บทที่ 3

เซี่ยเสวียนจี้มีสีหน้าราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ ทว่าน้ำหนักมือที่จับนางไว้กลับเผยให้เห็นถึงความปีติยินดีในยามนี้

เสิ่นจิงหลานนับเลขในใจเงียบๆ หนึ่ง สอง สาม...

ท้ายที่สุดเมื่อนับถึงสาม มือของนางก็ถูกปล่อยออกอย่างรวดเร็ว เซี่ยเสวียนจี้มีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มประดา “จิงหลาน จู่ๆ ก็มีงานราชการด่วน ข้าจัดการเสร็จเมื่อไหร่จะรีบไปรับเจ้าที่เรือนท่านแม่ทันที”

พูดจบเขาก็ไม่รอให้เสิ่นจิงหลานตอบรับ พาคนเดินจ้ำอ้าวออกไปนอกจวนอย่างเร่งรีบ

เบื้องหน้าราวกับมีม่านหมอกบางๆ บดบัง แผ่นหลังของเซี่ยเสวียนจี้เลือนรางลงเรื่อยๆ

เมื่อมาถึงเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็ถูกพาตัวไปยังห้องพระเล็กโดยตรง ตั้งแต่เซี่ยเสวียนจี้สั่งประหารหลานชายเพียงคนเดียวของบ้านเดิมฮูหยินผู้เฒ่า โทษฐานที่ล่วงเกินนางต่อหน้าธารกำนัล เสิ่นจิงหลานก็ไม่ได้พบหน้าฮูหยินผู้เฒ่าอีกเลย

คัมภีร์เล่มหนาและกระดาษถูกเตรียมไว้พร้อมสรรพ เสิ่นจิงหลานคุกเข่าลงเตรียมคัดลอกพระสูตรอย่างคุ้นชิน ทว่ากลับพบว่าครั้งนี้ไม่มีการเตรียมน้ำหมึกไว้ให้

เสียงแหลมบาดหูของฉินมามาดังขึ้น “ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่า เป็นเพราะเจ้าก่อกรรมทำเข็ญฆ่าคนไว้มากเกินไปแน่ๆ ถึงได้เสี่ยงทายได้ฤกษ์ร้ายถึงเก้าสิบเก้าครั้ง การคัดลอกพระสูตรแบบธรรมดาคงล้างบาปให้เจ้าไม่ได้ ต้องใช้เลือดคัดลอกถึงจะแสดงความจริงใจ”

ปลายมีดแหลมคมทิ่มแทงปลายนิ้ว หยาดเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมาในพริบตา หยดลงบนกระดาษเซวียนจื่อสีขาวราวหิมะ แผ่ซ่านเป็นวงสีแดงบาดตา

เสิ่นจิงหลานจ้องมองจุดสีแดงที่ขยายวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ สติสัมปชัญญะพร่าเลือนไปชั่วขณะ

เป็นความทรงจำถึงคำสอนอันอ่อนโยนยามที่นางมีระดูครั้งแรก เป็นดวงตาที่แดงก่ำจากการร้องไห้ก่อนที่นางจะออกรบ เป็นหัวเข่าที่บวมเป่งจากการคุกเข่ากราบไหว้ขึ้นบันไดเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นเพื่อขอฤกษ์มงคลให้นาง

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยที่เคยทะนุถนอมนางไว้กลางฝ่ามือ ท่ามกลางคำทำนายฤกษ์ร้ายครั้งแล้วครั้งเล่า ท่ามกลางการที่เซี่ยเสวียนจี้ออกหน้าเถียงแทนเพื่อปกป้องนางนับครั้งไม่ถ้วน และภายใต้ความกดดันของการสืบทายาทสายตรงรุ่นที่เก้าของตระกูลเซี่ย ท้ายที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็เหินห่างจากนางไปเรื่อยๆ

กว่าจะคัดลอกพระสูตรเสร็จ นิ้วทั้งสิบก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด ความเจ็บหนึบที่นิ้วมือแล่นพล่านไปถึงขั้วหัวใจ นางยันหัวเข่าที่บวมเป่งลุกขึ้นยืน ด้านนอกตีกลองบอกยามสาม เป็นเวลายามจื่อแล้ว

เซี่ยเสวียนจี้ไม่ได้มาจริงๆ ด้วย

เปลวไฟกองเล็กๆ สายสุดท้ายในก้นบึ้งหัวใจสั่นไหวไปมา ไม่ยอมดับมอดลง นางลากขาทั้งสองข้างที่แทบจะไร้ความรู้สึก เดินกะเผลกไปยังเรือนของเขา

