Chapter 4 ไข้ขึ้น

Chapter 4

ไข้ขึ้น

“ไอ้เล็ก! มึงทำบ้าอะไรของมึงวะ”

สุ้มเสียงเข้มตวาดลั่นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายสองคนที่พรวดพราดเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันที่เจ้าของชื่อจะได้เอ่ยปากแก้ตัว กระแสเสียงของอีกคนก็ดังสมทบตามมาในทันที

“ไอ้เล็ก…นั่น ‘จูน’ ลูกบุญธรรมของพี่ใหญ่ มึงจะทำอะไรน้อง?”

น้ำเสียงที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนของจอมทัพบัดนี้แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สายตาหลังกรอบแว่นจับจ้องภาพตรงหน้าด้วยความขุ่นเคืองถึงขีดสุด ชายหนุ่มบนเตียงชะงักกึก สายตากวาดมองเรือนร่างกึ่งเปลือยตรงหน้าอีกครั้งก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง

“เดี๋ยว…เดี๋ยวนะ ลูกบุญธรรม?” จอมกะล่อนหันไปมองพี่ชายทั้งสองอย่างงงงัน

“เออดิวะ!” สองเสียงประสานตอบกลับอย่างไม่ได้นัดหมาย

จักรพรรดิผู้เป็นพี่ใหญ่ในเวลานี้รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ราวกับไม่อาจทนมองผิวขาวผ่องลออตาตรงหน้าได้ กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน สีหน้าเคร่งขรึมตึงจัดอย่างเห็นได้ชัด ขณะเดียวกันอาสามอย่างจอมทัพก็ขยับกายอย่างรวดเร็ว คว้าผ้าห่มผืนบางใกล้มือมาคลุมกายให้จูนเพื่อปกปิดร่องรอยเสื้อผ้าที่ถูกความเข้าใจผิดของน้องเล็กกระชากจนหลุดลุ่ย

“เวรเอ๊ย! แล้วเธอมาทำอะไรที่ห้องนี้วะ” 

เจ้าคุณสบถเสียงต่ำพลางยกมือขึ้นกุมขมับ ก่อนจะดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้จะพยายามตั้งหลัก ทว่าสายตากลับไม่อาจละไปจากร่างเล็กที่สั่นเทาอยู่ในอ้อมแขนของพี่ชายตนได้เลย 

“ผมนึกว่าเป็นเด็กที่นัดมาx.ย็*x”

คำสารภาพหลุดจากปากด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ราวกับกำลังตำหนิความสะเพร่าของตัวเองมากกว่าจะโทษคนอื่น

“อย่าพูดจาหยาบคายสิเล็ก” จอมทัพเอ่ยปรามเสียงเรียบ ขณะที่ยังคงประคองร่างของหญิงสาวเอาไว้

“คือ…ขอโทษค่ะ จูนผิดเองที่อยากรู้อยากเห็นมากไปหน่อย เลยเข้ามาในห้องนี้โดยไม่ได้ขออนุญาต”

คนตัวเล็กเอ่ยพลางเงยหน้าขึ้น ทว่านัยน์ตากลมโตที่ช้อนมองไปยังคนฉวยโอกาสไม่ใช่สายตาหวาดกลัว หากแต่เป็นสายตาคาดโทษอย่างเอาเรื่อง

“แต่คุณก็ไม่ฟังจูนเลย หากยอมฟังกันสักนิด... ฉันอุตส่าห์ขัดขืนโวยวายขนาดนั้น” ถ้อยคำตัดพ้อส่งผลให้บรรยากาศในห้องทวีความตึงเครียดขึ้นอีกระดับ

“เอ่อ ขอโทษนะครับ พอดีเด็กที่นัดมาต้องรับบทขัดขืนอยู่แล้ว ฉันเลยนึกว่าเธอเล่นตามน้ำ…เก๊าขอโต๊ดนะ”

น้ำเสียงของชายหนุ่มกลับมาทะเล้นเย้าแหย่อีกครั้งอย่างรวดเร็ว สีหน้าท่าทางไม่ได้สอดคล้องกับคำขอโทษเลยแม้แต่น้อย จนคนในห้องต่างพากันกลอกตาใส่พร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

เจ้าของร่างโปร่งยักไหล่อย่างไม่ยี่หระพลันส่งรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม 

“ผมชื่อเจ้าคุณ เป็นน้องเล็กสุดของบ้านนี้ อนุญาตให้เธอเรียกว่าพี่คุณก็ได้” มือหนาชี้นิ้วไปรอบห้องพลางอวดอ้างสรรพคุณ “แต่อย่าเข้าใจผิดนะ งานสำหรับผู้ใหญ่ที่เห็นทั้งหมดนี่เป็นแค่งานอดิเรก ตัวจริงผมเป็นถึงรองประธานบริษัทเชียวนะคุณ”

คำพูดโอ้อวดถูกพ่นออกมาพร้อมรอยยิ้มกะล่อนที่ไม่เคยสำนึกผิด ทว่าก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า…กิริยาทะเล้นนั้นกลับช่วยผ่อนคลายบรรยากาศอึดอัดในห้องลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ

“ช่างหัวมึงเถอะไอ้ท่านรอง กูจะพาหนูจูนไปส่งห้องแล้ว ไขกุญแจมือด้วย”

