บทที่ 3 เทียนมีธูปไม่มี

สองวันต่อมา ปากของเซียวเหมยลี่ก็กลับมาเป็นปกติ ยามนี้นางกำลังผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เพื่อเตรียมไปช่วยงานท่านพ่อท่านแม่ที่สำนักร้อยบุปผา 

ก่อนหน้าที่จะข้ามมาโลกอดีต นางมีหลายสิ่งที่ขาดหายไป ชาติที่แล้วนางไม่มีพ่อแม่ ต้องอยู่กับน้าสาวที่คอยกดขี่ข่มเหง ต้องอดมื้อกินมื้อ มีชีวิตที่ไม่ดีมากนัก แต่เมื่อมาอยู่ในยุคสมัยนี้ นางมีท่านพ่อท่านแม่ที่รักนางมาก มีครอบครัวที่ดี มีทุกสิ่งที่นางไม่มี แม้จะต้องปรับตัวมากกว่าแต่ก่อน แต่นางก็รู้สึกว่าการมีชีวิตเช่นนี้เป็นเรื่องที่ดีไม่น้อย 

"คุณหนูเจ้าคะ นายท่านบอกว่า หากคุณหนูแต่งกายเสร็จเรียบร้อยแล้ว ให้ไปที่สำนักร้อยบุปผาเลยนะเจ้าคะ" 

"รู้แล้ว" 

เซียวเหมยลี่หยิบร่มคันหนึ่งออกมากาง ก่อนจะเดินตรงไปที่รถม้าที่จอดรอเอาไว้ นางก้าวเดินขึ้นรถม้าอย่างไม่รีบไม่ร้อน คนขับรถม้าที่เห็นว่าเซียวเหมยลี่ขึ้นไปนั่งเรียบร้อยแล้ว ก็รีบออกเดินทางไปยังสำนักร้อยบุปผาในทันที 

เซียวเหมยลี่เคยสงสัยว่าเหตุใดท่านพ่อและท่านแม่จึงตั้งชื่อกิจการว่าสำนักร้อยบุปผา นางจึงไปถามอิงเย่ว์ ก็ได้คำตอบว่า เพราะสำนักร้อยบุปผานอกจากจะสามารถปัดเป่าสิ่งอัปมงคลจากร่างกายของคนเราได้แล้ว ยังมีสมุนไพรชั้นเลิศที่ช่วยบำรุงผิวพรรณของสตรี วัน ๆ หนึ่งมีสตรีมากหน้าหลายตาเดินเข้าออก เล่าลือกันว่าสตรีที่ไม่ได้งดงามมาแต่กำเนิด เมื่อเข้ามาที่สำนักร้อยบุปผาก็จะงดงามราวกับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน จึงถูกเรียกว่าสำนักร้อยบุปผา เปรียบดั่งศูนย์รวมสตรีที่งดงามดั่งบุปผานับร้อยดอก 

เซียวเหมยลี่พยักหน้าเล็กน้อย หากเทียบกับโลกอนาคต สำนักร้อยบุปผาของนางก็เปรียบได้กับคลินิกเสริมความงามสินะ แต่มีไอเทมขจัดความชั่วร้ายเสริมเข้าไปด้วย 

เข้าท่าดีจริง ๆ!!! 

ใช้เวลาไม่นานรถม้าก็มาจอดที่หน้าสำนักร้อยบุปผา เมื่อเซียวเหมยลี่ลงมาจากรถม้า ก็พบว่ายามนี้ลูกค้ากำลังเข้ามาที่สำนักกันหลายคน มีทั้งสตรี และบุรุษ เซียวเหมยลี่ก้าวเดินเข้าไปในสำนักร้อยบุปผาท่ามกลางสายตาของผู้คนที่มองมา 

เซียวเหมยลี่เพียงส่งยิ้มเล็กน้อยให้คนเหล่านั้น นางรู้ดีที่ผู้คนต่างพากันจ้องมองเพราะนางมีใบหน้าที่งดงาม ผิวพรรณสวยสะพรั่ง เพราะทุกวันท่านแม่จะบังคับนางแช่สมุนไพรก่อนนอนอยู่เสมอ 

"เหมยลี่ของพ่อมาแล้ว" 

"ท่านพ่อ ท่านแม่เล่า" 

"แม่เจ้ากำลังทำพิธีขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้คุณหนูจวนตระกูลซ่ง อีกเดี๋ยวคงลงมา เออ ว่าแต่เจ้าเถิด พร้อมทำงานหรือยัง มีลูกค้ารอให้เจ้าช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้ายอยู่นะ" 

"เอ่อ ข้า ข้ายังไม่พร้อมเลยท่านพ่อ" 

"โธ่จะไปยากอันใด เจ้าก็ทำแบบเดิมเหมือนที่เคยทำ" 

แบบเดิมแบบไหนล่ะท่านพ่อข้าไม่รู้!!!

