Partager

บทที่ 9 วันดูตัว

last update Date de publication: 2025-11-04 15:59:06

บ้านตระกูลอภิพัฒน์วัฒนากุล (บ้านคีรติ)

เสียงเครื่องยนต์ดับลงหน้าบ้านหรูเมื่อ คีรติ พาน้องสาว ครีม กลับมาถึงบ้าน

ทันทีที่ อรสา แม่ของทั้งคู่ได้ยินเรื่องรถชน ใบหน้าของเธอก็ซีดลงทันที

“ครีม! ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก เจ็บตรงไหนหรือเปล่า?”

หญิงสาวรีบเดินเข้ามาดูบุตรสาวด้วยความร้อนใจ

“ไม่เจ็บเลยค่ะแม่ แต่พี่ที่หนูชน...เขาหัวแตกค่ะ”

ครีมตอบเสียงแผ่วแต่ยังยิ้มบาง ๆ

“ตายจริง! แล้วพี่เขาเอาเรื่องหรือเปล่าลูก?”

“ไม่ค่ะ แม่...พี่คนสวยเขาน่ารักมากเลย ยังลงมาดูหนูด้วยนะคะ”

คีรติยิ้มจาง ๆ เมื่อนึกถึงใบหน้าของหญิงสาวคนนั้น ภาพเธอยังวนอยู่ในหัว ดวงตาคมสวย แววตาแข็งแกร่งแต่เศร้าลึก ๆ 

“งั้นครีมไปพักก่อนนะลูก เดี๋ยวค่อยลงมาทานมื้อเย็นกัน”

“ค่ะแม่ แล้วคุณพ่อกลับมาหรือยังคะ?”

“ยังเลยลูก วันนี้บริษัทคุณพ่อมีประชุม คงกลับมามืดหน่อย”

“งั้นหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“ไปสิลูก รีบอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวนะ”

อรสามองตามลูกสาวขึ้นบันได ก่อนจะหันกลับมาทางลูกชายที่ยังยืนอยู่ตรงโถงบ้าน

“ตาคีย์...แม่มีเรื่องจะคุยด้วย มานั่งก่อนสิลูก”

คีรติพยักหน้าเบา ๆ

“ครับแม่”

น้ำเสียงราบเรียบ แต่ในใจกลับรู้ดีว่าเรื่องที่แม่จะพูดคืออะไร

“พรุ่งนี้วันหยุด แม่ได้นัดครอบครัวหนูณิชาไว้ เราต้องไปกับแม่นะ”

“แม่ครับ...”

เขาขมวดคิ้ว

“ถ้าผมมีแฟน มีคนที่ผมชอบอยู่แล้ว แม่ยังจะบังคับผมอีกไหมครับ?”

อรสาเลิกคิ้ว

“ไหนล่ะ แฟนของลูก? ถ้ามีจริงก็พามาให้แม่ดูสิ จะได้ไม่ต้องให้แม่หาคู่ให้แบบนี้”

คีรติถอนหายใจ

“โธ่แม่ครับ…”

“ไม่รู้ล่ะ พรุ่งนี้ไปกับแม่!”

น้ำเสียงของอรสาเด็ดขาด ก่อนจะอ่อนลง

“แม่ทำไปเพราะรักลูกนะคีย์ แม่อยากให้ลูกได้เจอสิ่งที่ดีที่สุดในชีวิต แม่ไม่ได้บังคับ...แค่ขอให้ลองเปิดใจเท่านั้น”

คีรติสบตาแม่อย่างเหนื่อยใจ ก่อนพยักหน้าเบา ๆ “ครับแม่...”

วันดูตัว...

ห้องอาหารหรูใจกลางเมือง

เสียงเปียโนคลอเบา ๆ ท่ามกลางแสงไฟสีอุ่นสะท้อนบนผนังกระจก ณิชาก้าวออกจากโต๊ะอาหารด้วยท่าทีสงบ แต่ภายในใจกลับว้าวุ่น 

เธอเพียงอยากออกมาสูดอากาศ สูดความเงียบเพื่อลดความกดดันก่อนทั้งสองครอบครัวจะได้พบหน้ากัน

เมื่อเดินเลี้ยวเข้าไปในโถงหน้าห้องน้ำ เธอกลับชะงัก — ชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น

“คุณ...”