เจ้าของดวงตาใต้กรอบแว่นเอ่ยขัดพลางโน้มกายทำท่าจะช้อนเรือนร่างอรชรขึ้นแนบอก ทว่าคนตัวเล็กกลับขยับกายถดหนีเล็กน้อยด้วยความเกรงใจ

“เอ่อ…ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวจูนเดินกลับเองก็ได้”

ทว่าคนโปรดปรานความอ่อนโยนกลับไม่ยอมตามนั้น วงแขนแกร่งตวัดช้อนร่างน้อยขึ้นอุ้มแนบพิงแผงอกอุ่นก่อนจะหยัดกายยืนเต็มความสูง

“ให้ผมทำเถอะครับ อย่างน้อยเธอจะได้ไม่คิดว่าบ้านหลังนี้มีแต่คนนิสัยแย่ ๆ”

จอมทัพว่าพลางคลี่รอยยิ้มละมุน นัยน์ตาหลังกรอบแว่นทอดมองมาด้วยกระแสความห่วงใยอันจริงใจ วินาทีนั้นจูนจึงยอมซุกวงหน้าเข้าหาอกกว้างราวกับวิหคตัวน้อยที่ได้คืนสู่รังปลอดภัย ในใจอดนึกขำแกมสมเพชตัวเองไม่ได้… เธอก้าวเท้าเข้าคฤหาสน์เตชะวานิช วันเดียวแท้ ๆ แต่กลับถูกชายต่างหน้าอุ้มถึงสองหน แถมยังโดนขโมยจูบแรกไปโดยชายอีกคน

“ขอโทษด้วยนะที่เกิดเรื่องบ้า ๆ แบบนี้ อันที่จริง…เจ้านั่นก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรหรอก” อาสามเอ่ยขึ้นขณะวางร่างของหญิงสาวลงบนเตียงนอนนุ่มอย่างเบามือ

“ค่ะ จูนเข้าใจ จูนเองก็ผิดที่ทำอะไรล้ำเส้นอยากรู้อยากเห็นไปหน่อย” คนงามทำสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา

ทว่ายังไม่ทันที่ชายหนุ่มสายละมุนจะได้เอ่ยคำปลอบประโลม สุ้มเสียงเย็นชาดุจน้ำแข็งก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าประตู

“รู้ตัวก็ดี วันหลังจะได้ไม่เดินซุ่มสี่ซุ่มห้า เป็นแค่ผู้อาศัยแท้ ๆ ทำตัวเป็นเจ้าของบ้าน อยากรู้อยากเห็นไม่เข้าเรื่อง”

ไม่ต้องเสียเวลาเดาก็รู้ดีว่าวาจาค่อนขอดนี้เป็นของใคร จักรพรรดิยืนกอดอกพิงกรอบประตู ตวัดสายตาบึ้งตึงมองตรงมายังคนบนเตียง

“พี่สองก็ใจดีกับน้องหน่อยเถอะครับ ผมรู้นะว่าพี่เองก็คิดว่าหนูจูนน่ารัก…ใช่ไหมล่ะ?”

จอมทัพหันไปส่งยิ้มรู้ทันให้พี่ชายรอง ราวกับอ่านใจอีกฝ่ายออกทะลุปรุโปร่ง คำพูดนั้นทำเอาคนที่เพียรปั้นหน้าขรึมถึงกับหลุดฟอร์ม วงหน้าเรียบตึงเสียอาการไปชั่ววูบ ยิ่งเมื่อเหลือบเห็นยัยเด็กอวดดีกำลังแอบขำชอบใจ ชายหนุ่มก็ยิ่งรีบเบือนหน้าหนีไปอีกทาง

“น่ารัก? เฮอะ…ทรงเหมือนม้าดีดกะโหลกมากกว่า”

“ช่างเถอะจูน อย่าไปถือสาคนปากไม่ตรงกับใจเลย ว่าแต่เธอเจอพวกเราสามคนครบแล้ว แต่ยังไม่ได้เจอเจ้านักรบใช่ไหม?”

พอได้ยินนามนั้น ดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้นทันทีพลันนึกถึงข้อความในพินัยกรรม…ชายหนุ่มอีกคนที่มีชื่อระบุไว้เด่นชัด

“เดี๋ยวเย็นนี้น่าจะได้เจอกันตอนทานข้าว สนิทกันไว้ก็ดีนะ รุ่นราวคราวเดียวกัน เธอจะได้ไม่เหงา”

“ค่ะ” จูนรับคำพร้อมพยักหน้าซื่อใส

ทว่าจนแล้วจนรอด หญิงสาวก็ยังไม่มีโอกาสได้พบหน้าเจ้าของชื่อดังกล่าว เพราะหลังจากอาสองและอาสามคล้อยหลังออกจากห้องไปได้ไม่นาน ร่างกายก็เริ่มประท้วงด้วยความครั่นเนื้อครั่นตัว พิษไข้รุมเร้าแล่นพล่านจนเรี่ยวแรงหดหาย ลุกออกจากเตียงไม่ไหว

สุดท้ายคนตัวเล็กจึงพลาดการร่วมโต๊ะอาหารค่ำไปโดยปริยาย

สงสัยเวรกรรมจะตามทัณฑ์ไวจนตั้งตัวไม่ทัน… ก่อนหน้านี้จงใจแกล้งป่วยเพื่อแผนการปั่นหัวจักรพรรดิ คราวนี้เลยต้องมานอนซมไข้ขึ้นสูงสมใจอยากเสียอย่างนั้น!

TBC...