ยังไม่ทันได้เดินเข้าไปใกล้ เสียงหัวเราะสดใสราวกับนกขมิ้นก็ทะลุผ่านความมืดมิดยามราตรี แทรกซึมเข้าสู่โสตประสาทของนาง

เมื่อยืนอยู่หน้าประตู นางมองเห็นได้อย่างชัดเจนว่าเซี่ยเสวียนจี้ผู้เคร่งครัดในจารีตประเพณีที่สุดในยามปกติ กำลังคุกเข่าข้างหนึ่ง ใช้ผ้าขนหนูอุ่นๆ เช็ดเท้าที่ขาวผ่องดุจหยกของหญิงสาวตรงหน้า

นิ้วมือเรียวยาวของเขากอบกุมข้อเท้าขาวผ่องนั้นไว้ ท่วงท่าการเคลื่อนไหวอ่อนโยนราวกับกำลังประคองของล้ำค่า บนใบหน้าไม่มีความขัดเขินแม้แต่น้อย ซ้ำยังดูหลงใหลเสียด้วยซ้ำ

นิ้วมือของเสิ่นจิงหลานที่จับกรอบประตูอยู่สั่นเทาเล็กน้อย

หญิงสาวชักเท้ากลับด้วยความขัดเขิน “ศิษย์พี่ ข้าไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ตลอดทางท่านก็อุ้มข้ากลับมา ข้าไม่ได้เหยียบโดนน้ำเลยสักนิด”

เซี่ยเสวียนจี้ออกแรงดึงข้อเท้าของนางกลับมาไว้ในมืออย่างเอาแต่ใจ “ถ้าข้าไม่ไปจับตัวเจ้าไว้ เจ้าก็จะไปพักที่โรงเตี๊ยมแล้ว อาเยว่ เจ้าอยากให้ข้าร้อนใจตายหรืออย่างไร?”

“ศิษย์พี่ ข้าได้ยินมาว่าท่านแต่งงานแล้ว ดังนั้น...” เสียงของซูเฉียนเยว่แผ่วเบาลงเรื่อยๆ

“เจ้าจะเป็นนายหญิงของจวนราชครูตลอดไป เจ้าลืมสัญญาที่ข้าให้ไว้กับเจ้าแล้วหรือ?” เซี่ยเสวียนจี้หยิบถุงเท้าผ้าไหมที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาเตรียมจะสวมให้ซูเฉียนเยว่

เสี้ยววินาทีที่เงยหน้าขึ้น การเคลื่อนไหวทั้งหมดของเขาก็ชะงักงัน เสิ่นจิงหลานยืนอยู่หน้าประตู ราวกับวิญญาณไร้เสียง ไม่รู้ว่ายืนอยู่ตรงนั้นนานเท่าใดแล้ว รอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของเขาแข็งค้างในพริบตา ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตระหนกที่เข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว

“จิงหลาน...!” เขาผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วตามสัญชาตญาณ สาวเท้าเดินไปที่ประตูอย่างเร่งรีบ

เมื่อเห็นนิ้วมือที่โชกเลือดของเสิ่นจิงหลาน เขาก็อยากจะคว้ามือนางมาตรวจดูทันที แต่ในมือของเขายังคงถือถุงเท้าของซูเฉียนเยว่อยู่ ชั่วขณะนั้นจึงได้แต่ยืนแข็งทื่ออยู่กับที่

เสิ่นจิงหลานซ่อนมือไพล่ไว้ด้านหลัง เอ่ยปากถาม “งานราชการของท่าน จัดการเสร็จหมดแล้วหรือ?”

เซี่ยเสวียนจี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ข่มความรู้สึกผิดในใจเอาไว้แล้วตอบเสียงนุ่ม “จัดการเสร็จหมดแล้ว”

เขาวางถุงเท้าผ้าไหมกลับลงในถาดอย่างระมัดระวัง “ขอโทษที เป็นเพราะฝนตก อาเยว่เลยติดอยู่นอกเมือง ข้าไปรับนางก็เลยกลับมาดึก ท่านแม่นาง... นางอายุมากแล้ว เจ้าอย่าถือสานางเลยนะ”

เสิ่นจิงหลานกำลังจะอ้าปากพูด จู่ๆ ก็เห็นมือข้างหนึ่งควงแขนเซี่ยเสวียนจี้ไว้ เสียงสดใสราวกับนกขมิ้นแฝงไปด้วยความประหลาดใจ “นี่คงจะเป็นพี่สะใภ้สินะเจ้าคะ หน้าตาคล้ายกับข้ามากจริงๆ ด้วย!”

