รอให้นางโตเป็นสาว

ปวดกะบาลจริงๆ... นี่มันคล้ายกับฉากดราม่าในละครย้อนยุคของซีรี่ส์ไต้หวันเรื่องล่าสุด ซึ่งลีน่าเคยรับเล่นเป็นนางร้ายอันดับสอง แถมบรรยากาศยังดูเหมือนกันอย่างกับว่าใช้พล็อตเรื่องเดียวกัน!

“เฮ้อ... ค่อยยังชั่วหน่อย วันนี้มีกับข้าวแค่ห้าอย่าง ปกติข้าก็กินไม่เคยหมด อะไรที่มีมากเกินไปก็ดูสิ้นเปลืองและเปล่าประโยชน์” นายหญิงตัวน้อยแสร้งทำเป็นบ่นพึมพำ

แม่นมหวง ซูปี้กับซูลี่ ต่างมองสบตากันเลิกลั่กไปมาด้วยสีหน้าประหลาดใจ เนื่องจากพระชายาหลีน่าเป็นคนจิตใจอ่อนไหว หากมีเรื่องใดกระทบกระทั่งเพียงแค่เล็กน้อย นางก็จะมีอาการเหม่อลอยและจมอยู่กับความโศกเศร้าไปตลอดทั้งวัน

“วันนี้ ข้าอยากไปเดินเล่นในตัวเมือง”

จู่ๆ ลีน่าหลุดปากพูดขึ้นมา ตลอดเวลาสามวันสามคืนที่เธออาศัยอยู่ในร่างนี้ หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองมีสภาพไม่ต่างจากเฟอร์นิเจอร์ที่ถูกจัดวางไว้ในห้องเพื่อให้ฝุ่นเกาะเท่านั้น

“พระชายาจะทำเช่นนั้นไม่ได้นะเพคะ ทรงลืมไปแล้วหรือเพคะว่า ไท่จื่อทรงมีรับสั่งให้พระชายาพักผ่อนรักษาตัวอยู่แต่ภายในตำหนักโม่ลี่ฮวา จนกว่าจะครบเวลาหนึ่งเดือนเต็ม” แม่นมหวงกล่าวท้วงขึ้นมาทันที

บ้าจริง... นี่มันคำสั่งกักบริเวณชัดๆ

ลีน่าลอบระบายลมหายใจออกมายาวเหยียด สภาพของเธอตอนนี้ สามารถทำได้แค่ก่นด่าคนที่ออกคำสั่งในใจเท่านั้น

“ข้าหายดีและแข็งแรงขึ้นมากแล้ว”

“พระชายาเพิ่งจะทรงหายประชวร ร่างกายยังไม่แข็งแรงดีนัก โปรดอย่าทำให้ไท่จื่อทรงกริ้วอีกเลยนะเพคะ” สามนางกำนัลประสานเสียงพูดพร้อมเพรียงกัน ราวกับมีการนัดแนะ

‘โอย... อยากจะบ้าตาย!’ ทำไมคนไฮเปอร์แอคทีฟแบบเธอต้องมาเจอสถานการณ์แบบนี้ แค่อยากออกไปเดินเล่นนอกบ้านก็ช่างแสนลำบาก ยังจะต้องได้รับการอนุญาตจากเจ้าชีวิตเสียก่อน

มิน่าล่ะ... เจ้าของร่างเดิมถึงได้มีสภาพแห้งเหี่ยวหัวโตเหมือนทารกแรกเกิดไม่เคยสูดอากาศนอกมดลูก

ลีน่าถอนหายใจยาวอีกเป็นครั้งที่นับจำนวนไม่ถ้วน เธอพยายามทำตัวให้กลมกลืนกับสถานการณ์อย่างสุดความสามารถแล้ว

ใช่ว่าเธอจะไม่ชอบความสุขสบาย แต่แบบนี้มันสบายจนเกินไป... เธอควรจะสมรอยเป็นพระชายาหลี่น่า และใช้ชีวิตนั่งกินนอนกินอยู่ในกรงทองต่อไป หรือว่า... จะลุกขึ้นมาปฏิวัติทุกอย่างเสียใหม่?

