แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย

แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-01-11
โดย:  ฝากรักไว้ที่ปลายฟ้ายังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel18goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
20บท
676views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

เตียงมีเป็นหมื่นเตียง ผู้ชายมีเป็นแสนคนแล้วทำไม..ผู้ชายของใหญ่เอวดีคนนั้นถึงเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้ได้ล่ะเนี่ย!!

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

1.ผิดพลาดหรือโชคชะตา

Olivia

~•~

I was used to checking the news because of the kind of man I married, but for the past week, I’d been avoiding every news outlet. My name was trending and so was my husband’s. To outsiders, it was a good thing but they didn’t know exactly what was going on inside.

Ever the perfect wife, I stayed downstairs, waiting for my husband to return as I tried my best to ignore the voices in my head, telling me that my marriage was crumbling.

I wanted to save it but I didn’t know how. We both forgot about our anniversary which was a few days ago.

Alex was trending because of an expensive necklace he bought at an auction. They all thought it was for me and were waiting to see it on my neck, but our anniversary had passed and he still hadn’t given it to me.

It had to be for her.

I hated that this was what we had turned into and most especially, I hated that I couldn’t do anything about it. I’d gone shopping earlier today and gotten some random gifts, hoping to salvage it, but I knew we still had a lot of talking to do, which was why I was still up, waiting for him to return.

I sat on the couch and waited for a few more minutes before I heard the familiar sound of his car pulling up in the driveway. I stood up at once and met him at the door.

He seemed surprised to see me, but that emotion only lasted a second. “You’re still awake.”

I smiled tightly. “I was waiting for you.”

He nodded and handed me his suit jacket when I reached for it, not saying anything else.

“I just microwaved your food. Come eat.”

“It’s fine. I’ve had dinner already.”

“Oh.” I closed my eyes briefly.

Trailing quietly behind him, I followed him up to our room and stood by the side as he took off his tie and unbuttoned his white shirt. He noticed me idling by the corner and paused. “Is something wrong?”

I blinked at the question. He was asking me if something was wrong like our whole marriage wasn’t wrong. The media painted us as a perfect couple; they painted me as a woman who got spoiled by her husband, who got showered with gifts from her husband when he couldn’t even remember something as important as our anniversary.

How could he think nothing was wrong when we couldn’t even have a regular conversation like other married couples did?

“I got you something.”

For the first time since he arrived tonight, he looked interested in what I had to say. “You got me something?”

I nodded. “Wait here.” I dashed into the closet and brought out the perfectly wrapped presents. Maybe he was waiting for me to give him his present before he gave me mine. Alex could be a petty man sometimes.

He seemed surprised when I handed the box to him. “Happy anniversary.” His eyebrows shot up but he said nothing and I watched eagerly as he unwrapped the box. I wanted to see his reaction.

The box revealed an expensive watch and his favorite cologne. His gaze traveled to my face to see me watching him. He cleared his throat and took a step back.

My face fell. “You don’t like the gifts?”

“I don’t like this cologne.” I wasn’t expecting that. I bought it every time for him and he appreciated it. Was he mad that the gifts came late? In my defense, he hadn’t given me anything as well so I also had a right to be mad at him yet I wasn’t.

“I’m sorry they came late, but–“

“That’s not the reason.”

“Then what is it?”

“I prefer silver watches.” He said, staring at the gold watch I’d gotten him. “And this cologne makes me sick.”

My eyebrows furrowed. “You said you like it.”

“That’s because I didn’t have the energy to argue with you and I didn’t want to make you feel bad.”

I let out a bitter laugh. So he didn’t care about making me feel bad now? His actions were confirming my suspicions but I still didn’t want to believe it was because of her. If he had told me from the start that he hated it, I would have found something else for him.

This was exactly the problem between us. We barely communicated and it wasn’t because I didn’t want to. He never had the time to sit down and have a real talk. He was always busy at the office and these days, he was even busier.

“We need to talk, don’t we?” I chuckled humorlessly, wrapping my arms around myself. If we didn’t want to go on like this, we needed to talk about it and fix our marriage.

“Yeah, we do.” He agreed.

Well, at least, I thought he was agreeing with me.

He placed the worthless presents on the bed and opened his bag to retrieve a file. I frowned when he handed it to me. He never told me about anything going on in his office so why was he giving me a file now? Was he trying to be a better husband by letting me in his life?

Still wary of his intention, I took the file and brought out the paper in it. It took me less than a second to know what was going on. After all, the words were written boldly at the heading. “Alex, you can’t be serious.”

Unfortunately, he looked more serious than he’d ever been in his life. “Olivia, let’s get a divorce.”

