตไทม์เพื่อส่งตนเองเรียนจนจบ สำหรับเงินประกันที่บิดาทำทิ้งไว้ มารดาเป็นคนจัดการเองทั้งหมด เธอแทบไม่มีสิทธิ์เข้าไปแตะต้องอชิรวิชญ์กลับนิ่งอึ้งไป มองหญิงสาวด้วยสายตาพิจารณาใหม่อีกครั้ง พร้อมครุ่นคิดถึงเรื่องที่เธอคุยกับมารดาเรื่องที่จะจับเขาแต่งงาน จนเขาสับสนไปหมด อันไหนเรื่องจริง อันไหนอุปโลกน์ขึ้นมากันแน่ ตลอดหนึ่งสัปดาห์เมื่อเห็นเบอร์โทรศัพท์ของมารดาทีไร ปุณณดาก็ต้องสะดุ้งตกใจเสียทุกครั้ง ค่ำคืนนี้ก็เช่นกันที่เธอเดินทางมาเปิดตัวโครงก
ร่ายรักม่านพิศวาส 8
“ไม่ได้เจอหมายความว่ายังไง ก็แกไปทำงานกับเขา และไหนจะอยู่บ้านพักตากอากาศด้วยกันอีก”“ก็ใช่ แต่ดาไม่ได้ออกไปทำงานด้วย”“ทำไมล่ะ แกเป็นเลขาฯ ก็ควรตามไปสิ”“ดาตื่นมาเขาก็ออกไปแล้ว ไม่รู้จะให้ดาตามมาทำไม”“จะทำอะไรก็รีบๆ ล่ะ” ปลายสายเริ่มกังวลกลัวแผนจะไม่สำเร็จ“ทำไมล่ะคะ หรือเจ้าหนี้มาทวงเงินแล้ว”“เปล่าหรอก แม่ได้ข่าวว่าอลิสากำลังจะเดินทางกลับมาเร็วๆ นี้ แต่ไม่รู้ว่าวันไหน”“แม่...ดาอยากคุยกับคุณธวัชชัย ขอเบอร์โทรศัพท์ให้ดาหน่อยได้ไหม”“แกจะไปคุยอะไรกับเขา”“ก็คุยเรื่องขอผ่อนผันหนี้สินของพ่อไงคะ”“เขาไม่มีทางยอมแน่ แม่เคยลองคุยแล้ว” หทัยทิพย์พยายามหว่านล้อมบุตรสาว ขืนให้เบอร์โทรศัพท์ของเสี่ยธวัชชัยไปมีหวังความแตก “ถ้าแกโทรศัพท์ไปคุย เขาคงพูดโน้มน้าวให้แกยอมแต่งงานกับลูกชายเขา”“ดาแค่จะโทรศัพท์ไปขอผ่อนผันหนี้เท่านั้น เขาคงไม่บีบให้ดาแต่งงานกับลูกเขาหรอก”
ร่ายรักม่านพิศวาส 7
“ฉันก็ไม่แน่ใจ ฉันเห็นพี่อชิถือกระเป๋าให้ด้วย”“ก็พี่อชิเขาเป็นสุภาพบุรุษ” อลิสากล่าวแก้ ทั้งที่ในใจเริ่มสงสัยว่าอชิรวิชญ์พาสาวที่ไหนไปภูเก็ตด้วย“น่าจะไม่มีอะไรอย่างที่เธอว่าจริงๆ งั้นฉันไม่กวนล่ะ เธอสนุกต่อเถอะ”“อืม...” อลิสานิ่งเงียบไปแม้ปลายสายจะวางไปแล้ว“เป็นอะไรที่รัก” นิโคลัสหนุ่มเมืองผู้ดีที่เป็นทั้งเพื่อนและคู่นอนของอลิสา ซึ่งความสัมพันธ์ของทั้งคู่มีเพียงมนัสวีเท่านั้นที่รู้“คุณกลับไปเถอะนิค” อารมณ์วาบหวามของอลิสาหายไปตั้งแต่เรื่องอชิรวิชญ์เข้ามากวนใจ แต่อีกฝ่ายกลับเข้ามาโลมเล้าจนอลิสาครวญครางเสียงออกมายามถูกปลุกเร้าอารมณ์ ก่อนจะเตลิดลืมเรื่องของว่าที่คู่หมั้นไปชั่วขณะ เพราะมีสิ่งเร้าใจอยู่เบื้องหน้า ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับนิโคลัสเกิดขึ้นเมื่องานวันเกิดปีที่แล้ว จากเด็กสาวเรียบร้อยในอดีตกลับกลายเป็นสาวร้อนรักยามอยู่กับชายหนุ่มที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทและคู่นอนภูเก็ต&nbs
ร่ายรักม่านพิศวาส 6
“ใช่ค่ะ จอดสิคะ” เมื่อเห็นจวนเจียนจะถึงสถานีรถไฟฟ้าแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมจอด แถมยังแล่นผ่านไป “นี่คุณ...”“จะจอดให้เสียเวลาทำไม ยังไงก็ต้องไปทางเดียวกันอยู่แล้ว และถ้าพ่อรู้ ฉันคงถูกเล่นงานแย่” นั่นเป็นเพียงข้ออ้างเท่านั้น เพราะนับแต่เกิดเรื่องมารดา เขาก็ไม่เคยฟังคำพูดของบิดาอีกเลย“ฉันไม่บอก คุณไม่บอกก็จบ”“พ่อฉันหูตาเป็นสับปะรด” เขาหันมาบอกพร้อมเร่งเครื่องห่างไปทุกที จนปุณณดาไม่กล้าเรียกร้องให้เขาจอดเพราะเธอทำให้เขาเสียเวลามามากพอแล้ว“เอ๊ะ...” เมื่อเริ่มไม่คุ้นเส้นทาง “นี่ไม่ใช่ทางไปบริษัทนี่คะ”“ก็ใช่”“แล้วเราจะไปไหนกันคะ”“ฉันต้องแวะเข้าไปดูโครงการที่ปทุมสักหน่อย และต่อไปเธอต้องตามฉันไปตรวจงานทุกครั้ง”“แล้วฉันต้องทำอะไรบ้างคะ” ถ้าเป็นเรื่องงานเธอสู้ไม่ถอย“เดี๋ยวเธอก็รู้เอง” เขาปรายสายตามองหญิงสาวอย่างครุ่นคิดก่อนจะเงียบเสียงไป ตลอดเส้นทางจนถึงไซต์งาน แต่อชิรวิชญ์กลับไม่พูดอะไร นอกจากเข้าไปคุยงานกับวิศวกรและหัวหน้าคุมงาน ซึ่งปุณณดาทำตัวไม่ถูกว่าควรอยู่จุดไหน กระทั่งวิศวกรหนุ่มยื่นหมวกนิรภัยส่งมาให้ด้วยความหวังดี“ขอบคุณมากค่ะ” หญิงสาวยิ้มให้กับชายหนุ่มที่มีไมตรีมอบให้ ก่อนจะ
Maaari mong magustuhan
รวมเรื่องแซ่บ (5) NC20+
Beefy Cat122.1K viewsรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว355.7K viewsเด็กมันยั่ว BAD LOVE
ลำเจียก67.7K viewsหนุ่มหล่อคนไหนจะคว้าใจเธอ
ดั่งสายน้ำ87.1K viewsเด็กช่างลุ้นรัก
ชัญญาณ์ภัช81 viewsเชื่อมรักท่านประธานมาดเข้ม
เย้ายวน40 viewsซ้อนแผนรักไอ้หนุ่มบ้านไร่ ซ่อมหัวใจสาวบ้านนา
คุณธิดา112 viewsเฮียซัน... แซ่บมาก
ลิลลี่สีกุหลาบ3.4K views