เสียงของเธอแผ่วลง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเรียบเย็น

 “ทำไมฉันถึงต้องเจอคุณตลอดเลยนะ”

คีรติหันมามอง ดวงตาคมเข้มสะท้อนแสงไฟเหนือศีรษะ 

“นั่นสิ ผมก็เจอคุณตลอดเหมือนกัน... ผมว่าไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วล่ะ หรือว่าคุณ...ตามผมมา”

ณิชาหรี่ตา

“คุณอย่ามามั่ว! คุณต่างหากที่ตามฉันมา”

“ผมเนี่ยนะ?” เขาแค่นหัวเราะ

“พูดเหมือนผมมีเวลาว่างนักอย่างนั้นแหละ”

“ฉันไม่ได้ตามคุณมาแน่นอน อย่าหลงตัวเองไปหน่อยเลย อีกอย่าง...”

เธอเชิดหน้าขึ้น 

“ฉันมีคู่หมั้นแล้ว”

คำว่าคู่หมั้นหล่นกลางอากาศเหมือนคมมีด คีรติชะงัก สีหน้าที่เคยมีรอยยิ้มกลับนิ่งงัน ดวงตาไหววูบก่อนจะกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเย้ยหยัน

“มีคู่หมั้น... แต่แปลกนะ ที่ยังต้อง ‘ซื้อบริการ’ ”

เสียงของเขากระแทกหัวใจหญิงสาวทันที ณิชากำมือแน่น ดวงตาวาววับ

“แล้วยังไงคะ? มันเงินของฉัน เรื่องของฉัน คุณไม่เกี่ยว!”

คีรติยิ้มเยือก

“แต่ครั้งแรกของผู้หญิง...ควรมอบให้คนที่รัก ไม่ใช่ใครก็ได้”

“หยุดพูดเดี๋ยวนี้!”

เสียงของเธอสั่นพร่า ทั้งโกรธ ทั้งอาย

“คุณก็แค่คนที่ฉัน ‘จ่ายเงินซื้อ’ จบแล้วก็จบไป! แล้วทำไมถึงยังมาตามตอแย ฉันควรจะโทรแจ้งต้นสังกัดของคุณเสียเลยดีไหม?”

รอยยิ้มของคีรติค่อย ๆ ผุดขึ้นที่มุมปาก เขามองเธอด้วยแววตาลึกลับ ไม่ใช่ความโกรธ แต่เป็นความพึงพอใจแปลกประหลาดที่ได้เห็นเธอแสดงอารมณ์แบบนั้น

“ฉันไม่อยากคุยกับคุณแล้ว ต่อไปอย่าให้เราเจอกันอีกเลย ถ้าเห็นฉันช่วยหลบหน้าไปไกล ๆ ฉันเลย”

ณิชาสูดลมหายใจลึก หมุนตัวกลับโดยไม่มองหน้าเขาอีก ร่างบางเดินหายเข้าไปในทางเดินหรูที่นำกลับไปยังห้องอาหาร VIP ทิ้งไว้เพียงกลิ่นหอมของน้ำหอมราคาแพงที่ลอยในอากาศ

“ผู้หญิงคนนี้…เขามาทำอะไรที่นี่?” 

คีรติพึมพำเบา ๆ ใบหน้าคมเข้มขมวดขมุกขมัว ราวกับความคิดวุ่นวายกำลังขยายตัวในหัว

“ข้อมูลของเธออยู่ที่บริษัท…เสียดายที่ไม่ได้เอากลับมา”

ณิชาเดินเข้าห้องอาหาร ด้วยท่าทีเรียบเฉย แต่หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุอก เธอพยายามกลบความรู้สึกด้วยรอยยิ้มสุภาพ

“สวัสดีค่ะคุณลุง คุณป้า” 

เสียงเรียบเย็นแต่สุภาพเอ่ยขึ้น

อรสาหัวเราะเบา ๆ พร้อมเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้มอบอุ่น 

“สวัสดีจ้าหนูณิชา ยังน่ารักเหมือนเดิมเลยนะ”

ณิชายกยิ้มบาง ๆ พลางนั่งลงที่เก้าอี้อย่างสง่างาม

“ขอบคุณค่ะ”

“ไปเข้าห้องน้ำเจอพี่คีย์ไหมลูก?” 

