ตอนที่ 2

ห้องของผมมีเพียงเตียงไม้ โต๊ะเล็ก ๆ และตะเกียงน้ำมัน ไม่มีอะไรหรูหรา แต่ผมกลับรู้สึกอบอุ่นกว่าห้องแคบ ๆ ในคอนโดเก่า ๆ ที่กรุงเทพฯ เสียอีก

ผมนั่งลงบนเตียง พลางคิดถึงความต่างของโลกทั้งสอง ในโลกเก่า ผมต้องสู้กับค่าเช่า ค่าน้ำค่าไฟ และลูกค้าที่เอาแต่บ่นเรื่องอาหารแพงเกินไป แต่ในโลกใหม่นี้ สิ่งที่ต้องกังวลกลับเป็น “พ่อจะเปิดถังเบียร์อีกหรือไม่” …ช่างเป็นชีวิตที่เรียบง่ายเกินคาด

แน่นอนว่าผมเคยสงสัย ว่าทำไมถึงได้มาเกิดใหม่ คนอื่นที่ถูกส่งมาต่างมี “ระบบ” คอยช่วยเหลือ แต่ผม… ผ่านมา 14 ปีเต็มแล้ว กลับไม่เห็นเงาของระบบนั้นเลยสักครั้ง

ผมเริ่มชินกับความคิดว่า บางทีคงไม่มีระบบให้ผมก็ได้

ทว่า .. .

ติ๊งงงงงง!!!

เสียงใส ๆ ดังขึ้นในหัว ตามมาด้วยหน้าต่างกึ่งโปร่งใสที่ลอยขึ้นมาตรงหน้า

[ระบบ: ขอต้อนรับคุณละมุน เข้าสู่โลกแห่งเวทมนตร์และสัตว์วิเศษ]

ผมนิ่งค้างไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว ๆ

“หา? ผ่านมาตั้งสิบสี่ปี เพิ่งจะมาทักเนี่ยนะ?” ผมหาววอด พลางโบกมือไล่เหมือนปัดยุง “ไป ๆ พรุ่งนี้ค่อยมาคุย วันนี้ฉันจะนอน”

ว่าจบ ผมก็ดับตะเกียง ล้มตัวลงบนเตียงอย่างไม่สนใจ

[ ระบบ: ....กำลังประมวลผล.... ]

เสียงในหัวเหมือนจะพยายามพูดอะไรต่อ แต่สำหรับผมคืนนี้ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการนอนหลับอีกแล้ว และนี่… คือจุดเริ่มต้นของเรื่องราวการผจญภัยครั้งใหม่ในโลกใบนี้

เช้าวัดถัดมา

อาเธอร์ตื่นนอนเร็วกว่าปกตินิดหน่อย เพราะวันนี้มีกองคาราวานพ่อค้าจากในเมืองเข้ามาขายสินค้าในหมู่บ้าน ลมเช้าที่พัดเข้ามาทางหน้าต่างทำให้กลิ่นหอมของดอกไม้ในสวนหลังบ้านลอยเข้ามาแผ่วๆ อาเธอร์ยืดแขนและลุกขึ้นจากที่นอน ขณะที่กำลังสะบัดผ้าห่มออกจากตัว เขาสะดุดตากับแสงระยิบระยับเล็กน้อยเหนือโต๊ะหัวเตียง

“เอ๊ะ…นี่อะไรอีกแล้วนะ?”

[ ระบบ: ....กำลังประมวลผล.... ]

~ เจ้าระบบ ฮัลโหล ฮัลโหล ~

[ ระบบ: ....z z Z.... ]

อาเธอร์ถอนหายใจยาวๆ รู้สึกเหมือนกำลังรอใครที่ไม่รู้จักมาหลายสิบปี แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองก็เคยคุ้นกับความช้าแบบนี้ “โอเค รอมา 14 ปีแล้ว รออีกหน่อยคงไม่เป็นไร” เขากล่าวกับตัวเอง พลางหยิบผ้าเช็ดตัวออกจากตะกร้าแล้วไปล้างหน้าอาบน้ำ

หลังจากรดน้ำผักและให้อาหารไก่จนเรียบร้อย อาเธอร์ถือไข่สดใหม่เข้าบ้าน เสียงเรียกจากแม่ทำให้เขารีบเดินเข้าห้องครัว

