บทที่ 14 ~ กลอเรีย

บทที่ 14 ~ กลอเรีย

ติ๊ง

ประตูลิฟต์เปิดที่ชั้นแปดสิบห้า ชั้นของร้านอาหารชั้นนำมากมาย เบลล่ารีบออกเดินออกไปก่อน เข้าไปในร้านหนึ่งเลือกที่นั่งมุมห้องโต๊ะติดกระจกมองลงไปเห็นทะเลเรดซีและสนามแข่งอย่างชัดเจน

เดเมียนตามติดหย่อนร่างลงเก้าอี้ตรงข้ามเธอ เขาถอดแว่นกันแดดออกจากศีรษะวางไว้ข้างตัวแล้วหันไปเรียกพนักงาน

“ฉันเชิญคุณเหรอ?”

“เปล่า แต่ผมเชิญตัวเอง”

“เดเมียน คุณเป็นอะไร ทำไมตามฉันไม่เลิก เมื่อก่อนไม่เห็นคุณตามฉันแบบนี้ นี่ฉันถามจริง ๆ นะ”

พนักงานต้อนรับเข้ามาขัดจังหวะเสียก่อนที่เดเมียนทันได้ตอบ

“รับอะไรดีครับเซอร์ มาดาม”

“เบลทานอะไร”

เบลล่ามองหน้าหนุ่มหล่อจัด ถอนใจปลงตก วันนี้คงหนีไม่พ้น

“สลัดแซลมอนกับน้ำชามะนาวเย็นค่ะ”

“ผมแซนวิชปลากับโคคาโคล่า”

“ตอบได้หรือยัง”

เบลล่าถามขึ้นอีกครั้งเมื่อบริกรคล้อยหลัง

“ผมแค่คิดว่ามันถึงเวลาแล้ว”

“เวลาอะไร เราไม่เคยมีเวลาอะไร ๆ ของกันและกัน”

“ก็เวลาของกันและกันนั่นแหล่ะ ยอมรับเถอะเบล คุณชอบผม และผมก็ชอบคุณ เราควรจะ..”

บริกรขัดจังหวะอีกครั้ง เบลล่ารีบยกน้ำชามะนาวดื่มทันทีเพราะอากาศค่อนข้างร้อน ไม่ได้ใส่ใจกับคำว่า ‘ผมชอบคุณ’ เพราะมันไม่มีความหมายอะไรกับเธอ เขาแค่อยากพาเธอขึ้นเตียง

“ฉันยังรอฟังอยู่เดเมียน”

“ผมกำลังจะบอกคุณว่า เราควรจะ..”

“เดเมียน!”

เสียงหวานแหลมตะโกนมาจากอีกฟากของห้องอาหาร สาวร่างอวบอิ่มผมดำหยักโศก รูปร่างไม่สูงเท่าเบลล่าแต่หุ่นทำเอาทั้งห้องอาหารตาลุกวาว

‘กลอเรีย เชอะ มาเร็วเหมือนกัน’

เบลล่าเหลือบตามองเดเมียน สีหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนเลือนหายไป กิ๊กเก่าแก่ของเคย ๆ เมื่อหลายปีก่อน

“อ้อ เบลล่า แหมสวมหมวกแบบนี้แล้วจำไม่ได้เลย มาเร็วนะอีกตั้งหลายอาทิตย์”

เบลล่ายิ้มหวานจนแก้มตุ่ย ในปากยังคาอาหารอยู่ไม่พูดอะไร  เพียงมองกลอเรียที่ถือวิสาสะนั่งข้างเดเมียน ส่งมือเรียวออกมาวางบนตักของเดเมียนใต้โต๊ะ

บ้าฉิบ! กลอเรีย

ร่างแกร่งสะดุ้งเหลือบตามองเบลล่า ดวงตาคมรีเจ้าเล่ห์ยิ้มกรุ่มกริ่ม ราวกับสนุกเต็มประดาที่ได้เห็นเขาอลักเอลื่อ

นัยน์ตาสีเทาอมน้ำเงินก้มมองมือใต้โต๊ะ แม่สาวกลอเรียไม่วางมืออยู่นิ่ง  แต่ออกแรงบีบต้นขาแน่นดั่งคั้นน้ำมะนาว เล็กยาวทาสีแดงสีเดียวกับปาก มองไล่ขึ้นมายังหน้าอกอวบอิ่มแทบทะลักออกจากคอเสื้อคว้านต่ำ และเขาจำได้ว่ายอดอกของกลอเรียสีอะไร เลื่อนจนถึงริมฝีปากกว้าง ปากที่เคยรับบางสิ่งของเขาเข้าไปจนมิด