องค์รัชทายาทซ่งหยวนซีมีพระสนมชายาทั้งหมดสิบหกนาง อันได้แก่สี่พระชายาซึ่งล้วนเป็นองค์หญิงผู้สูงศักดิ์และสิบสองพระสนมซึ่งเป็นสาวงามบรรณาการจากแคว้นต่างๆ ทว่าสตรีที่ได้รับความโปรดปรานจากไท่จื่อมากที่สุดกลับเป็นพระสนมองค์สุดท้าย...

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของขบวนขันทีเดินเข้ามาใกล้ศาลาชมสวนในตำหนักเหม่ยฮวา หลี่รี่จึงแย้มยิ้มออกมาอย่างปลาบปลื้ม ดวงตาเรียวยาวราวกับนางหงส์เป็นประกายพราวระยับ ทำให้ใบหน้างามล่มเมืองยิ่งดูเปี่ยมเสน่ห์

ถึงเวลาที่นางจะได้เลื่อนขั้นเป็นพระชายาแล้วสินะ

เป็นดั่งคาด... หัวหน้าขันทีเส้าฉีเดินนำหน้าเหล่าขันทีและนางกำนัลจำนวนเกือบสิบชีวิต แห่ขบวนมายังตำหนักเหม่ยฮวา เพื่อถวายของขวัญพระราชทานและแต่งตั้งให้พระสนมหลี่รี่เลื่อนขั้นเป็นพระชายาอันดับที่สี่ ตามคำสั่งขององค์รัชทายาท

“เส้าฉี! เดี๋ยวก่อน...”

หลี่รี่เอ่ยเรียกหัวหน้าขันที เส้าฉีจึงโบกมือไล่ขบวนผู้ติดตามและเหล่านางกำนัลออกไปจากศาลาชมสวน

“ทรงมีสิ่งใดให้กระหม่อมรับใช้”

“ไท่จื่อทรงมีรับสั่งให้ปลดหลี่น่า อย่างนั้นรึ?”

“พ่ะย่ะค่ะ” เส้าฉีค้อมตัว

“ช่างน่าสงสาร นางเพิ่งหายป่วยแท้ๆ” หลี่รี่ถอนหายใจ พยายามสงวนกริยาให้ดูสงบ แต่มิอาจเก็บงำแววตายินดีปรีดาของตนเอาไว้ได้อย่างมิดชิด

“พระสนมหลี่น่าไม่สามารถถวายการรับใช้องค์รัชทายาท กระหม่อมคิดว่าเป็นเรื่องสมควรแล้วพ่ะย่ะค่ะ” เส้าฉีแบ่งรับแบ่งสู้

หลี่รี่ข่มกลั้นความรู้สึกไม่สบอารมณ์เอาไว้อย่างสุดความสามารถ  “น่าจะรอให้นางโตอีกสักหน่อย”

“พระชายาสี่ช่างมีน้ำพระทัยงดงามยิ่ง”

“อืม” หญิงสาวทำเสียงอืมเป็นการตอบรับ ก่อนจะโบกมือไล่หัวหน้าขันที

เส้าฉีค้อมตัวถวายคำนับ จากนั้นจึงเดินออกไปจากศาลาชมสวน

บัดซบ! แค่ลดตำแหน่งให้เป็นพระสนมนี่เรียกว่า สมควรแล้วรึ? หลี่รี่กำหมัดแน่น แววตาเกรี้ยวกราดเพราะรู้สึกขัดใจ ที่น้องสาวต่างมารดาไม่ได้ถูกปลดศักดินาและโดนขับไล่ออกไปจากวัง อย่างเช่นที่นางปรารถนา