บทที่ 10 ว่าที่คู่หมั้น

“คุณ!”

เสียงทั้งสองซ้อนทับกันกลางห้องอาหาร

รอยยิ้มของอรสาและภารดีแข็งค้างไปชั่วขณะ ก่อนต่างฝ่ายต่างหันมามองหน้ากันด้วยแววตาฉงน

“อ้าว...รู้จักกันอยู่แล้วเหรอลูก?”

ภารดีถามด้วยน้ำเสียงแฝงความยินดี

ณิชารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ยกยิ้มบาง

“เอ่อ...บังเอิญเคยเจอกันค่ะ”

“อย่างนี้ก็ดีเลย จะได้ไม่ต้องเริ่มทำความรู้จักใหม่ให้เสียเวลา”

อรสากล่าวอย่างมีความหวัง มือประคองถ้วยชาเบา ๆ พลางมองเด็กทั้งสองด้วยแววตาอ่อนโยน

คีรติทรุดตัวนั่งลงข้างๆ กับณิชา ท่าทีสงบนิ่งแต่ดวงตากลับไม่ยอมละไปจากใบหน้าของเธอ

หญิงสาวพยายามหลบสายตานั้น แต่ยิ่งหนี...เขากลับยิ่งมอง

บรรยากาศบนโต๊ะเริ่มเปลี่ยนจากความอบอุ่น เป็นแรงกดดันที่มองไม่เห็น

“หนูณิชาชอบอาหารญี่ปุ่นไหมลูก ร้านนี้ขึ้นชื่อเรื่องปลาดิบเลยนะ”

ดำรงเอ่ยขึ้น ทำลายความเงียบที่เริ่มหนาแน่น

“ชอบค่ะคุณลุง”

ณิชาตอบอย่างเรียบสุภาพ แต่ปลายนิ้วยังคงสั่นเล็กน้อยใต้โต๊ะ

คีรติปรายตามองอย่างพิจารณา รอยยิ้มบางแฝงอยู่บนริมฝีปาก รอยยิ้มที่มีทั้งเย็นชาและความหมายบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก

“โลกกลมมากเลยนะครับผมพึ่งเจอเธอไม่นาน ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นคู่หมายที่ผู้ใหญ่จัดหาไว้ให้...”

เขาพูดเบา ๆ แต่ชัดเจนพอให้ทุกคนได้ยิน

ณิชาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาประสานกับเขาอีกครั้ง 

“ตาคีย์นี่ พูดจาตรงไปหน่อยนะลูก หนูณิชาเขินหมดแล้วเนี่ย”

“ขอโทษทีครับ”

คีรติตอบเสียงเรียบ แต่สายตายังคงมองอยู่ที่ณิชา ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยประกายบางอย่าง ทั้งความท้าทาย เย้ยหยัน และแววบางเจ้าเล่ห์ที่ทำให้ใจณิชาเต้นแรง

“เอาล่ะ ไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ประสิทธิ์”

ดำรงเอ่ยขึ้น พลางวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะอย่างมั่นคง 

“ฉันอยากสู่ขอหนูณิชาให้ตาคีย์ของฉัน ไม่รู้ว่าแกจะยกลูกสาวให้ลูกชายฉันไหม อย่างน้อยครอบครัวเราก็จะได้ร่วมธุรกิจกันอย่างเป็นทางการ”

คำพูดนั้นดังขึ้นท่ามกลางบรรยากาศหรูหราในห้องอาหาร แต่ในหัวใจของณิชากลับปั่นป่วนราวกับมีพายุ เธอรู้สึกเหมือนหัวใจหยุดเต้นทันทีที่ได้ยินคำว่า “สู่ขอ”

เขา...คือคนที่ครอบครัวจัดหาให้?

แล้วฉัน...ฉันดันเข้าใจผิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ฉัน ‘ซื้อบริการ’

แถมยัง...มอบครั้งแรกของฉันให้เขาไปแล้วด้วย

แค่คิด ภาพในคืนนั้นก็แล่นกลับมาจนเธอแทบจะวางส้อมไม่อยู่ มือบางกำแน่นใต้โต๊ะ

“แล้วตาคีย์เต็มใจแต่งกับน้องหรือเปล่าลูก?” 