อรสาถามด้วยน้ำเสียงร่าเริง

ณิชายกยิ้มและส่ายหน้า 

“คุณเด็กทั้งสองยังไม่เคยเจอกัน จะรู้จักกันได้ยังไง”

ดำรงเอ่ยขึ้นอย่างใจเย็น 

“จริงค่ะคุณ ฉันลืมไป เดี๋ยวตาคีย์คงจะมารอก่อนนะ”

ภารดีรีบเข้ามาเสริม 

“ไม่เป็นไรอรสา เราทานกันก่อนไว้ ถ้าตาคีย์มาแล้วอยากทานอะไร ค่อยสั่งเพิ่ม” 

เธอจับแขนเพื่อนสนิทให้คลายความเกร็ง

ทันใดนั้น…ประตูห้องอาหารเปิดออก เสียงทุ้มลอยเข้ามา

“สวัสดีครับคุณลุง คุณป้า ขอโทษครับที่ทำให้ต้องรอ”

ณิชาแทบหยุดหายใจ ร่างแข็งทื่อ ใบหน้าเธอร้อนผ่าวทันที

“ทำไมเสียงคุ้นจัง…” 

เธอพึมพำเบา ๆ ก่อนหันไป

สองสายตาประสานกัน…

ทั้งสองต่างชะงัก ราวกับโลกหยุดหมุนเพียงเสี้ยววินาที

“คุณ!” ทั้งคู่ร้องออกมาในเวลาเดียวกัน ความตกใจและแรงดึงดูดปะทุขึ้นโดยไม่ทันตั้งตัว

คีรติมองเธอด้วยดวงตาคมลึก รอยยิ้มบาง ๆ แต่เต็มไปด้วยความลึกลับและเย้ยหยัน

ณิชาพยายามรวบรวมสติ แต่หัวใจยังเต้นแรงจนแทบจะเอ่อล้น

บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยความตึงเครียด แสงไฟสะท้อนบนแก้วไวน์และคริสตัล กลายเป็นฉากหลังที่สวยหรู แต่แฝงแรงกระแทกทางอารมณ์ของสองคนอย่างชัดเจน

ฬิร์ดาร์ริน

เมื่อคนที่ครอบครัวจัดให้... กลายเป็นคนที่เข้าใจผิดว่าเธอ “ขายบริการ” 😳 เอาแล้วไง! มองหน้ากันยังไงดีล่ะทีนี้... ยิ่งไปกว่านั้น — ทั้งคู่เคย “แอบกินกันมาแล้ว” อีกต่างหาก 🔥 งานนี้จะหันหน้าคุยกันยังไงดี รี้ดว่าควรทำไงต่อดีคะ? 😏💬 เมนต์มาคุยกันนะคะ!

| 3
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 98 จบบริบูรณ์

    เช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านกระจกหน้ารถ ขณะที่คีรติพาณิชาขับรถออกจากตัวเมือง มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ชานเมืองที่เขาเก็บเงียบไว้ในใจมานาน ถนนทอดยาวเงียบสงบ สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม เสียงลมพัดผ่านใบไม้ดังแผ่วเบา ราวกับต้อนรับผู้มาเยือนเมื่อรถแล่นเข้าสู่พื้นที่กว่าสิบไร่ ภาพตรงหน้าก็เปิดกว้างขึ้นอย่างนุ่มนวล ทะเลสาบขนาดใหญ่ทอดยาวอยู่เบื้องหน้า ผิวน้ำสะท้อนแสงอาทิตย์เป็นระลอกระยับ บรรยากาศรอบด้านเงียบสงบจนแทบได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองคีรติจอดรถ หันไปมองหญิงสาวข้างกาย สายตาของเขานุ่มลึก ไม่ต่างจากทุกครั้งที่มองเธอ“ณิชาครับ…ชอบที่นี่ไหม”ณิชาผลักประตูรถลงไปยืนสูดอากาศยามเช้า สายลมอ่อนพัดมากระทบใบหน้า เธอหันมามองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตา แววตาเป็นประกายโดยไม่ต้องพยายามซ่อน“ชอบค่ะ ที่นี่สวยมาก” เสียงเธอเต็มไปด้วยความประทับใจ “มันเงียบ…แล้วก็สบายใจมากเลยค่ะ”คีรติยิ้ม รอยยิ้มที่ไม่ได้เกิดจากความภูมิใจในทรัพย์สิน แต่เป็นความอิ่มเอมจากการได้เห็นคนที่รักมีความสุข สำหรับเขา ภาพณิชายืนอยู่ตรงนี้ ไม่ต่างจากการได้เห็นอนาคตของตัวเองชัดเจนขึ้นทุกวัน“พี่ตั้งใจไว้แล้ว

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 97 อ้อมกอดกันและกัน (X5)

