บทที่ 4

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น ณ ห้องอาหารจวนราชครู

อาหารเช้ารสเลิศจัดวางเรียงรายเต็มโต๊ะ เซี่ยเสวียนจี้กำลังคีบผักใบเขียวอ่อนวางใส่ชามของซูเฉียนเยว่อย่างใจเย็น พลางเอ่ยกล่อมเสียงนุ่มให้นางกินผักให้มากหน่อย

ซูเฉียนเยว่เบ้ปากอย่างแง่งอน ทว่าสายตากลับหันไปมองเสิ่นจิงหลานที่เอาแต่ก้มหน้ากินโจ๊กเปล่าอยู่อีกฝั่ง รอยยิ้มไร้เดียงสาสว่างไสวผุดขึ้นบนใบหน้า

“พี่สะใภ้อย่าถือสาเลยนะเจ้าคะ ศิษย์พี่ดูแลข้าจนชินแล้ว เขายังชอบทำเหมือนข้าเป็นเด็กไม่รู้จักโตอยู่เรื่อยเลย” น้ำเสียงของนางดูไร้เดียงสา ก่อนจะหันไปมองเซี่ยเสวียนจี้ด้วยท่าทีแง่งอนกึ่งออดอ้อน “ศิษย์พี่ อย่ามัวแต่ดูแลข้าสิ คีบกับข้าวให้พี่สะใภ้บ้างสิเจ้าคะ”

เมื่อเซี่ยเสวียนจี้ได้ยินดังนั้น มุมปากก็ยกยิ้มขึ้นอย่างจนใจทว่าเปี่ยมไปด้วยความตามใจ เขาเอื้อมมือไปบีบจมูกซูเฉียนเยว่เบาๆ อย่างเป็นธรรมชาติ ท่วงท่าดูคุ้นเคยและสนิทสนมเป็นอย่างยิ่ง

“พี่สะใภ้ของเจ้าเป็นถึงแม่ทัพที่ผ่านศึกสงครามมานับไม่ถ้วน ยืนหยัดได้ด้วยตัวเองแถมยังเข้มแข็งปานนั้น จะต้องให้ข้าดูแลอะไรอีก กลับเป็นเจ้าเสียอีก รอนแรมอยู่ข้างนอกมาตั้งหลายปี ผอมลงไปตั้งเยอะ คงไม่ได้ดูแลตัวเองให้ดีล่ะสิ”

คำพูดเหล่านั้นราวกับเข็มอาบยาพิษที่ทิ่มแทงเข้าไปในหัวใจของเสิ่นจิงหลานอย่างต่อเนื่อง

นิ้วมือที่กำช้อนกระเบื้องเคลือบอยู่เกร็งแน่นขึ้นเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น ข้อนิ้วซีดขาว โจ๊กเปล่ารสชาติจืดชืดในชามสะท้อนให้เห็นแววตาปวดใจของเด็กหนุ่มเซี่ยเสวียนจี้ที่อยู่ริมลานฝึกยุทธ์ในวัยเยาว์ “เสิ่นจิงหลาน เจ้าฟังให้ดีนะ ต่อให้วันข้างหน้าเจ้าจะกลายเป็นแม่ทัพหญิงที่เก่งกาจสะท้านฟ้าดิน แต่สำหรับข้า เจ้าก็ยังเป็นยอดดวงใจที่ข้าต้องทะนุถนอมไว้กลางฝ่ามืออยู่ดี”

น้ำตาร้อนผ่าวหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ทำให้ผิวน้ำในชามโจ๊กเกิดระลอกคลื่นเล็กๆ พังทลายเงาสะท้อนในน้ำจนแตกสลาย

“ดูเหมือนข้าจะมาไม่ถูกจังหวะ รบกวนความสงบสุขของพวกเจ้าเสียแล้ว”

น้ำเสียงที่ฟังไม่ออกว่าโกรธหรือยินดีดังขึ้นจากหน้าประตู

เสิ่นจิงหลานช้อนตาขึ้นมอง หัวใจก็กระตุกวาบ สายตาของนางหยุดอยู่ที่จอนผมที่เริ่มขาวโพลนของผู้มาเยือน ไม่ได้พบกันเสียนาน ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยแก่ลงไปมากขนาดนี้เชียวหรือ ภาพนั้นทิ่มแทงจนขอบตาของนางร้อนผ่าว ร่างกายของนางไม่ได้แข็งแรงเหมือนแต่ก่อนอีกแล้ว แผ่นหลังค่อมลงเล็กน้อย มือข้างหนึ่งจับฉินมามาไว้แน่น ส่วนมืออีกข้าง... กลับกำไม้เท้าไม้จันทน์หนักอึ้งไว้