“อาเธอร์ มากินข้าวได้แล้ว” เสียงใสๆ ตะโกนจากในบ้าน

“ครับ แม่” เขาขานรับ พลางวางไข่ลงบนโต๊ะให้แม่ 

มื้อเช้าวันนี้บนโต๊ะอาหารเป็นการเริ่มต้นวันใหม่ด้วยความเอาใจใส่ ขนมปังที่วางอยู่ตรงกลางเพิ่งถูกอบเสร็จใหม่ๆ แป้งนุ่มฟูจนมองเห็นรูอากาศเล็กๆ อยู่เต็ม ชายขนมปังด้านบนยังคงมีแป้งฝุ่นเล็กน้อย กลิ่นหอมกรุ่นของยีสต์และเนยสดลอยมาแตะจมูก ทำให้ลำไส้เกือบจะร้องตาม

ตรงกลางขนมปังมีไข่ดาวร้อนๆ วางอยู่ ไข่แดงสีทองเข้มสุกกำลังดี ด้านขาวนวลนุ่มเด้งถูกทอดในกระทะที่เคลือบเนยจนขอบไข่มีสีเหลืองอ่อนๆ กรอบนิดๆ เวลาสะบัดช้อนลงบนไข่แดง แสงทองจะไหลออกมาช้าๆ ชวนให้รู้สึกอยากตักเข้าปากทันที

ข้างๆ ไข่ดาวมีไส้กรอกกรุบๆ ที่เพิ่งย่างบนกระทะเหล็กจนผิวด้านนอกมีรอยไหม้นิดๆ และยังคงความฉ่ำของเนื้อด้านใน พอกัดเข้าไป เสียงกรอบนอกและความหวานมันของเนื้อในรวมกัน รสชาติกลมกล่อม มีรสเค็มนิดๆ จากเกลือและเครื่องเทศที่ถูกนวดลงไปตั้งแต่ขั้นตอนทำไส้กรอกเอง

“อาเออร์ อันนี้อูกจะไปเอินอูเอ่าอ่ออ้าอี่อาากับอาอาวาน ใอ่มั้ย” ปีเตอร์เอ่ยถามขณะที่ยังคงเคี้ยวขนมปังอยู่เต็มปาก น้ำซอสเล็กน้อยจากไข่แดงหกลงบนริมปากแต่เขาไม่สนใจ

“ปีเตอร์ คุณช่วยกินให้หมดก่อนค่อยพูดได้มั้ย เดี๋ยวอาเธอร์ก็ทำตามคุณหรอก” ซาร่าบ่นพร้อมกับยักไหล่ พลางหัวเราะเบาๆ เพราะเห็นพ่อทำหน้าเอ๋อไปกับคำพูดของตัวเอง

อาเธอร์อมยิ้ม เขาเห็นคู่รักคู่นี้หยอกล้อกันอย่างเป็นธรรมชาติ จึงตอบออกไปในขณะเคี้ยวให้เสียงคล้ายกับที่พ่อพูดออกมา “ใอ่อับ อ่อ”

ปีเตอร์หยุดเคี้ยวชั่วครู่ ทำหน้าประหลาดใจเหมือนเพิ่งรู้ว่าลูกก็ล้อได้เหมือนกัน

“อาเธอร์ !!” ปีเตอร์ตะโกนเสียงดังพร้อมหัวเราะ

“ฮ่า ฮ่า” อาเธอร์หัวเราะตอบทันที ความสนุกสนานและเสียงหัวเราะของพ่อลูกดังก้องไปทั่วห้องอาหาร

ซาร่าพยักหน้าอย่างพอใจ พลางลูบหัวอาเธอร์เบาๆ “เห็นมั้ยล่ะ ลูกเราเรียนรู้เร็วเหมือนพ่อเลย” เธอกระซิบกับปีเตอร์ด้วยรอยยิ้ม

หลังจากหัวเราะและสนุกสนานกันเสร็จ ปีเตอร์หันมาพูดเสียงเข้มขึ้นนิดหนึ่งแต่ยังคงอบอุ่น

“เดี๋ยวกินเสร็จ ลูกไปดูคุณลุงไซรัสหน่อยนะ ว่าแกอยากได้อะไรบ้าง แล้วค่อยไปที่กองคาราวานพ่อค้านะ”

อาเธอร์พยักหน้า รับคำสั่ง แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกอบอุ่น เขามองพ่อแม่แล้วคิดในใจว่า การเริ่มต้นวันแบบนี้…แม้จะธรรมดา แต่ก็เป็นเวทมนตร์ที่ทำให้ชีวิตสดใส

เขายกช้อนขึ้นตักไข่ดาวอีกคำ กัดลงไปพร้อมกับขนมปังนุ่มๆ และไส้กรอกกรุบๆ แล้วหัวเราะกับตัวเองเบาๆ รู้สึกว่าทุกสิ่งรอบตัวช่างกลมกล่อมเหมือนอาหารตรงหน้า