    ค่ำคืนเงียบสงบ ห้องนอนถูกจัดเตรียมไว้อย่างตั้งใจเตียงสีขาวสะอาดถูกโปรยไปด้วยกลีบกุหลาบสีแดงสด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ลอยอบอวลไปทั่วห้อง แสงไฟสีอุ่นสะท้อนกับผ้าม่านบางเบา สร้างบรรยากาศโรแมนติกที่ชวนให้หัวใจเต้นแรงโดยไม่รู้ตัวณิชานั่งอยู่ในอ้อมกอดของเขา ร่างบางแนบชิดกับอกกว้างที่อบอุ่น แขนแข็งแรงโอบรั้งเธอไว้ราวกับกลัวว่าเพียงปล่อยมือ เธอจะหายไปจากชีวิตอีกครั้ง“ณิชารู้ไหม…”เขาพูดเสียงแผ่ว แฝงความจริงจัง“ถ้าวันนี้ณิชาแต่งงานกับคนอื่นจริง ๆ พี่คงไปต่างประเทศ และไม่กลับมาที่นี่อีก”เธอเงยหน้าขึ้นมอง ดวงตาไหววูบ“ขนาดนั้นเลยหรือคะ”“ใช่” เขาตอบโดยไม่ลังเล“เพราะณิชาใจร้ายกับพี่มาก พี่คิดว่าจะเสียณิชาไปจริง ๆ แล้ว”ณิชายิ้มบาง ๆ มือเล็กแตะที่อกเขาเบา ๆ“ใครจะกล้าทิ้งพี่ค่ะ พี่ทำทุกอย่างเพื่อณิชามากขนาดนี้”เขาก้มหน้าลงใกล้ จนลมหายใจประสานกัน“ต่อให้พี่ต้องแลกด้วยชีวิต พี่ก็ยอม ขอแค่ณิชาปลอดภัย แค่นั้นพี่ก็พอใจแล้ว”“แต่พี่ก็ไม่เคยถามณิชา ว่าสิ่งที่พี่ทำ นั่นคือสิ่งที่ณิชาต้องการหรือเปล่า”เธอหยุดเล็กน้อย ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสั่น“ถ้าวันหนึ่งพี่พลาด และต้องจากไปตลอดกาล ณิชาก็อยู่ไม่ได้เหมือนกั

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 96 เจ้าบ่าวคือใคร?

    งานแต่งถูกจัดขึ้นที่โรงแรมของเตชทัต โถงจัดเลี้ยงถูกเนรมิตให้กลายเป็นพื้นที่แห่งความหรูหรา ดอกไม้สีขาวและฟ้าถูกจัดเรียงอย่างประณีต แซมด้วยสีทองที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับ เพิ่มความสง่างามและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน กลิ่นดอกไม้หอมอ่อน ๆ คลอไปกับเสียงดนตรีบรรเลงเบา ๆ ทำให้บรรยากาศทั้งงานสมบูรณ์แบบราวกับภาพฝันบริเวณหน้าเวทีมีป้ายชื่อคู่บ่าวสาวขนาดใหญ่ ตัวอักษรสีทองเรียบหรูเขียนไว้ว่า“N & K”สำหรับแขกในงาน มันคือชื่อย่อที่ดูเหมาะสมและงดงามแต่สำหรับใครบางคน ตัวอักษรเพียงสองตัวนั้นกลับแทงลึกลงกลางหัวใจยิ่งกว่าคำพูดใด ๆเจ้าสาวปรากฏตัวในชุดสีครีมเรียบหรู ตัวชุดตัดเย็บอย่างประณีต แนบรับกับรูปร่างอย่างงดงาม ผ้าซาตินเนื้อนุ่มสะท้อนแสงไฟเป็นประกายอ่อน ๆ ชายกระโปรงยาวพลิ้วตามทุกย่างก้าว เธอถือช่อดอกไม้โทนขาวฟ้าในมือ เสียงชื่นชมดังขึ้นรอบงานโดยไม่อาจกลั้นไว้ได้นายดำรง อรสา ภารดี ประสิทธิ์ ครีม รวมถึงของขวัญ เตชทัต พอร์ช คุณฉี และคุณทรงพล ทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีอย่างพร้อมหน้า รอยยิ้มและคำอวยพรอบอวลไปทั่วทั้งโถงโรงแรมคีรติยืนมองเธออยู่ไม่ไกล สายตาของเขาไม่อาจละไปจากร่างบางในชุดเจ้าสาวได้เลย ความตะ