My mouth parted and I tried to speak but my brain just couldn’t form words after what I just heard.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
20
1.ผิดพลาดหรือโชคชะตา
“...ให้ตายสิเจ้าคือความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของข้าเลย”ฉันไม่ค่อยเข้าใจที่แมวส้มเบื้องหน้ากำลังพูดเท่าไหร่นัก..อันที่จริงมันไม่น่าเข้าใจตั้งแต่ที่ฉันพบเจอเจ้าแมวส้มตัวอ้วนนี่พูดได้แล้วไหม..ถึงแม้ว่าไม่อยากยอมรับแต่ว่า..ดูเหมือนฉันจะตายแล้วละสิ ตอนเด็กๆ ฝันเอาไว้ซะไกลแต่พอโตขึ้นมากลับเป็นได้เพียงแต่พนักงานบริษัทเท่านั้น ฉันทำงานมากกว่าสิบสองชั่วโมงต่อวันเพื่อให้รายได้ที่หามามันเพียงพอต่อรายจ่าย..และแน่นอนว่ามันเหนื่อยมากๆไหนใครมันบอกว่าทำงานจนตายไม่มีอยู่จริงไงวะ!!“ดะ..เดี๋ยวก่อนนะ คือว่าฉันแน่ใจว่าตัวเองเสียชีวิตเพราะทำงานหนัก แล้ว..นี่มันคืออะไรกันคะ”แมวอ้วนตัวนั้นยกเท้าหน้าขึ้นมากอดอกเอาไว้“นี่แม่หนูเคยได้ได้ยินเรื่องของการพาดวงวิญญาณผู้ล่วงลับเดินทางไปยังอีกมิติหนึ่งรึเปล่า?”ฉันชะงักเล็กน้อยก่อนจะเริ่มทำความเข้าใจในคำกล่าวของแมวส้มที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้า..พุงน้อยๆ นั่นขอจกสักทีได้ไหมนะ“อย่าได้มองข้าด้วยสายตาแบบนั้น..อีกทั้งห้ามเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องตัวข้าด้วย!!”ราวกับว่าเจ้าแมวอ้วนตัวนั้นอ่านใจได้เลย“ฉันเคยอ่านนิยายค่ะ..มีการสวมร่างเยอะแยะจะตายไปทั้งในเกมและในนิยาย หร
อ่านเพิ่มเติม
2.เสียงหัวใจ
ในงานเลี้ยงแห่งนี้ถึงแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายที่เข้าร่วมงาน แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้เอโลอีสอดสนใจไม่ได้คือ มีเพียงหน้ากากแค่สี่สีเท่านั้นที่ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยง เลือกที่จะสวมใส่สีขาวสีแดงสีน้ำเงินและสีดำ“หน้ากากแต่ละสีก็บ่งบอกได้ถึงตัวตนของผู้ที่สวมใส่ สีขาวคือพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก สีแดงคือมาที่นี่บ่อยและยังโสด สีม่วงคือมีคู่นัดหมายเอาไว้แล้ว ส่วนสีดำคือผู้คนที่มาที่นี่เพื่อต้องการคู่นอน..และพวกเขาคือลูกค้าวีไอพีของที่นี่ ส่วนใหญ่จะเป็นขุนนางที่ต้องการความสัมพันธ์แบบแค่คืนเดียวแล้วแยกทาง..อย่าไปยุ่งกับพวกหน้ากากสีดำเชียวหากเจ้ายังไม่มีจิตใจที่แข็งแกร่งพอ เพราะพวกเขาจะทำให้เจ้าเกิดความลุ่มหลงจนแทบบ้าอย่างแน่นอน”เลดี้เฟมกำลังอธิบายเพื่อให้เพื่อนตัวน้อยของเธอได้เข้าใจ“อา..ข้าเข้าใจแล้ว และจะพยายามหลีกเลี่ยงบุรุษที่สวมหน้ากากสีดำก็แล้วกัน”“หากจะเลือกก็เลือกชายหนุ่มที่สวมหน้ากากสีขาวหรือไม่ก็สวมหน้ากากสีแดงก็แล้วกัน อย่างน้อยพวกเขาก็นับได้ว่าเป็นเป็นพวกที่ไม่ได้ช่ำชองกับเรื่องการล่อลวงมากเท่าไหร่นัก”เอโลอีสพยักหน้า เพราะพึ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเธอจึงต้องทำตามคำแนะนำของสหายอย่างเคร่
อ่านเพิ่มเติม
3.รีบร้อน