เมื่อปฏิเสธไม่ได้เซียวเหมยลี่จึงจำต้องยอมทำตาม นางเคยฟังอิงเย่ว์เล่าว่า พิธีขับไล่สิ่งชั่วร้ายที่ตระกูลเซียวสืบทอดต่อกันมานั้นเกิดจากความเชื่อที่ว่า เพราะมีสิ่งไม่ดีแทรกซึมอยู่ในกาย จึงทำให้ร่างกายไม่สดใส จำต้องใช้ยันต์ขับไล่สิ่งชั่วร้ายออกไปให้หมด แล้วจึงแช่สมุนไพรบำรุงร่างกายให้สดชื่น เป็นพิธีที่ตระกูลเซียวสืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน ไม่ใช่คนทรงเจ้าเฝ้าผี แต่ได้รับพรจากสวรรค์เปรียบเสมือนเทพธิดาที่คอยปกป้องภัยร้ายให้ผู้คน แม้จะถือเป็นพิธีที่แปลกแต่ผู้คนก็ยอมรับ 

จะร่างทรงหมอดูก็ไม่ใช่ ก็ถือว่าแปลกอยู่

เซียวเหมยลี่นั่งถอนหายใจอย่างคิดไม่ตก นางเป็นเพียงผู้ที่มาอาศัยร่างนี้เพียงเท่านั้น 

เอาวะ!!! เป็นไงเป็นกัน 

ผ่านไปราวหนึ่งเค่อก็มีลูกค้าเดินเข้ามา ก่อนจะนั่งลงตรงหน้าเซียวเหมยลี่ เพราะนางไม่ใช่หมอผี ไม่ได้ทำพิธีกรรมที่ผิดต่อกฎหมาย จึงไม่ได้ปิดบังใบหน้า 

"ธิดาสวรรค์ ข้าอยากมีสามีเจ้าค่ะ แต่ท่านดูข้าสิ ใบหน้าหมองคล้ำเช่นนี้ จะมีสามีได้อย่างไร"

เซียวเหมยลี่ยิ้มแห้ง ก่อนจะครุ่นคิดในใจ 

หาไม้มาสิเธอ ทุบและลากเข้าบ้านเลย!!! 

ไม่ได้สิ! สมัยนี้สตรีต้องอยู่ในกฎระเบียบ 

เมื่อคิดได้เช่นนั้นเซียวเหมยลี่จึงกระแอมไอคราหนึ่งก่อนจะเอ่ยกับสตรีผู้นั้น

"แม่นางใจเย็น ๆ ข้าจะขับไล่สิ่งชั่วร้ายให้แม่นางก่อน เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้ว แม่นางก็ไปแช่สมุนไพรสงบจิตใจ แล้วนำสมุนไพรจากทางสำนักร้อยบุปผาไปแช่อาบอีกเป็นเวลาเจ็ดวัน รับรองว่าแม่นางจะต้องได้สามีแน่นอน" 

"จริงหรือ" 

"จริงแน่นอน" 

"งั้นรีบทำพิธีกันเถิดเจ้าค่ะ" 

เซียวเหมยลี่รู้สึกอยากจะกระโดดหนีออกไปทางหน้าต่างเสียให้รู้แล้วรู้รอด

บัดซบ!!! ท่องว่าอะไรนะ อิงเย่ว์เคยบอกแต่นางจำไม่ได้ 

ยามนี้เซียวเหมยลี่มือไม้พันกันไปหมด นางหยิบยันต์สีเหลืองขึ้นมาแผ่นหนึ่ง ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วทำปากขมุบขมิบ

เอาวะ!!! 

"เทียนมีธูปไม่มี เทียนมีธูปไม่มี" 

จู่ ๆ สตรีนางนั้นก็ลืมตาขึ้นมาจ้องมองเซียวเหมยลี่ แล้วจึงเอ่ยกับเซียวเหมยลี่ด้วยใบหน้าที่ตื่นตระหนก 

"ธูปหมดหรือเจ้าคะ จวนข้ามีนะ เดี๋ยวข้าให้คนเอามาให้!!!" 

เซียวเหมยลี่ "..."