ประสิทธิ์เอ่ยถามเสียงเรียบ แต่ในน้ำเสียงแฝงแรงกดดันบางอย่าง

คีรติเลื่อนสายตาไปมองหญิงสาวตรงหน้า เธอหน้าแดงจัดจนเห็นได้ชัด เขายิ้มมุมปากเบา ๆ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของณิชากระตุกวูบ

“ผมไม่มีปัญหาครับคุณลุง...”

เขาพูดเสียงทุ้มชัด ก่อนเว้นวรรคเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อ

“ว่าแต่น้อง...ณิชา ยินดีแต่งกับผมหรือเปล่าครับ?”

เสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้ทุกคนบนโต๊ะเงียบลงชั่วขณะ

ณิชาก้มหน้าทันที ไม่กล้าสบตาเขา ตอนนี้หัวใจเธอเต้นรัวจนแทบจะทะลุอก ความอาย ความโกรธ ความสับสน ทั้งหมดตีรวนจนเธอไม่อาจแยกได้ว่าอะไรคือความรู้สึกจริง

“ณิชาลูกว่าอย่างไร?” 

ภารดีถามเสียงเบาแต่กดดัน

“เอ่อ...เราศึกษาดูใจกันไปก่อน...ได้ไหมคะ?”

เธอตอบอย่างประหม่า

คีรติหัวเราะในลำคอเบา ๆ

“ไม่มีปัญหาครับ งั้นเราหมั้นกันไว้ก่อนได้ถ้าน้องยังไม่อยากแต่ง”

“ห...หมั้น?” ณิชาทวนคำอย่างตกใจ

“ครับ หมั้น” เขาตอบเรียบ

“ช้าเร็วเราก็เป็นทองแผ่นเดียวกันอยู่ดี ใช่ไหมครับ...คุณพ่อ”

อรสาและประสิทธิ์มองหน้ากันอย่างแปลกใจ — ไหนเมื่อเช้ายังดูไม่เต็มใจ แต่ตอนนี้กลับพูดขอหมั้นเสียเอง

คีรติเอนหลังพิงพนัก เกลี่ยรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูเหมือนขบขันแต่แฝงความนัย

“น้องณิชาว่าอย่างไรครับ... หรืออยากให้ผมเล่าให้ทุกคนฟังว่าเรา ‘รู้จักกันมาก่อน’ ยังไงดี?”

ณิชาสะดุ้ง ใบหน้าร้อนวูบขึ้นมาในทันที

อีตาบ้านี่...กำลังขู่ฉันแน่ ๆ

เธอหันหน้าหลบ พยายามกลืนก้อนสะอื้นลงคอ ทั้งอาย ทั้งโกรธ

“ก็...แล้วแต่คุณพ่อคุณแม่เลยค่ะ ณิชาไม่ติดอะไร” 

เธอตอบเสียงเบาแทบไม่เป็นคำ

“จริงเหรอณิชาลูก?”

ภารดีถาม พลางจับแขนลูกสาวเขย่าเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้น

“ภารดี ฉันดีใจจริง ๆ เราจะได้เป็นทองแผ่นเดียวกันแล้วนะ”

อรสากล่าวยิ้มกว้าง

“ฉันก็เหมือนกัน ดีใจที่ลูก ๆ ของเราไม่ปฏิเสธอะไร” 

ภารดีเอ่ยเสียงอ่อนอย่างโล่งใจ

แต่ในขณะที่ทุกคนยิ้มแย้มกันอยู่บนโต๊ะ ณิชากลับก้มหน้ามองโทรศัพท์ เพื่อซ่อนแววตาที่เริ่มพร่า น้ำเสียงหัวเราะของผู้ใหญ่ดังคลอรอบข้าง ทว่าในใจเธอกลับว่างเปล่า

ส่วนคีรติ...เพียงยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเบา ๆ รอยยิ้มที่มุมปากเขาไม่จางหาย — รอยยิ้มที่แฝงด้วยความพึงพอใจและอำนาจของ “ผู้ชนะ” ที่รู้ดีว่าเธอกำลังตกอยู่ในกำมือของเขาอย่างสมบูรณ์

“เอาอย่างนี้สิ เพื่อให้ทั้งสองได้ใช้เวลาศึกษาดูใจกัน...”