บุรุษเบื้องหน้ากำลังจ้องมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉย เขาดูเย็นชาและเข้าถึงยากมากพอสมควร..แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถหันมองไปทางอื่นได้..คือเสียงหัวใจของตัวเองที่มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง“เช่นนั้นข้าขอยืนตากลมตรงนี้สักครู่จะเป็นการรบกวนเลดี้ไหมครับ”ถึงแม้ว่าใบหน้าของเธอนั้นจะอยู่ภายใต้หน้ากากขนนก แต่ทว่าลูตินยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนถึงเรือนแก้มที่กำลังขึ้นเป็นสีกุหลาบ..นี่คือสถานการณ์ที่เขาชินชาซะแล้วละสิ สตรีมากมายต่างมีท่าทีที่ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นักเมื่อพวกนางกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเขาเขินอายและประหม่า..อีกเดี๋ยวดวงตาคู่นั้นคงจะต้องมองเขาด้วยความหลงใหลอย่างแน่นอน“ด้วยความยินดีค่ะ”เอโลอีสก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับขยับไปยืนอยู่ข้างๆ ระเบียง“พึ่งมาที่นี่ครั้งแรกอย่างนั้นสินะครับ เลดี้ดูประหม่ามากๆ เลย”เธอส่งยิ้มจางๆ ให้เขา“ค่ะ ข้ามาที่นี่เพราะมีเพื่อนแนะนำมา อีกทั้งข้าได้ยินถึงชื่อของงานเลี้ยงหน้ากากที่แสนจะน่าตื่นเต้นมาตั้งนานแล้ว”สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอสบายใจได้เลย คือเหล่าตัวเอกของเรื่องนี้ไม่มีวันมาที่นี่อย่างแน่นอน ทั้งนางเอก นางร้ายและพระเอกของเรื่อ
อ่านเพิ่มเติม
4.แล้วพบกัน
เอโลอีสปรายสายตาไปจ้องมองใบหน้าของท่านลูเซียน ดูเหมือนว่าเขาจะอายุมากกว่าเธอหลายปีมากทีเดียว เพราะการแสดงออกของเขามันดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่“วันนี้ข้าช่างโชคดียิ่งนักที่ตัดสินใจกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะว่ามันทำให้ข้าได้พบเจอกับเลดี้..”เธอหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วยกแก้วสุราขึ้นมาดื่ม ในระหว่างที่เอโลอีสกำลังดื่มสุราในแก้วนั้น สายตาของลูตินก็จับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอที่กำลังเผยอออก..ช่างเป็นสตรีที่สามารถทำให้จุดเดือดของเขามันต่ำลงอย่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ“ข้าเองก็เช่นกันค่ะ แต่ว่านี่ดึกมาแล้วเพราะอย่างนั้นในวันนี้ข้าคงจะต้องขอตัวกลับก่อน..”นี่คงเป็นการจากลาที่น่าเสียดายมากทีเดียว“พรุ่งนี้เลดี้จะมาที่นี่อีกไหมครับ”เอโลอีสครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่เธอจะตอบเขาด้วยรอยยิ้มที่แสนยินดี“หากการมาที่นี่ทำให้ข้าได้พบเจอท่านลูเซียน แน่นอนว่าข้าจะมาที่นี่อีกแน่นอนค่ะ”ลูตินเอื้อมมือไปจับมือของเอโลอิสเอาไว้ เรานั่งอยู่ตรงข้ามกัน..นั่นจึงทำให้เขาโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่ด้านหลังฝ่ามือของเธออย่างช้าๆ“เช่นนั้นข้าจะรอคอยการพบกันครั้งต่อไปของเรานะครับ”อา..ความหล่อของเขามันกระแทกตาจนตาแทบบอด อีกทั้งในยามนี้
อ่านเพิ่มเติม
5.ยังรอ
