บทที่ 21 ~ เชี่ยวชาญ!

บทที่ 21 ~ เชี่ยวชาญ!

“ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูไม่ดังมากนัก ใจแกร่งเต้นโครมครามตื่นเต้น หลังจากที่รอมาสักพักจนเริ่มไม่แน่ใจว่าจะมาตามนัดหรือเปล่า ร่างสูงยังสวมชุดตัวเดิมเมื่อกลางวันย่ำพรมนิ่มมาถึงด้านหน้าเอื้อมมือออกเปิดประตู ได้ยินเสียงเบลล่าตะโกนเข้ามาก่อน

“เดี๋ยวค่ะ อย่าเพิ่งเปิดประตู”

“ทำไม?”

“ปิดไฟก่อนค่ะ ยังไม่ต้องเปิดประตู ฉันจะเป็นคนเปิดเข้าไปเอง ระหว่างนั้นคุณหันหลังให้ด้วย”

“ทำไมต้องทำแบบนั้น?”

“ฉันอาย”

“แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าเป็นคุณจริง ๆ ไม่ใช่หาคนอื่นมาสวม”

ตาบ้า รู้ทัน แต่ไม่มีทางหรอก

“คุณก็มองที่รูตาแมวก่อนสิว่าใช่ฉันหรือเปล่า”

เดเมียนครุ่นคิดว่าสาวเจ้าเล่ห์กำลังวางแผนเล่นตลก หากเขายังทำตามโดยดี ชะโงกหน้ามองลอดตาแมวประตูห้อง เบลล่ายืนอยู่จริงสวมเสื้อกล้ามสีนู้ดส่งให้สีผิวน้ำผึ้งยิ่งเรืองรอง

อ่า .. เบลล่าไม่สวมบราเซียร์

เดเมียนสะท้านกาย ดันหน้าผากชิดประตูทันที ชีพจรถี่แรง เขาจะผ่านคืนนี้ไปได้ดีหรือเปล่า เพียงเห็นยอดปลายดันเนื้อผ้าเป็นปมเล็ก  เขาแทบกระโจนเข้าใส่ สมองไม่มีที่ว่างให้ต้องคิดคำนวณเมื่อไฟราคะโหมกระหน่ำ

เดินไปปิดไฟอย่างที่เธอต้องการ ยืนหันหลังรอ เสียงหัวใจกระดอนอยู่ในทรวงอกตื่นเต้น สักพักได้ยินเสียงเปิดประตูจรดฝีเท้าลงพื้นพรมเข้ามา เสียงถอดเสื้อโยนลงพื้น

ไหนว่าอาย!?

ร่างอวบยืนซ้อนหลังแนบทรวงอกลงกลางแผ่นหลังกว้าง คิ้วเข้มขมวดยุ่งแปลกใจ ดูเหมือนความร้อนของเมืองทำให้คัพดีละลายหายไป หรือเพราะไม่ได้สวมชุดชั้นในแบบดันทรง

คนร่างโตรีบเอี้ยวตัวกลับโน้มหน้าลงจูบถวิลหา ก่อนผงะออกโดยพลัน

กลิ่นบุหรี่! ไม่ เขาไม่เคยได้กลิ่นบุหรี่จากเบลล่าเลย

“คุณสูบบุหรี่มา?”

ร่างระหงไร้เสียง ท่ามกลางเงาเลือนลางมืดสลัวภายในห้องสังเกตเห็นว่าเธอพยักหน้าตอบรับ ร่างอวบอิ่มนั่งลงคุกเข่าที่พื้นตรงด้านหน้า รูดซิปกางเกงยีนส์สีเข้มลงจนพ้นสะโพกสอบ

หน้าคมเข้มก้มมองเห็นกลุ่มผมสีดำหยักศกเป็นลอนสยายคลุมไหล่ขาวนวล ก่อนแหงนศีรษะขึ้นหลับตาเสียวซ่านจากแรงครอบครองของปากเย้ายวน

เชี่ยวชาญ!

บอกได้คำเดียวว่าคนที่นั่งอยู่ด้านล่างคือสาวมากประสบการณ์ ซึ่งผิดปกติจากทุกครั้งที่เคยจูบเธอ ค่ำนี้แก่นกายแข็งร้อนผ่าวชูชันตอบรับริมฝีปากสีสด ดูท่าเบลล่าไม่ได้อายและอ่อนเดียงสาอย่างที่เคยคิด

อาการเสียวสะท้านมาเป็นระลอกเพราะแรงดูดดึง เดเมียนก้มมองศีรษะที่ยังผงกขยับไหวรับท่อนเนื้อร้ายเข้าออก ส่งมือปัดผมลอนงามออกจากไหล่ขาวผ่อง

‘ขาวผ่อง! ไหล่ขาวผ่อง บ้าฉิบ ทำไมเขาถึงได้โง่แบบนี้’

มือใหญ่คว้าดึงผมดำยาวข้างล่างแน่น ไม่ให้ขยับเข้าลึกไปมากกว่านี้ นี่เกือบถึงคอหอยเจ้าหล่อนแล้ว!

“หยุด คุณไม่ใช่เบลล่า”

ร่างเล็กด้านล่างพยายามยื้อมือจับต้นขาเขาไว้แน่น ใช้ปลายลิ้นดันส่วนล่างให้ลื่นไหลเข้าโพรงปาก

“ซี้ดดด อ่า บอกให้หยุด!”

ในที่สุดเดเมียนจับผมหนานุ่มออกแรงไม่ออมมือด้วยความโกรธ  กระชากดึงขึ้นมา

“โอ๊ย! เดเมียนเจ็บนะ ปล่อย”

กลอเรีย!