แผ่นหลังที่ค่อมลงของนางทิ่มแทงให้เสิ่นจิงหลานชะงักฝีเท้า ร่างกายแข็งทื่ออยู่ตรงนั้น ทว่ายังไม่ทันที่นางจะก้าวเข้าไป เงาร่างที่ร่าเริงสดใสก็โฉบผ่านร่างนางไปราวกับผีเสื้อ เข้าไปควงแขนฮูหยินผู้เฒ่าอย่างสนิทสนม น้ำเสียงหวานหยดย้อย “ฮูหยินผู้เฒ่า อาเยว่กลับมาแล้วเจ้าค่ะ หลายปีมานี้คิดถึงท่านเหลือเกิน!”

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยตบหลังมือของซูเฉียนเยว่ด้วยความเอ็นดู น้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่ไม่ได้เห็นมานาน “กลับมาก็ดีแล้ว กลับมาก็ดีแล้ว” สายตาของนางกวาดผ่านร่างเสิ่นจิงหลานที่ยืนแข็งทื่ออยู่อย่างเย็นชา หยุดชะงักที่นิ้วมือซึ่งพันผ้าพันแผลหนาเตอะของนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีอย่างไม่แยแส แล้วนั่งลงโดยมีซูเฉียนเยว่คอยประคอง

บนโต๊ะอาหาร ซูเฉียนเยว่พูดคุยหัวเราะร่าเริง คอยคีบกับข้าวให้ฮูหยินผู้เฒ่าอย่างเอาใจใส่ พลางเล่าเรื่องสนุกๆ ตอนที่ออกไปท่องเที่ยวด้านนอก ทำให้บนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเผยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงอย่างหาได้ยาก เมื่อได้ยินว่าซูเฉียนเยว่รอนแรมอยู่ด้านนอกมาหลายปีจนป่านนี้ยังไม่ได้แต่งงาน รอยยิ้มบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าก็จางหายไป สีหน้าเปลี่ยนเป็นคลุมเครือ นางเงยหน้าขึ้น สายตาปรายมองเสิ่นจิงหลานที่เอาแต่นิ่งเงียบอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปมองเซี่ยเสวียนจี้ที่อยู่ข้างๆ น้ำเสียงเด็ดขาดไม่ยอมให้ใครคัดค้าน

“อาเยว่เองก็อายุไม่ใช่น้อยๆ แล้ว จะให้อยู่จวนราชครูแบบไม่มีชื่อไม่มีฐานะแบบนี้ตลอดไปไม่ได้ ข้าถือว่าเป็นผู้ใหญ่เพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ของนาง ข้าจะช่วยเลือกสามีในอนาคตให้นางเป็นอย่างดีเอง”

เซี่ยเสวียนจี้หน้าตึงขึ้นมาทันที เอ่ยขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง “ท่านแม่! อาเยว่ยังเด็ก เรื่องนี้ไม่ต้องรีบ ลูก... ลูกมีแผนการในใจอยู่แล้ว ไม่รบกวนท่านแม่ให้ต้องเหนื่อยหรอกขอรับ”

ความอ่อนโยนบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าเย็นเยียบลงในพริบตา กลายเป็นความเย็นชา

ซูเฉียนเยว่วิ่งหนีออกไปด้วยความน้อยใจ เซี่ยเสวียนจี้ลุกขึ้นวิ่งตาม ก่อนไปเขายังปรายตามองเสิ่นจิงหลานอย่างลึกซึ้ง

ฮูหยินผู้เฒ่าเซี่ยโกรธจัดจนเอาไม้เท้ากระทุ้งพื้นดังปึงปัง แค่นเสียงเย็นชาแล้วเดินจากไปเช่นกัน