อา..ถ้อยคำที่อีกฝ่ายกล่าวออกมานั้นมันช่างเย็นชาและไร้เยื่อไยสิ้นดี จะว่าไปแล้วนั่นคือแกรนด์ดยุคอองดรีไม่ใช่หรือ..ชายผู้ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิ ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ และเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้นางเอกของเรื่องต้องพบเจอกับความยากลำบากแกรนด์ดยุคผู้ไม่เคยมีความรักให้ใคร..เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับนางเอกของเรื่องด้วย ในความรู้สึกของท่านแกรนด์ดยุคมีเพียงความรู้สึกอยากเอาชนะพระเอกของเรื่องนี้เท่านั้นเองหมอนี่เป็นตัวร้ายที่ธงดำปี๋แบบสุดๆ เลย..อยากได้เพราะแค่อยากเอาชนะ ไม่ได้รัก..นั่นนางเอกนะโว้ยไม่ใช่สิ่งของที่แค่อยากครอบครองเอาไว้ก็แย่งมาน่ะในตัวนิยายบรรยายเอาไว้ถึงความหล่อเหลาของท่านแกรนด์ดยุคได้อย่างชัดเจน จุดเด่นของเขานั้นคือดวงตาที่มีสองสี..ที่เหมือนสุนัขไซบีเรียอะไรแบบนั้น คุณนักเขียนบรรยายเอาไว้ว่านั่นคือจุดด่างพร้อยที่กลับกลายมาเป็นจุดเด่นบนใบหน้า เพราะมันทำให้เขาดูลึกลับและน่าค้นหาเอโลอีสถอนหายใจเบาๆ คนแบบนั้นเธอไม่ควรไปยุ่งด้วยเลย จากนี้เธอต้องระวังให้มากหากเจอคนที่มีดวงตาคนละสีจะต้องหลีกหนีให้ไกลไปเลย!“ทำไมกันคะ..ทั้งๆ ที่ข้ารักท่านมากมายขนาดนี้แท้ๆ แต่ท่านกลับเหยียบย่ำความรั
อ่านเพิ่มเติม
6.เข้าใจ
จากหัวใจที่เหี่ยวแห้งละไร้ความหวัง แต่ทว่าในยามที่เธอมองเห็นใบหน้าของเขามันกลับทำให้เอโลอีสรู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อครู่หากเธอได้ยินไม่ผิดเขากล่าวว่าที่มาช้าเพราะเขาต้องทำงานล่วงเวลาอย่างนั้นหรือ“มะ..ไม่เป็นไรค่ะข้ารอได้ ว่าแต่ท่านทานอะไรมารึยังคะ”ลูตินขบเม้มริมฝีปากไปมาก่อนที่เขาจะส่ายหน้าเบาๆ“ข้ารีบร้อนมาที่นี่ก็เลยยังไม่ได้ทานอะไรมาเลยครับ เช่นนั้นเราขึ้นไปยังชั้นสองด้วยกันดีหรือไม่ วันนี้ข้ารับปากเลดี้แล้วว่าข้าจะเลี้ยงเลดี้เอง ข้าพึ่งได้เงินจากการทำงานมา วันนี้เลดี้อยากทานอะไรก็สั่งมาให้หมดเลยนะครับ ข้าจะจ่ายเอง”แสนดีเกินไปรึเปล่านะ..แสดงว่าที่เขาทำงานล่วงเวลาก็เพราะคำกล่าวของเธอเมื่อวานอย่างนั้นหรือ..ที่ว่าให้เขาจ่ายในครั้งหน้า..เธอพูดไปเพราะว่าอยากจะจ่ายค่าอาหารมื้อเมื่อวานก็เท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าคำกล่าวนั้นจะทำให้เขาต้องลำบากเช่นนี้“คือว่า..ข้าขอโทษนะคะ อันที่จริงค่าอาหารเหล่านี้ข้าจ่ายได้สบายๆ อยู่แล้ว ท่านลูเซียนไม่ต้องจ่ายให้ข้าก็ได้นะคะ”ลูตินไม่ได้กล่าวคำใด เขาเพียงส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับเอโลอีสเท่านั้นน่ารักดีนะ ในตอนที่เรียวคิ้วทั้งสองข้างของเธอมันกำลังลู่ลง
อ่านเพิ่มเติม
7.อันตราย
มันอาจจะมีเส้นขั้นบางๆ ระหว่างคำว่าใจดีกับโง่งม และเส้นบางๆ ที่ว่านั่นมันทำให้เขาคิดไปในทางโง่งมมากกว่า..จะมีสตรีที่ไหนใจดีถึงเพียงนั้น..หรือในบางทีเจตนาของเอโลอีสอาจเป็นการซื้อตัวเขาเพื่อนอนกับนางก็เป็นได้ หากเป็นเช่นนั้นมิใช่ว่าจุดประสงค์ของเราทั้งคู่นั้นกำลังตรงกัน เธอและเขาต่างกำลังวาดฝันถึงท่วงท่าต่างๆ ที่เราจะกระทำกันบนเตียงนอน..“ข้าจะรับเงินทองมากมายจากเลดี้ได้อย่างไรกันครับ..ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก”เขาพยายามจะยื่นเงินคืนเธอแต่ทว่าเอโลอีสกลับกุมมือของเขาเอาไว้“เงินจำนวนนี้ ข้าให้ท่านลูเซียนด้วยความเต็มใจนะคะ อีกทั้งข้าไม่ได้เดือดร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว และนี่คือเงินส่วนตัวของข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับเงินของตระกูล ท่านลูเซียนสบายใจได้เลยนะคะ เพราะจะไม่มีใครตามมาทวงเงินจำนวนนี้กับท่านในภายหลังอย่างแน่นอน”ลูตินอยากจะหัวเราะออกมาเหลือเกินแต่ทว่าเขาต้องกลั้นรอยยิ้มนั้นเอาไว้“ข้าไม่ได้กังวลในเรื่องนั้น เพราะว่าข้าเชื่อใจในตัวของเลดี้อยู่แล้วครับ แต่สำหรับข้าแล้วจะเป็นฝ่ายรับเพียงอย่างเดียวนั้นไม่ได้ ข้าควรจะตอบแทนเลดี้ด้วย..คนอย่างข้าก็มีเพียงร่างกายนี้เท่านั้นที่จะตอบแทนท่านได