แต่ทุกอย่างมันผ่านมาตั้งสามปีที่แล้ว เมื่อครั้งที่กลอเรียมาเป็นผู้จัดการทีมเอสคูดิเดอเรียของอิตาลีใหม่ ๆ เทรนงานกันไปเทรนงานกันมา ไปจบลงที่เตียงตลอดทั้งฤดูกาลแข่งขัน

เดเมียนมองเบลล่าอีกครั้ง แม่สาวสีแดงอีกคนแต่คนนี้ทำให้เขาร้อนฉ่ายิ่งกว่า แค่นั่งอยู่เฉย ๆ เจ้าเดเมียนน้อยที่เคยนอนสงบในเป้ายังตะโกนออกมานอกกางเกง

“เดเมียนคะ เย็นนี้คุณว่างไหม ไปทานอาหารค่ำกันนะคะ”

“ไม่ ผมมีนัดแล้ว”

เดเมียนตอบเย็นชาพร้อมมองกลับไปทางเบลล่าอย่างขอความช่วยเหลือ

“นัดกับเบลล่าเหรอ? อะไรกันเบลล่า เธอไม่ได้สนใจเดเมียนนี่ ตลอดสองปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยเห็นพวกคุณไปไหนมาไหนกันเลย”

“เดเมียนเขาจำผิดน่ะ ฉันไม่ได้มีนัดกับเขา ทำไมคุณไม่นึกให้ดีดีล่ะคะเดเมียน หรือว่าสาวเยอะจนจำไม่ได้”

เบลล่าโยนคำถามกลับมาให้เดเมียนอีกครั้ง หญิงสาวรู้สึกสนุกสะใจที่เห็นคนร่างโตอึดอัดใจ เธอรู้ว่าทั้งคู่ไม่ได้เป็นแฟนกัน ก็แค่คู่ขาขึ้นเตียงตอนเจอกันเวลาแข่งขัน ส่วนกลอเรียก็มีคนอื่นเช่นกัน

“เดเมียน คุณไม่ยอมตอบข้อความฉันเลยนะคะ ปีที่แล้วคุณก็หาทางหลบหน้าฉัน”

“ผมไม่ว่างกลอเรียและเย็นนี้ก็ด้วย”

“เดเมียน”

น้ำเสียงกระเง้ากระงอด ร่างอวบอิ่มกระแซะเข้าไปอีกจนหน้าอกเกยแขนกำยำ เบลล่าทนไม่ไหวอีกต่อไป ถึงรู้สึกสนุกสะใจ แต่ส่วนลึกเธอดันเกิดอาการหึงหวง 

เบลล่าดันเก้าอี้ออกลุกขึ้นโดยไม่เอ่ยลาเมื่อกินอาหารจนหมด ทิ้งให้เดเมียนมองตามหลังด้วยดวงตาสีเทาอมน้ำเงินประกายล้ำลึก

มือแกร่งปลดมือเล็กของกลอเรียออกจากต้นขา เรียกบริกรคิดเงิน หันมองหญิงสาวชาวอิตาลี เขาเคยร้อนแรงกับหล่อนชนิดกลิ้งกันไปทั่วห้อง แต่มันไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น เซ็กซ์แบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการไขว่คว้าอีกต่อไป

“ต่อไปคุณไม่ต้องส่งข้อความหาผมอีกกลอเรีย เราไม่ได้เป็นอะไรกัน คุณควรมองหาชายคนอื่นที่เขาพร้อมอยากสานสัมพันธ์ด้วย ผมไม่พร้อมอีกต่อไปแล้ว”

“เดเมียนคะ”

เดเมียนลุกขึ้นเดินจากไปทันทีพร้อมวางเงินจำนวนหนึ่งบนโต๊ะเพราะไม่อยากรอบริกรมาเก็บเงิน ผ่อนลมหายใจยาว ครุ่นคิดไม่แน่ใจว่าเขาจะทำสำเร็จหรือไม่ เรื่องของเขากับเธอมันเนิ่นนานและฝั่งลึก