เสิ่นจิงหลานยกชามโจ๊กที่เย็นชืดขึ้นมา ตักกินทีละช้อนจนหมดแล้วจึงลุกเดินจากไป

เมื่อเห็นเงาร่างสองคนที่กำลังยื้อยุดฉุดกระชากกันอยู่ในสวน เสิ่นจิงหลานก็ราวกับถูกตะปูที่มองไม่เห็นตอกตรึงให้อยู่กับที่ เงาของเสาเรือนทาบทับปกคลุมตัวนางไว้จนมิด

ซูเฉียนเยว่สะพายห่อผ้า เดินร้องห่มร้องไห้ตรงไปยังหน้าประตูจวน เซี่ยเสวียนจี้รีบวิ่งตามไป คว้าข้อมือของนางไว้แน่น

“เยว่เอ๋อร์ อย่าไป!” น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความตื่นตระหนกและเสียงสะอื้นไห้แตกพร่าอย่างที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ศิษย์พี่ ปล่อยเถอะเจ้าค่ะ... พลาดไปแล้ว ก็คือพลาดไปแล้ว” ซูเฉียนเยว่น้ำตาคลอเบ้า “ท่านแต่งงานกับพี่สะใภ้แล้ว พวกเรา... สุดท้ายก็ไม่มีวาสนาต่อกันอยู่ดี”

“ไม่!” เซี่ยเสวียนจี้ควบคุมอารมณ์ไม่อยู่ โพล่งออกไปว่า “ที่ข้าแต่งงานกับนาง ก็เพราะเจ้า! ปีนั้นเจ้าทิ้งจดหมายไว้ฉบับเดียวแล้วก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ข้าตามหาเจ้าจนแทบจะเป็นบ้า! ข้าทำได้เพียงใช้การแต่งงานที่สั่นสะเทือนไปทั้งเมืองหลวงนี้บีบให้เจ้าปรากฏตัวออกมา! สินสอดสิบลี้นั่น งานเลี้ยงฉลองหนึ่งเดือนเต็ม... ทั้งหมดนั้นก็เพื่อเจ้า!”

ทุกถ้อยคำ ราวกับมีดแหลมอาบน้ำแข็งที่แทงทะลุกลางใจของเสิ่นจิงหลานอย่างแม่นยำ ที่แท้งานแต่งงานที่นางเฝ้ารอคอยมาแสนนาน กลับเป็นเพียงหลุมพรางอันยิ่งใหญ่และโหดร้ายที่เขาสร้างขึ้นเพื่อผู้หญิงอีกคน

ซูเฉียนเยว่ดูเหมือนจะตกตะลึง พึมพำออกไป “แต่ถึงอย่างไรพวกท่านก็เป็นสามีภรรยากัน...”

“ไม่ใช่!” เซี่ยเสวียนจี้รีบอธิบายอย่างร้อนรน ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้าย “หลายปีมานี้ ข้าแอบเปลี่ยนฤกษ์มงคลให้เป็นฤกษ์ร้ายมาตลอด ข้าไม่เคยแตะต้องตัวนางเลย! ห้าปีมานี้ ข้าเก็บความบริสุทธิ์ไว้ให้เจ้ามาตลอด! ในใจข้า ตั้งแต่ต้นจนจบ มีเพียงเจ้าแค่คนเดียว!”

“ศิษย์พี่...” ซูเฉียนเยว่สะอื้นไห้ โผเข้าสู่อ้อมกอดของเขา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ “แต่ข้าเป็นแค่เด็กกำพร้า จะเอาอะไรไปสู้พี่สะใภ้ได้”

เซี่ยเสวียนจี้กอดนางไว้แน่น น้ำเสียงเด็ดขาดและชัดเจนจนโหดร้าย “ตระกูลเสิ่นสิ้นทายาทไปตั้งนานแล้ว นางนั่นแหละที่เป็นเด็กกำพร้าตัวจริง เจ้ายังมีข้า ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเจ้าได้แม้แต่นิดเดียว”

พูดจบ เขาก็ก้มตัวลงจูบนางอย่างดูดดื่มโดยไม่สนสายตาใคร

เสิ่นจิงหลานยืนอยู่ตรงนั้น รู้สึกราวกับเลือดในกายจับตัวเป็นน้ำแข็ง บาดแผลที่นิ้วทั้งสิบไม่รู้สึกเจ็บอีกต่อไป เพราะหัวใจของนางเจ็บปวดจนชาหนึบ แตกสลายกลายเป็นผุยผงไปแล้ว