เผชิญหน้ากับการยั่วยุของนาง เซี่ยเสวียนจี้กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เขาเพียงแค่อุ้มช้อนร่างของนางขึ้นมา แล้ววางลงบนเก้าอี้

“วิ่งเท้าเปล่าไปทั่วอีกแล้ว จับไข้ขึ้นมาเดี๋ยวก็ปวดท้องอีกหรอก” เขาหยิบถุงเท้าและรองเท้ามาสวมให้นาง

“ข้าไม่กล้าพูดว่าเจ้าหน้าเหมือนจิงหลานอีกแล้วล่ะ ขืนเจ้าอดข้าวประท้วงอีกสามวัน ข้าคงได้ปวดใจตายแน่”

มุมปากของซูเฉียนเยว่ยกยิ้มขึ้น นางปรายตามองเสิ่นจิงหลานที่ยืนแข็งทื่ออยู่ตรงหน้าประตูราวกับผู้ชนะ

ระหว่างคนทั้งสองที่สนิทสนมกลมเกลียวกันคล้ายกับมีม่านบางๆ กางกั้นเสิ่นจิงหลานเอาไว้ภายนอกอย่างห่างไกล นางทนดูต่อไปไม่ไหวอีก ลากขาทั้งสองข้างที่เจ็บปวดรวดร้าวกลับไปยังเรือนของตนเอง

ไป๋จื่อเดินวนไปวนมาอยู่ในลานเรือนด้วยความร้อนใจ เมื่อเห็นเงาร่างของเสิ่นจิงหลานปรากฏขึ้นในที่สุดก็รีบวิ่งเข้าไปรับ ทันทีที่สัมผัสโดนตัวก็พบว่าเย็นเฉียบไปหมด พอเห็นมือทั้งสองข้างที่ดูไม่ได้ของนาง ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที

นางฝืนกลั้นน้ำตา ประคองเจ้านายกลับเข้าห้อง หายาสมานแผลออกมา ทำความสะอาดและพันแผลให้อย่างระมัดระวัง พอมองเห็นรอยแผลที่เนื้อเปิดอ้า ท้ายที่สุดก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ หยาดน้ำตาเม็ดโตร่วงเผาะลงมา

“คุณหนู...” น้ำเสียงที่เอ่ยเจือด้วยความสะอื้น “วันเวลาแบบนี้ เมื่อไหร่จะสิ้นสุดเสียทีเจ้าคะ?”

เสิ่นจิงหลานลูบหัวนาง น้ำเสียงราบเรียบแต่เด็ดขาด “เก็บของ อีกห้าวันพวกเราจะไปจากเมืองหลวง”

ไป๋จื่อเงยหน้าขึ้นขวับ ประกายความหวังเจิดจ้าสว่างวาบขึ้นในดวงตาทันที แต่ประกายแสงนั้นคงอยู่เพียงชั่วครู่ ก็หม่นแสงลงอย่างรวดเร็ว ถูกแทนที่ด้วยความกังวล “แต่ตามกฎบรรพชน ท่านเป็นฮูหยินราชครู ตลอดชีวิตไม่สามารถ...”

“ข้ากับเซี่ยเสวียนจี้ จะหย่าขาดกัน”

ไป๋จื่อชะงักไปครู่หนึ่ง ตามมาด้วยความปีติยินดีอย่างล้นเหลือและความรู้สึกโล่งอกอย่างบอกไม่ถูก นางแทบจะกระโดดตัวลอย “จริงหรือเจ้าคะ! ดีเหลือเกิน! หลายปีมานี้ต้องทนอุดอู้อยู่ในเรือนหลังจวนอันน่าอึดอัด บ่าวทนไม่ไหวจนอกแตกตายอยู่แล้ว! นายท่านน่ะเปลี่ยนไปไม่เหมือนตอนเด็กๆ ตั้งนานแล้วเจ้าค่ะ!”

นางพูดรัวเร็วด้วยความดีใจที่เก็บกดมานาน “ยังไงซะ... ยังไงซะท่านกับนายท่านก็ยังไม่ได้เข้าหอกัน ตัดขาดกันได้ง่ายๆ ไร้ข้อผูกมัดเลยเจ้าค่ะ!”

ใช่สิ แม้แต่ไป๋จื่อยังมองออกอย่างทะลุปรุโปร่ง ว่าเซี่ยเสวียนจี้ไม่ใช่เด็กหนุ่มที่จริงใจบริสุทธิ์ในความทรงจำอีกต่อไปแล้ว

มีเพียงนางคนเดียว ที่ถูกความรักบังตา

เซี่ยเสวียนจี้ ในเมื่อไม่รักข้าแล้ว ทำไมถึงต้องแต่งงานกับข้าด้วย?