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 95 พี่ยอมรับผิดทกอย่าง

    สามวันผ่านไปคีรติปรากฏตัวขึ้นที่โรงแรมของเตชทัตในสภาพยังไม่หายดีนัก สีหน้าตึงเครียด ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายคืน“ไอ้เต…ณิชาอยู่ไหน”เสียงทุ้มเอ่ยถามทันทีที่เห็นเพื่อนเตชทัตชะงักไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถอนหายใจยาว“อยู่ด้านใน กำลังเตรียมงานแต่งอยู่”คำว่า งานแต่งเหมือนค้อนหนักกระแทกเข้ากลางอกคีรติ“มึงยังไม่หายดีมึงมาทำไมว่ะไอ้คีย์” เตชทัตถามเสียงเข้ม“สภาพมึงยังไม่ควรออกจากโรงพยาบาลด้วยซ้ำ”คีรติกำมือแน่น“กูต้องคุยกับณิชาให้รู้เรื่อง กูไม่เชื่อว่าณิชาจะไม่รักกูแล้วจริง ๆ กูไม่เชื่อว่าณิชาจะลืมกูได้”“ไอ้คีย์ทำใจเถอะว่ะ.... ในเมื่อเธอเลือกแล้ว”“ไม่...”เขาสวนกลับทันที ดวงตาแข็งกร้าว“เรายังไม่ได้คุยกันให้รู้เรื่อง กูยังไม่ได้อธิบายอะไรเลย”เตชทัตมองหน้าเพื่อนนิ่ง ๆ ก่อนจะพูดช้า ๆ“คีย์…มึงแน่ใจนะว่าการโผล่มาตอนนี้ จะไม่ทำใ

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 94 แผนเอาคืน

    ห้องพักฟื้นผู้ป่วย VIPกลิ่นยาฆ่าเชื้อจาง ๆ คลุ้งอยู่ในอากาศเสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอเปลือกตาคีรติขยับช้า ๆ ก่อนจะลืมขึ้นอย่างยากลำบากภาพแรกที่เห็นคือใบหน้าคนในครอบครัวที่ล้อมรอบเตียงแต่ไม่ใช่คนที่เขารอคอยที่สุด“แม่ครับ…”เสียงเขาแหบพร่า“ณิชาล่ะครับแม่”อรสานิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง“ณิชาไม่ได้มาหรอกลูก”เธอถอนหายใจเบา ๆ“เธอบอกว่าไม่ได้เป็นแฟน ไม่ได้เป็นอะไรกับลูกแล้ว เลยไม่มีความจำเป็นต้องมา”คำพูดนั้นเหมือนของมีคมกรีดลงกลางอกคีรติเขาหันไปมองเตชทัตทันที“แล้วทำไม…ทุกคนไม่บอกเธอครับว่าผมไม่ได้เลิกจริง ๆ”น้ำเสียงสั่นอย่างห้ามไม่อยู่“ไอ้เต มึงไม่ได้ช่วยพูดให้กูเหรอ”เตชทัตขบกรามแน่น ก่อนจะตอบอย่างตรงไปตรงมา“กูพูดแล้ว…แต่เธอไม่เชื่อ”เขาพูดเสียงต่ำ“กูว่ามึงพักให้หายก่อน แล้วค่อยไปอธิบายกับเธอด้วยตัวเอง มันจะดีกว่า”คีรติหลับตาลง น้ำตาซึมออกมาอย่างห้ามไม่ได้“ณิชา…ทำไมใจร้ายกับพี่จัง”เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ“ก๊อก…ก๊อก”ภารดีเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มอ่อนโยน“เป็นยังไงบ้างคีรติลูก ดีขึ้นไหม”“ดีขึ้นครับคุณแม่”เขาตอบ แม้หัวใจจะไม่ได้ดีขึ

