Chapter 3 ผู้ชายกะล่อน NC18+

Chapter 3

ผู้ชายกะล่อน

เย็นวันนั้น

คล้อยหลังชายหนุ่มทั้งสอง จูนใช้เวลาจัดแจงข้าวของเข้าที่ทางและนอนพักผ่อนอยู่ภายในเซฟโซนส่วนตัวกระทั่งตะวันคล้อยต่ำ ยามดวงตากลมโตทอดมองความโอ่อ่าหรูหราที่รายล้อมกาย ก็อดนึกขอบพระคุณพ่อบุญธรรมผู้ล่วงลับไม่ได้ เพราะต่อให้ในวันที่ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ยังอุตส่าห์ทิ้งความห่วงใยอันล้ำค่าไว้ให้เด็กกำพร้าอย่างเธอได้ชุบตัวเสวยสุข

“ออกไปสำรวจคฤหาสน์หน่อยดีกว่า”

ร่างอรชรเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินทอดยาว

เฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับที่ผ่านสายตาล้วนตอกย้ำรสนิยมและฐานะอันมั่งคั่งของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี แม้จะมีคนรับใช้ประจำการอยู่ตามจุดต่าง ๆ ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวล่วงความเป็นส่วนตัวของหลานสาวคนใหม่ ทุกคนเพียงแค่โค้งศีรษะให้ยามสบตา ก่อนจะปล่อยให้คนตัวเล็กก้าวสำรวจตามอัธยาศัย ราวกับตระหนักดีว่าเวลานี้เธอมีอภิสิทธิ์เหนือใครในบ้าน

กระทั่งเรียวขาคู่สวยมาหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูห้องหนึ่ง

ประตูไม้ฉลุสีเข้มแง้มเปิดราวกับจงใจเชื้อเชิญ ซึ่งแตกต่างจากห้องอื่น ๆ ที่ปิดสนิท กลิ่นอายลึกลับบางอย่างในนั้นดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ร่างน้อยจึงถือวิสาสะก้าวเท้าเข้าไปสำรวจด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ทว่าวินาทีแรกที่ย่างกรายเข้าไปถึง…

แสงไฟนีออนสลัวเลือนรางเผยให้เห็นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้อง ปูทับด้วยผ้าขนนกสีแดงเพลิง รอบด้านรายล้อมด้วยของที่ชวนใจสั่น ทั้งเส้นโซ่ แส้หนัง และกุญแจมือเหล็กวาววับ บ่งบอกได้ทันทีว่าสิ่งของเหลานี้มีไว้เพื่อรังสรรค์ความเจ็บปวดอันแสนซาบซ่านให้แก่เนื้อหนังมังสา

กลิ่นอายน้ำหอมปลุกเร้าลอยอบอวลในอากาศ ชวนให้ลมหายใจสะดุดกึก ผนังห้องฝั่งหนึ่งกรุด้วยกระจกเงาบานยักษ์ สะท้อนภาพภายในห้องที่ทั้งวาบหวามและน่าหวั่นเกรงในคราวเดียวกัน 

ดั่งมีมนต์สะกดที่มองไม่เห็น สองขาเรียวขยับเข้าไปใกล้เรื่อย ๆ ก่อนจะยื่นปลายนิ้วไปสัมผัสอุปกรณ์ทรมานบันเทิงบนผนัง ความรู้สึกบางอย่างแล่นปราดขึ้นมาตามแนวสันหลังจนคนตัวเล็กต้องลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

ร่างบางรีบชักมือกลับ พลันตระหนักได้ว่าห้องนี้ไม่ใช่สถานที่ที่เธอควรอยู่ต่อ และยิ่งไม่ใช่ห้องที่ควรให้ใครรู้ว่าเธอแอบเข้ามาเห็น!

