10

“วีก็โทร.ไม่ค่อยติดค่ะ คงติดเพื่อนใหม่” มนัสวีพูดเป็นนัยๆ “เพื่อนใหม่ ใครหรือครับ”

“อีกหน่อยลิสาคงพามาให้รู้จักเองค่ะ”

“มีปัญหากันหรือครับ” อชิรวิชญ์คิดว่ามนัสวีคงแอบน้อยใจอลิสาที่มีเพื่อนใหม่แทนตน ตามประสาคนเคยสนิทกัน

“วีชินแล้วค่ะ มาดื่มกันดีกว่า”

“ครับ” เพื่อไม่ให้อีกฝ่ายเสียน้ำใจ โดยไม่มีโอกาสเห็นแววตาที่พึงพอใจของมนัสวีที่แอบมองมา

“พี่อชิจะกลับกรุงเทพฯ วันไหนคะ”

“อืม...พรุ่งนี้พี่ว่าจะกลับแล้ว”

“น่าเสียดายจัง” มนัสวีเอ่ยเสียงแผ่ว แต่เชื่อว่าค่ำนี้ผ่านไป เธอต้องรั้งเขาอยู่ด้วยทั้งอาทิตย์แน่ จนเขาปฏิเสธไม่ได้เชียว

“พี่มีงานที่กรุงเทพฯ ต้องรีบกลับไปเคลียร์ ไว้มีโอกาสพี่จะพาไปเลี้ยงข้าว”

“จริงๆ นะคะ ห้ามผิดสัญญา”

“ครับ นี่จะสี่ทุ่มแล้วพี่คงต้องขอตัวกลับก่อน” เขาเอ่ยพร้อมมองหาปุณณดา ไม่รู้คุยโทรศัพท์วางแผนจับเขากับมารดาเสร็จหรือยัง

“จะกลับแล้วหรือคะ” มนัสวีกล่าวอย่างกังวล

“ครับ” อชิรวิชญ์รู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เริ่มทรงตัวไม่อยู่

“พี่อชิเป็นอะไรคะ” มนัสวีถลาร่างเข้าไปประคอง จนอีกฝ่ายถอยออกมาราวกับโดนของร้อน

“พี่ไม่เป็นไร พี่ขอตัว” ชายหนุ่มเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ พร้อมมองหน้าหญิงสาวที่เขารักและเอ็นดูเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง

“พี่อชิไม่สบาย ไปพักที่ห้องพักของวีก่อนนะคะ”

“ไม่เป็นไรพี่ขับรถกลับได้” เขาพยายามฝืนเดินออกไปจากงาน

“คุณอชิอยู่นี่เอง ฉันตามหาทั่วงาน” ปุณณดาเกือบจะเดินออกจากงานเลี้ยง หากไม่เจอชายหนุ่มเดินออกมาเสียก่อน

“พี่อชิกำลังไม่สบาย เดี๋ยวฉันดูแลเอง” มนัสวีรีบตามมาแล้วแทรกกายขวางทั้งคู่

“คุณไม่สบายเหรอ”

“อืม...พาฉันกลับบ้าน” อชิรวิชญ์หันมาคว้าแขนของปุณณดา ราวหาที่พึ่ง

“ค่ะ ขอตัวนะคะ” ปุณณดารีบเข้ามาประคองร่างพาชายหนุ่มมาที่ลานจอดรถด้วยความเป็นห่วง ไม่รู้ชายหนุ่มเป็นอะไร เมื่อตอนหัวค่ำยังดีๆ

“ขับรถเป็นไหม” เขาเค้นเสียงถาม ขณะใบหน้ามีเหงื่อผุดขึ้นจนคนมองตกใจ

“ค่ะฉันพอขับได้”

“อืม...งั้นช่วยขับหน่อย ฉันขับเองคงไม่ไหว” เขาล้วงกุญแจรถส่งให้หญิงสาว

“คุณจะแวะไปที่โรงพยาบาลก่อนไหมคะ” เมื่อขึ้นรถเรียบร้อยแล้ว ปุณณดาจึงหันมาถามชายหนุ่มด้วยความเป็นห่วง

“ไม่ กลับไปที่บ้านเลย ฉันไม่เป็นอะไรมาก แค่ใช้น้ำเย็นดับก็น่าจะหาย”

“แน่ใจนะคะ”

“แน่ใจ อย่าถามมากได้ไหม” เขากัดฟันพูด เท่านั้น หญิงสาวจึงรีบขับรถไปยังบ้านพัก โชคดีที่อยู่ไม่ไกลจากงานเลี้ยงเปิดตัวโครงการสักเท่าไหร่