ดำรงเอ่ยขึ้น พลางมองหน้าทุกคนบนโต๊ะ 

“ให้หนูณิชาไปเป็นเลขาของตาคีย์ที่บริษัทเลยดีไหม จะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น”

คำพูดนั้นเหมือนเสียงระฆังที่ดังขึ้นในใจของทุกคน โดยเฉพาะณิชา เธอชะงัก ดวงตาเบิกเล็กน้อย ก่อนรีบเก็บอาการ

ประสิทธิ์หันไปมองลูกสาว แล้วพยักหน้าเห็นด้วย 

“พ่อว่าดีนะลูก... ตั้งแต่เรียนจบมาหนูก็ยังไม่ได้ลองทำงานจริงจังเลย โอกาสนี้ดีมากเลยนะณิชา”

“พ่อค่ะ...” 

เธอเอ่ยเสียงเบา พยายามกลืนความอึดอัดลงคอ

แต่ยังไม่ทันพูดต่อ คีรติก็เอนตัวมาข้างหน้าเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ “ถ้าน้องณิชาทำไม่ได้ก็ไม่ต้องฝืนนะครับคุณลุง ยัไงถ้าแต่งกับผมไป...อยู่เฉย ๆ ก็ได้เมียคนเดียวผมเลี้ยงได้อยู่แล้ว”

ประโยคนั้นเรียบง่ายแต่แรงพอจะจุดไฟในอกเธอ ณิชากำมือแน่นใต้โต๊ะ ดวงตาวาวขึ้นทันที เธอเงยหน้าขึ้นอย่างทระนง

“ใครว่าหนูทำไม่ได้คะ?” เธอยิ้มเยือกเย็น “แค่ไปทำงานเองสบายมาก หนูไปทำงานกับ...คุณคีย์ก็ได้ค่ะ”

อรสาเอ่ยขัดขึ้นเสียงนุ่มแต่แฝงอำนาจ

“เรียกพี่สิลูก เรียกเขาว่าพี่คีย์”

“ค่ะ...คุณป้า”

ณิชาฝืนยิ้ม

คีรติเอนหลังพิงพนัก มือหมุนแก้วไวน์ช้า ๆ ก่อนหันมามองเธอด้วยแววตาแพรวพราว

“งั้น...ขอไลน์หน่อยสิครับ จะได้ติดต่อกันไว้ มีอะไรจะได้คุยกันสะดวก...”

เขาหยุดนิดหนึ่ง ก่อนยกยิ้มมุมปาก

“คุณ...คู่หมั้น”

เสียงหัวใจของณิชาเต้นแรงจนแทบได้ยิน เธอสูดหายใจลึก พยายามควบคุมตัวเองไม่ให้หน้าแดง ก่อนตอบเรียบเสียงเย็น

“ค่ะ คุณ...พี่คีย์”

เธอยื่นโทรศัพท์ให้เขาช้า ๆ ปลายนิ้วสัมผัสกันเพียงเสี้ยววินาที แต่กลับส่งแรงสะเทือนแปลกประหลาดไปทั่วร่าง ทั้งโกรธ ทั้งหวั่น ทั้งสับสน

ขณะที่คีรติรับโทรศัพท์ไป เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้พอให้เสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างหูเธอ แผ่วแต่ชัดทุกถ้อยคำ

“ระวังตัวไว้หน่อยนะครับคุณคู่หมั้น... เพราะที่บริษัท ผมไม่ใช่คนใจดีเท่าตอนนี้”

รอยยิ้มบางของเขาเจ้าเล่ห์ฉายชัดในแววตาคู่นั้น...