จูนหมุนกายเตรียมจะสาวเท้าหนีออกจากห้องทว่ากลับสายเกินไป

“เอ้า…มาแล้วเหรอ? ฉันนัดไว้ทุ่มหนึ่งไม่ใช่รึไง แต่มาไวก็ดี จะได้รีบถ่ายรีบกลับ”

สุ้มเสียงแหบเสน่ห์เอ่ยขึ้นอย่างเป็นกันเอง ท่วงทำนองราบเรียบคล้ายกำลังสนทนากับใครบางคนที่คุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว

ร่างอรชรหันกลับไปหาต้นเสียงพลันสบเข้ากับร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มที่ยืนพิงกรอบประตูอยู่อีกฝั่ง เขาไม่ได้มีมัดกล้ามกำยำดุดันอย่างจักรพรรดิ ทว่าเรือนกายกลับดูเพรียวสมส่วน

ทีท่าหรือก็ห่างไกลจากความอ่อนโยนของจอมทัพอยู่โข อาภรณ์สีเข้มบนกายถูกปลดกระดุมออกจนแทบหมด เผยให้เห็นแผงอกล่ำสันอย่างจงใจ ผมสีอ่อนขับวงหน้าหล่อเหลาคมคายให้ยิ่งฉายแววกะล่อน นัยน์ตาคู่คมทอประกายพราวระยับพกพาความมั่นใจมาเต็มเปี่ยม

สายตาคมกริบกวาดมองจูนตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ก่อนจะหยัดยิ้มมุมปากอย่างถูกอกถูกใจในสิ่งที่เห็น

“แต่งตัวเรียบร้อยกว่าที่คิดนะ แต่สวยกว่าในรูปเยอะเลย หืม…หน้าอกหน้าใจก็ใหญ่กว่าที่เห็นแฮะ แบบนี้รับรองว่าถ่ายขึ้นกล้องแน่นอน”

คนเจ้าชู้เอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะพลันสาวเท้าเข้าหาอีกก้าว ส่งผลให้คนตัวเล็กผะผืดถอยหลังหนีด้วยความตระหนก คิ้วเรียวขมวดมุ่นพลางประมวลผลอย่างรวดเร็ว… ถ่ายอะไร? กล้องไหน?

“เอ่อ…ขอโทษนะคะ คุณกำลังพูดกับฉันอยู่ใช่ไหม?”

“ก็ใช่น่ะสิ” ชายหนุ่มเอียงคอมองหญิงสาวด้วยความสนใจที่เพิ่มพูน “ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้นหรอก เดี๋ยวถ่ายเสร็จก็แยกย้าย ฉันไม่ชอบอะไรที่มันวุ่นวายอยู่แล้ว”

ภายใต้แสงไฟนีออนสลัว อุ้งมือแข็งแรงถือวิสาสะเชยคางมนขึ้นให้สบตา เสี้ยววินาทีนั้นทำเอาสติของจูนหลุดลอยคล้ายถูกแรงกดจากปลายนิ้วหนาสะกดเอาไว้

“เอ่อ…คือฉันมา…เดี๋ยว…จะทำอะ…อ๊ะ!”

ถ้อยคำอธิบายถูกกลืนหายลงลำคอเมื่อคนตรงหน้าตวัดอ้อมแขนอุ้มร่างเล็กขึ้นจากพื้นโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ทว่านั่นยังไม่สร้างความตระหนกตกใจได้เท่ากับการที่เขาโยนเรือนร่างอรชรลงบนเตียงกว้างสีแดงเพลิงอย่างไม่เบามือนัก สุ้มเสียงหวานเริ่มสั่นเครือด้วยความตื่นตระหนก

“คุณคะ! ฉันว่าคุณกำลังเข้าใจผิดแน่ ๆ นี่ฉัน…เดี๋ยว อ๊ะ!”

แควก!