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 93 ความจริงเปิดเผย

    คีรติถูกนำส่งโรงพยาบาลเป็นการด่วน เตชทัตรีบโทรแจ้งครอบครัวของเขา ทุกคนต่างมาถึงพร้อมกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียดและหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ขวัญที่อยู่คอนโดของณิชาก็ทราบข่างจากเตชทัต เธอไม่รีรอที่จะแจ้งให้ ณิชาทราบ“ณิชา…พี่คีย์ถูกยิง ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล พี่เตให้พวกเราไปเดี๋ยวนี้เลยนะ อาการพี่คีย์ไม่ค่อยดีนัก”ทันทีที่ขวัญพูดจบ ณิชาใบหน้าซีดเผือด หัวใจหล่นวูบลงไปถึงตาตุ่มแม้ในใจจะพร่ำบอกว่าตัวเองเกลียดเขา เกลียดที่เขาทิ้งเธอไปโดยไม่หันกลับมาแต่ทำไม…แค่ได้ยินว่าเขาเจ็บ ใจเธอกลับเจ็บยิ่งกว่า “แล้วขวัญจะให้ณิชาไปในฐานะอะไรล่ะ” เธอถามเสียงสั่น“ในเมื่อเขาก็มีแฟนแล้ว”ขวัญเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างหนักใจ“ณิชา…เรื่องทั้งหมดมันไม่ใช่อย่างที่ณิชาคิด”คำพูดนั้นทำให้ณิชาชะงัก“หมายความว่ายังไง ขวัญบอกณิชามาเถอะ” ณิชาจับแขนเพื่อนเขย่าเบา ๆ ดวงตาเต็มไปด้วยความสับสนและอยากรู้จนแทบกลั้นไม่อยู่ขวัญถอนหายใจยาว“มันถึงเวลาแล้วที่ณิชาต้องรู้ ทุกอย่างที่เกิดขึ้นตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา…มันคือเรื่องโกหก”ณิชาจ้องหน้าเพื่อนด้วยความงุนงง รอคอยคำอธิบายด้วยหัวใจที่เริ่มสั่นไหว“ตั้งแต่วันที่พี่

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 5 ปล่อยใจ

    บาร์หรูแห่งหนึ่งย่านสุขุมวิทเสียงเพลงจังหวะช้าแผ่วคลอเคลียอยู่ในอากาศ แสงไฟนวลส่องสะท้อนแก้วไวน์ในมือของหญิงสาวผู้มีใบหน้าสวย “ณิชา” นั่งอยู่ในห้อง VIP กับเพื่อนสนิท “ของขวัญ” ทั้งคู่มักนัดกันออกไปช้อปกันบ่อย ๆ แต่ค่ำคืนนี้กลับแตกต่างออกไป“ณิชาเป็นอะไร วันนี้ถึงชวนมาดื่ม ปกตินัดแต่ช้อปปิ้งนี่นา”

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 4 สาวที่แม่เลือกให้

    บ้านตระกูลอภิพัฒน์วัฒนากุล“ตาคีย์ มา ๆ มาทานข้าวกันลูก”เสียงของอรสา ผู้เป็นแม่ดังชวนลูกชายให้มานั่งที่โต๊ะอาหาร“ครับแม่… แม่มีอะไรหรือครับ วันนี้ดูแปลก ๆ”คีรติเอ่ยเสียงเรียบ ขณะนั่งลงตรงโต๊ะอาหาร เขายังไม่ละสายตาจากจานอาหารบนโต๊ะอรสายิ้มบาง ๆ พร้อมสายตาอ่อนโยน“คีย์ แม่อยากอุ้มหลานแล้วนะลูก… ล

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 3 ไปใช้ชีวิต

    สองวันที่แล้วบ้านตระกูล วัฒนวานิชเจริญ (บ้านณิชา)บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยความเงียบงัน เสียงนาฬิกาบนผนังเดินติ๊กต่อกแทบเป็นเสียงเดียวที่ได้ยินณิชา นั่งนิ่งอยู่ตรงข้ามกับพ่อและแม่ ใบหน้าเรียวสวยแฝงความไม่เข้าใจในสิ่งที่กำลังจะได้ยิน“ณิชา... ตอนนี้บริษัทของเรากำลังเจอปัญหาทางธุรกิจนะลูก”น้ำ

  • ร้อนรักเมียร้าย (NC 20++)   บทที่ 2 ค่าตัวคุณ (NC20++)

    “ต่อไปผมจะไม่เบามือแล้วนะ…”เขากระซิบเบา ๆก่อนเลื่อนใบหน้าลงต่ำ แล้วไล่จูบตั้งแต่ต้นคอลงมาจนถึงทรวงอกเธอสะดุ้งเฮือก เขายิ้มมุมปากอย่างพอใจ ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยสลับบีบบี้บนยอดถัน ร่างบางเสียวสะท้านหนีบขาเข้าหากันขยับสะโพกไปมา สองมือของเขาไล้เลื้อยตามสะโพกกดบีบขย้ำพอดีมือริมฝีปากหยักค่อย ๆ พรหมจูบ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status