“ไหวไหมคะ” ปุณณดารีบเดินมาเปิดประตูรถเพื่อพาชายหนุ่มลงจากรถ แต่เขากลับปฏิเสธแล้วพยายามทรงตัวเดินเข้าไปในบ้าน “ให้ฉันช่วยพาไปส่งที่ห้องก็ยังดี” เธอไม่รู้ว่าเขาเป็นอะไร ทำไมอาการถึงดูแย่แบบนี้ ขณะกวาดสายตามองไปยังเรือนพักของแม่บ้านซึ่งไฟก็ปิดมืดสนิท ป่านนี้คงเข้านอนกันหมดแล้ว

“ไม่ต้อง” เขาพยายามก้าวเท้าเพื่อเดินขึ้นบันได หวังขึ้นไปยังห้องน้ำให้เร็วที่สุด เพื่อช่วยดับความร้อนที่กำลังจะระเบิดออกมา ปุณณดาตามขึ้นไปเงียบๆ ตัดสินใจไม่ถูกว่าจะช่วยอะไรเขาได้บ้าง ก่อนอีกฝ่ายจะหายเข้าไปในห้องน้ำ เธอพะวงว่าควรทำอย่างไรดี แต่แล้วก็ตัดสินใจหันหลังเดินไปยังห้องพักของตน

“ทำไมทรมานแบบนี้วะ” เสียงสบถดังออกมาจากในห้องน้ำ ทำให้ปุณณดาที่กำลังเดินออกจากห้องนอนชายหนุ่มถึงกับชะงัก แล้วรีบสาวเท้าเข้าไปดู ตกใจที่ชายหนุ่มนอนทุรนทุรายอยู่ใต้ฝักบัว

“คุณอชิ คุณกำลังไม่สบายอยู่นะคะ” เธอรีบปิดฝักบัวแล้วหาผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างให้อีกฝ่าย

“บอกให้กลับห้องไป”

“ก็คุณป่วยอยู่ เกิดตายขึ้นมา พ่อคุณก็จะมาโทษฉันที่ไม่ดูแลคุณ” เธอนำบิดาเขามากล่าวอ้าง ทั้งที่ใจเป็นห่วงอีกฝ่ายไม่น้อย

“เธอกับแม่จะได้หุบสมบัติฉันไง”

“ฉันไม่ได้...” เธอรีบปฏิเสธ แต่ชายหนุ่มเอ่ยสวนขึ้นมาเสียก่อน

“อย่าคิดว่าฉันโง่ อยากได้ฉันเป็นผัวมากไม่ใช่เหรอ” เมื่อขีดความอดกลั้นสิ้นสุด แถมหญิงสาวก็ยอมพลีกายให้เขาทุกเวลาอยู่แล้ว

“ฉันไม่ได้ต้องการแบบนั้น” เธอส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนถอยร่างเพื่อออกจากห้องน้ำ แต่กลับถูกอีกฝ่ายคว้าแขน

“แต่สิ่งที่ฉันได้ยินไม่ใช่แบบนี้”

“ปล่อย! ฉันจะกลับห้อง”

“เข้ามายั่วกันขนาดนี้ จะกลับไปง่ายๆ งั้นเหรอ” นาทีนี้เขาไม่คิดจะปล่อยปุณณดาไปเด็ดขาด อยากได้ตัวเขานักใช่ไหม ได้ เขาจัดให้

“ฉันไม่ได้ยั่ว ฉันแค่เป็นห่วงคุณ แต่ความหวังดีของฉันคุณกลับไม่เห็น”

“อย่าพูดให้ดูดีเลย มันเสียเวลา” อชิรวิชญ์ดันร่างหญิงสาวติดกับกำแพงห้องน้ำ ก่อนจะก้มลงบดขยี้เรียวปากนุ่มอย่างรุนแรง

“ฮื้อ...” หญิงสาวพยายามดิ้นรน แต่ไม่สามารถหลุดจากการจาบจ้วงของชายหนุ่มได้ เพราะฝ่ามือใหญ่โอบประคองใบหน้าของเธอไว้ จนแทบหายใจหายคอไม่ทันพยายามทุบแผ่นหลังกว้างสุดแรง

“หวานเหมือนกันนะ”

“ปล่อยฉัน” หญิงสาวพูดด้วยเสียงปนหอบ

“เธอต้องการตัวฉันมากไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องวางแผนให้มันยุ่งยาก อยากได้ฉันเป็นผัวก็บอกตรงๆ”

“วางแผนอะไร อย่ามากล่าวหากันนะ”

“ฉันไม่ได้โง่ ถึงไม่รู้เท่าทันเธอสองแม่ลูก แม่เธอจับพ่อฉันทำผัวไม่พอหรือไง ถึงได้วางแผนจับฉันอีกคน”

“เอ่อ...” ปุณณดาถึงกับนิ่งอึ้งไปไม่ถูก เพราะรู้อยู่เต็มอกในสิ่งที่แม่เธอทำไว้