ยังไม่ทันขาดคำ เสียงผ้าเนื้อดีฉีกขาดก็ดังลั่นห้อง เสื้อตัวบางของจูนถูกกระชากขาดวิ่นด้วยน้ำมือของชายหนุ่มตรงหน้า มือนุ่มรีบยกขึ้นปกป้องของสงวนตามสัญชาตญาณ เนื้อตัวสั่นระริก นัยน์ตากลมโตค้อนมองคนฉวยโอกาสที่ก้าวขึ้นมาคร่อมร่างเธอไว้บนเตียงกว้างอย่างตื่นกลัว

แต่อีกฝ่ายกลับไม่ได้ใส่ใจท่าทีขัดขืนนั้นเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขา…คนใต้ร่างเป็นเพียงนางแบบที่นัดมาเข้าฉากเพื่อถ่ายทำคลิปวิดีโอเท่านั้น

ใช่แล้ว…ผู้ชายคนนี้คือเจ้าของช่องหนังสั้นสำหรับผู้ใหญ่ระดับท็อป และห้องเชือดแห่งนี้ก็คือสตูดิโอที่เขาใช้ถ่ายทำและไลฟ์สดเสพสุขมาโดยตลอด!

ภายใต้เงาความเข้าใจผิด ท่าทีตื่นตระหนกและเสียงประท้วงเครือสั่นจากกลีบปากอิ่ม จึงไร้ซี่งการตอบสนองใด ๆ จากคนบนร่าง

“ปล่อยนะ! คุณช่วยตั้งสติหน่อยได้ไหม ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยด้ว…อื้อ!”

สุ้มเสียงหวานถูกริบหายไปในลำคอ เมื่อเรียวปากหยักหนาของคนตัวโตบดเบียดปิดสนิทลงมาอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเจ็บแปลบแล่นปราดขึ้นมาก่อนสิ่งใด มือนุ่มพยายามออกแรงดันแผงอกแกร่งที่ทาบทับอยู่ตรงหน้าสุดกำลัง ทว่ากลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง แรงขัดขืนอันน้อยนิดเบาเกินกว่าจะทำให้จอมกะล่อนขยับเขยื้อน ตรงกันข้าม…เขากลับยิ่งย้ำแรงกดจงใจมอบจุมพิตจาบจ้วงรุนแรงโดยไม่สนอาการดิ้นรน 

อุ้งมือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวแล้วรวบตรึงไว้เหนือศีรษะ บดจูบเอาแต่ใจอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าในเกมนี้

“แฮ่ก…แฮ่ก…”

กว่าจะได้รับอิสระกลับคืน อากาศในปอดของหญิงสาวก็แทบจะหมดสิ้น

เพียะ!!!

“ทำบ้าอะไรของคุณเนี่ย!”

จูนระเบิดเสียงด้วยเพลิงโทสะที่ปะทุขึ้น ฝ่ามือเล็กฟาดเข้าใส่แก้มสากเต็มแรงจนใบหน้าคมคายหันไปตามแรงเหวี่ยง แรงตบนั้นหยุดชะงักการกระทำของชายหนุ่มไปชั่วขณะ เปิดโอกาสให้คนใต้ร่างกระถดกายหนีจากการคุกคามได้สำเร็จ ทว่าดวงตาพราวระยับของคนที่เพิ่งโดนฟาดหน้าหันกลับตวัดมาจับจ้องเรือนร่างอรชรอีกครั้ง

“อะไรกัน? ยังไม่ทันตั้งกล้องก็เริ่มอินบทบาทแล้วเหรอ กะว่าจะแค่ชิมลางเรียกน้ำย่อยสักหน่อย แต่ในเมื่อเธอเล่นใหญ่ขนาดนี้…เดี๋ยวทางนี้จัดสนองให้ถึงใจเอง!”