เสียงแหบเสน่ห์ที่เขาเคยได้ยินตอนคลุกวงในเมื่อสองปีก่อน จำได้แม่นไม่ลืม มือแกร่งปล่อยออกทันทีจนร่างเล็กผงะออก เขารีบเปิดไฟเห็นร่างขาวนวลเปลือยอกสล้าง ยอดปลายป้านสีชมพูสวยไหวระริก ผมยุ่งกระเซิงจากแรงดึง

“บ้าฉิบ! นี่มันเรื่องห่าเหวอะไร ทำไมเป็นคุณ?”

เสียงทุ้มกระโชกโฮกฮากโกรธจัดจนกลอเรียเริ่มหวาดกลัว เธอไม่เคยเห็นเขาโกรธมาก่อนยกเว้นตอนเสียแชมป์ หน้าคล้ำแดดบูดบึ้ง สันกรามขบกับแน่นจนแทบระเบิด มือกำหมัดเตรียมพร้อมต่อสู้

ร่างอวบเริ่มเดินถอยหลังทีละก้าว คนร่างโตเดินตามติด ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยโดนหลอกแบบนี้ ไม่ว่ากับใครทั้งนั้น ทั้งเบลล่า ทั้งกลอเรียทำให้เขาเสียหน้า อัตราเพศผู้ในตัวเขาถูกทำลาย ผู้ที่เคยได้แต่ทุกสิ่ง

แต่ร่างที่ยืนด้านหน้าไม่ใช่คนที่เขาต้องเล่นงาน แผนการนี้เขารู้ดีใครเป็นคนต้นคิด แต่ให้แน่ต้องเค้นคำตอบจากกลอเรียที่กำลังก้มหยิบเสื้อขึ้นมาสวม

“กลอเรีย อธิบายมาเดี๋ยวนี้”

หน้าคมอย่างสาวอิตาลีเงยหน้าหลังจากสวมเสื้อเสร็จเรียบร้อย ค่อยรู้สึกปลอดภัยขึ้นเมื่อไม่ได้เปลือยกาย หลุบตาลงมองแก่นกายที่ยังแข็งชัน

“คุณ เออ เก็บก่อนก่อนดีไหม”

เขาก้มลงมองหลักฐานแห่งไฟสวาทที่ยังตั้งชี้หน้าไปทางกลอเรีย จับยัดลงกางเกงแล้วรูดปิด ยืนกางขากอดอกมองกลอเรียกดดัน ดั่งกำลังจ้องเด็กในสังกัดลงแข่ง

“เบลล่าไปหาที่ห้อง เธอบอกว่าคุณแกล้งทำท่าไปอย่างนั้นเองด้วยความหยิ่งของผู้ชาย แต่แท้จริงยังอยากสานสัมพันธ์กับฉันอยู่ และคุณนัดฉันให้มาหาที่ห้องคืนนี้ แต่เธอบอกว่าอยากเซอร์ไพรส์คุณเลยให้ฉันทำอย่างที่คุณเห็นนั่นแหล่ะ”

กลอเรียรีบโยนความผิดทั้งหมดให้เบลล่าเพราะแท้จริงเธอรู้อยู่แก่ใจว่าที่เบลล่าพูดมาเป็นเรื่องโกหก แต่ช่างปะไรในเมื่อมีโอกาสเพียงเล็กน้อย เธอก็จะคว้าไว้เพื่อเข้าหาเดเมียน

“ไสหัวออกไป! รีบไป!”

ไม่ต้องให้สั่งอีกรอบ สิ้นเสียงเข้มกลอเรียรีบวิ่งเดินออกจากห้อง ไม่หันหลังกลับมาดูอีกเลย

ร่างแกร่งยืนนิ่งสงบสติอารมณ์เป็นพัก แล้วเดินออกจากห้องไปห้องโซเฟียที่อยู่ติดกัน

“ก๊อก ก๊อก โซเฟีย! โซเฟีย! เปิดประตู”

เงียบไม่มีเสียงตอบ เหมือนไม่มีคนอยู่ในห้อง เดเมียนเดินไปห้องข้างกันทันที

“ก๊อก ก๊อก ลุค”

ร่างสูงผมดำเปิดประตูออกมาเจอเดเมียนยืนหน้าเครียดขึ้งโกรธจัด เขายืนมองเดเมียนไม่พูดอะไร แล้วเอนตัวออกจากประตูให้บอสใหญ่มองเข้ามาในห้องจนเห็นโซเฟียนั่งอยู่บนเตียงทำหน้าจ๋อย

เดเมียนตั้งท่าก้าวขาเข้ามาแต่ลูคัสยกมือขวางไว้

“ใจเย็น ๆ”

เขาพยักหน้ารับปาก ลูคัสจึงเอามือลง

“โซเฟีย เบลอยู่ที่ไหน”

โซเฟียหน้าซีดเผือดทำเพียงส่ายหน้า ห่อไหล่ทำตัวให้เล็กเข้าไว้

“พูด!”

เสียงต่ำทุ้มสะกดอารมณ์ ดวงตาวาวโรจน์เปล่งแสงดำมืดกว่าเคย โซเฟียยิ่งหน้าเปลี่ยนสีไร้สีเลือด เงยหน้าหาตัวช่วย

“ลุค..”

ลูคัสถอนหายใจเมื่อได้ยินสียงแผ่วเบาสั่นเครือ ทั้งสมน้ำหน้า ทั้งสงสาร คราวนี้ทั้งคู่ทำเกินไป บอสหนุ่มผู้ชายที่ต้องให้ได้ดั่งใจ การโดนหยามเรื่องเพศสำหรับคนที่มีอีโก้สูงอย่างเดเมียนอาจทำให้ชายหนุ่มทำบางสิ่งเกินขอบเขต