ฝุ่นเข้าตา

ลีน่าผวาตื่นขึ้นมาก่อนรุ่งสาง หลังจากฝันว่าวิญญาณขององค์หญิงหลีน่ามานั่งร้องไห้อยู่ที่ปลายเตียงและขอร้องให้เธอช่วยดูแลสามหญิงรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่ติดตามนางมาจากแคว้นฉงเยว่ เพราะยมทูตขาว ‘เซ่ปี้อัน’ มารอรับวิญญาณของนางแล้ว

ดาราสาวนั่งกุมศีรษะที่หนักอึ้งด้วยความปวดร้าวเหมือนใกล้จะระเบิด เนื้อตัวของเธอชื้นคราบเหงื่อ ชุดนอนซึ่งถักทอมาจากผ้าไหมเนื้อบางเบาเปียกแนบกับผิวกายขาวละออ

ในเวลาเดียวกันความทรงจำต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับองค์หญิงหลี่น่าได้ไหลหลั่งพรั่งพรูเข้ามาในสำนึก ราวกับสมองของหญิงสาวได้รับการโอนถ่ายข้อมูลขนาดใหญ่จากระบบหน่วยความจำของร่างเดิม

ความรู้สึกโศกเศร้าเสียใจขององค์หญิงหลีน่าช่างหนักหนาสาหัส กระทั่งผู้หญิงกร้าวแกร่งกร้านโลกอย่างลีน่ายังสำเหนียกว่ามันทำให้เธอเจ็บปวดจนเกินจะแบกรับเอาไว้ได้

ดาราสาวถูกความรู้สึกหดหูครอบงำจนมีอาการจิตตก กระทั่งตอนที่ลืมตาตื่นขึ้นมาจากห้วงฝัน น้ำตาของเธอก็ยังไหลไม่ยอมหยุด

องค์หญิงหลี่น่าเพิ่งมีอายุได้เพียงแค่สิบห้าปีเศษ ถ้าหากเป็นโลกยุคปัจจุบัน เด็กสาวในวัยนี้กำลังร่ำเรียนในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย

และนางควรจะได้ใช้ชีวิตช่วงวัยรุ่นอันสดใสสวยงามเพื่อตักตวงความสุขอย่างเต็มที่ ดุจดั่งดอกไม้แรกแย้มในฤดูใบไม้ผลิที่เริงร่าและเปี่ยมล้นความฝัน

ทว่าเด็กสาวผู้คนนี้ช่างอาภัพเหลือเกิน แม้ว่านางจะมีพ่อเป็นถึงฮ่องเต้ของแคว้นฉงเยว่ ซึ่งมีอำนาจบารมียิ่งใหญ่ที่สุดในแผ่นดิน และมีแม่เป็นถึงอดีตฮองเฮา

แต่นางกลับถูกตราหน้าว่าเป็นตัวกาลกิณี เพียงเพราะคำทำนายของโหรหลวงใจทราม ซึ่งปรักปรำใส่ร้ายว่าเด็กหญิงที่กำเนิดในยามตะวันดับจะนำภัยพิบัติมาสู่ครอบครัว หลังจากองค์หญิงหลี่น่าอายุครบหนึ่งขวบ อดีตฮองเฮาแห่งฉงเยว่ก็ทรงประชวรและเสียชีวิตในอีกหนึ่งปีถัดมา

องค์หญิงหลี่น่าถูกคนชั่วตีตราบาปให้นางตั้งแต่วันแรกที่ลืมตาออกมาดูโลก นางจึงมีบริวารคอยรับใช้เพียงแค่สามคนเท่านั้น

ทว่าแม่นมหวงและนางกำนัลซูปี้กับซูลี่ ทั้งสามคนเป็นประเภทสาวหัวโบราณของยุคโบราณอีกชั้น องค์หญิงหลี่น่าจึงไม่ประสีประสาเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ครั้งบังเอิญได้พบเห็นชายหญิงกำลังเล่นรัก นางก็เกิดอาการช็อคจนหัวใจวายตายไปเสียอย่างนั้น

“พระชายาตื่นบรรทมแล้วหรือเพคะ” เสียงพูดของแม่นมหวงดังแทรกขึ้นมาในความคิดของหญิงสาว

“อืม... ข้านอนจนปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมด”

ลีน่ากล่าวตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ด้วยความเป็นนักแสดงระดับมืออาชีพ ทำให้เธอสวมบทบาทเป็นองค์หญิงหลี่น่าได้อย่างแนบเนียน แม้กระทั่งแม่นมหวงซึ่งเป็นผู้เลี้ยงดูองค์หญิงหลี่น่ามาตั้งแต่ยังเป็นทารก นางยังไม่รู้สึกระแคะระคายแต่อย่างใด

กิจวัตรประจำวันของพระชายาตัวน้อยแห่งตำหนักโม่ลี่ฮวา มีเพียงแค่นั่งกินกับนอนสองอย่างเท่านั้น

วันนี้ก็เป็นเหมือนเช่นที่เคยเป็นมา หลังจากถูกจับอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซูปี้กับซูลี่ก็ประคองร่างผอมบางของนายหญิงมานั่งกินข้าวที่โต๊ะเสวยตรงระเบียงด้านนอก

โดยปกติ ทางโรงครัวจะจัดสรรกับข้าวแปดอย่าง นำมาส่งให้แก่พระสนมชายาทุกตำหนักเหมือนกันทั้งสิ้น  ทว่าหลังจากเกิดเรื่องกับพระชายาสี่ ทางตำหนักโม่ลี่ฮวาก็ได้รับกับข้าวเพียงห้าอย่างเท่านั้น

แม่นมหวงแอบซับน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาเพราะรู้สึกสงสารนายหญิงจับใจ เมื่อเห็นว่าพระชายาน้อยไม่ได้รับความยุติธรรม มิหนำซ้ำพวกนางก็ไม่สามารถช่วยเหลือนายหญิงของตนได้เลย

“แม่นมหวง เป็นอะไรรึ” ลีน่าขมวดคิ้วสงสัย

“ไม่มีอะไรเพคะ แค่ฝุ่นเข้าตา”

แม่นมหวงฝืนยิ้มกลบเกลื่อน แต่การสื่อสารทางสายตาของสามหญิงรับใช้ช่างดูขัดแย้งกับคำอธิบายลิบลับ ดาราสาวผู้มากประสบการณ์อย่างลีน่า เป็นไปได้ยากที่เธอจะตามไม่ทัน พวกนาง