จอมกะล่อนพุ่งกายเข้าประชิด รวบหมับเข้าที่ข้อเท้าเล็กแล้วกระชากร่างอรชรให้ลอยกลับมาใต้ร่างอย่างรวดเร็ว คนตัวเล็กกรีดร้องลั่น ทุบตีแผงอกแกร่งพัลวัน ทว่าคนโตกว่ากลับเอื้อมมือไปหยิบกุญแจมือเหล็กวาววับที่แขวนอยู่หัวเตียงมาดั่งใจคิด เสียงโลหะกระทบกันดังกริ๊กแว่วเข้ามาในโสตประสาท ก่อนที่ข้อมือเรียวทั้งสองข้างจะถูกรวบตรึงและพันธนาการเข้ากับพนักเตียงอย่างแน่นหนา

“ปล่อยนะ! ไอ้บ้า! แกมันโรคจิต ปล่อยฉัน!”

“ยิ่งพยศ…ฉันยิ่งชอบ”

กระแสเสียงกระเส่าลอยชิดใบหู ชายหนุ่มไม่ฟังเสียงทัดทานใด ๆ ก่อนจะอาศัยความช่ำชองปลดตะขอบราเซียออกอย่างง่ายดาย พริบตาเดียวเนื้อนางอวบอิ่มซ่อนรูปก็ดีดตัวเผยโฉมแก่สายตาคมกริบ ความงดงามตรงหน้าจุดระเบิดสัญชาตญาณดิบในกายชายหนุ่มให้ลุกพรึบ

“อ๊ะ! อย่ามองนะ! ออกไป!” จูนพยายามบิดกายหนี ทว่ายิ่งดิ้นรน ทรวงอกคู่งามก็ยิ่งส่ายไหวล่อตาล่อใจ

คนตัวโตครางต่ำในลำคอ ซุกไซ้ใบหน้าคมคายลงบนซอกคอขาวระหงอย่างบ้าคลั่ง ริมฝีปากและไรฟันคมขบเม้มลากผ่านผิวเนียนละเอียดอย่างรุนแรงเอาแต่ใจ ฝากรอยประทับสีกุหลาบเข้มดุจเปลวไฟลามเลียไปทั่วทั้งลำคอ ลาดไหล่บาง และเนินเนื้ออวบหยุ่นทุกลอยเลื่อนที่ก้าวผ่าน ความดิบเถื่อนที่ถาโถมเข้าใส่ทำเอาคนใต้ร่างสั่นสะท้าน ปลายนิ้วเท้าจิกเกร็งด้วยความตื่นตระหนก

"อึก... อื้อ"

ทุกตารางนิ้วบนเรือนร่างขาวจัดบัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงช้ำจากการคุกคามอันจาบจ้วง

“ปล่อยนะ! อย่าทำแบบนี้ คุณกำลังเข้าใจผิด!”

ฝ่ามือคู่ใหญ่ไม่ได้ฟังเสียงทัดทาน ยังคงจัดการลูบไล้สำรวจผิวขาวผ่องลออตาอย่างจาบจ้วง

“อึก ปล่อย…ปล่อยได้แล้วไอ้บ้านี่! ปล่อย!!”

จูนสะบัดกายดิ้นรนสุดแรงขัดขวางทุกวิถีทาง สองเท้าที่ยังว่างทั้งยันทั้งถีบ ทว่าแทนที่คนกะล่อนจะหลอนถอย เขากลับยิ่งแสดงอาการตื่นเต้นกระหายอยากกับการขัดขืนนั้นอย่างบ้าคลั่ง

“อ่า…ฉันเริ่มจะถูกใจท่าทางดื้อรั้นของเธอแล้วสิ แบบนี้ถ่ายออกมาต้องขึ้นกล้องมากแน่ ๆ”

ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองเบา ๆ นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ ในความคิดของเขาคนตรงหน้ากำลังสวมบทบาทนางแบบตามที่ตกลงกันไว้ ทุกสิ่งทุกอย่างในห้องสลัวนี้…รวมไปถึงเนื้อนุ่ม ๆ ของจูน จึงถูกเหมารวมเป็นส่วนหนึ่งของความเข้าใจผิดที่แสนอันตรายไปเสียแล้ว!

TBC...