อ่านเพิ่มเติม
8.ไม่มีเหตุ
เอโลอีสยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ก่อนที่เธอจะกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนด้วยความรู้สึกอยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังๆจูบไปแล้ว..เธอและท่านลูเซียนจูบกันไปแล้ว! ให้ตายสินั่นคือจูบแรกและมันดีมากกว่าที่คิดเอาไว้เยอะเลย เขาอ่อนโยนแถมยังอบอุ่นมากๆอีกต่างหาก คืนนี้คงเป็นคืนแรกที่เธอบอกตามตรงว่าเธอไม่อยากพาตัวเองกลับมาเลย เธออยากอยู่กับเขาแต่ถึงอย่างนั้นเอโลอีสยังคงทำตามความต้องการของเธอไม่ได้..เพราะในใจยังคงมีความกลัวอยู่“อา..นี่มันยากชะมัดเลยแฮะ”ทั้งที่อยากจะกอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขนให้แน่นแต่ทว่าเธอก็ยังกลัวว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะจบลงในทันทีที่เขาได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ..แต่ทว่าในอีกมุมหนึ่งล่ะ หากว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย ไม่ได้รักไม่ได้ชอบและไม่ได้สนใจ ที่เขาทำไปทั้งหมดก็หวังเพื่อร่างกายของเธอเท่านั้น หากเป็นเช่นนั้นการยื้อไปเรื่อยๆ เช่นนี้มันจะได้ประโยชน์อะไรกันล่ะหากอยากรักเขา เช่นนั้นก็ต้องลองเสี่ยงดูสินะ หากมันจบลง..ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดแต่มันก็เท่ากับว่าเธอจะไม่เสียเวลากับเขาอีกต่อไป และแน่นอนว่าหากเขา..ไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายของเธอ แต่ต้องการหัวใจของเธอด้วย..บางทีเ
อ่านเพิ่มเติม
9.มอดไหม้
ซีโมนและเคาน์มาเอลมองหน้ากันไปมาเมื่อพวกเขาได้ยินคำกล่าวห้ามที่มันแปลกประหลาดเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องสตรีกันและไม่เคยแย่งสตรีกันด้วยแล้วทำไมวันนี้..“ลูติน หากเจ้าจะเข้าไปทำความรู้จักกับเลดี้อแลงเราทั้งคู่ก็ไม่ได้จะขัดขวางหรือต่อว่าอะไรหรอกนะ หากเจ้าถูกใจสตรีผู้นั้นเราทั้งคู่ยินยอมถอยเพื่อให้เจ้าได้เข้าไปทำความรู้จักกับนางอยู่แล้ว”เคาน์มาเอลกำลังกล่าวห้ามเพื่อไม่ให้สหายทั้งสองของเขามีปากเสียงกัน แต่ทว่าซีโมนไม่เคยเถียงชนะลูตินเลยสักครั้งอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นจะเรียกว่าสู้กันก็คงจะไม่ถูกต้องเท่าไหร่นัก“ข้าไม่ได้จะเข้าไปหาเลดี้อแลง และพวกเจ้าก็ห้ามไปหานางด้วย..”ลูตินสั่งด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นนั่นทำให้ซีโมนและมาเอลมองไปที่ลูตินอย่างไม่เข้าใจ“นี่ลูติน เจ้าไม่ได้มีความคิดที่จะเข้าหานางเรื่องนั้นมันก็ปกติดีไม่มีใครไปว่าอะไรเจ้าหรอก แต่เจ้าไม่เข้าหานางแล้วมาห้ามพวกข้าสองคนอันนี้ผิดปกติแล้วล่ะ!”มาเอลเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ เขากำลังมึนงงในท่าทีของสหายรักมากเหลือเกิน นี่หากไม่ติดว่าเราเป็นเพื่อนกันมาหลายสิบปี เขาไม่มีทางยินยอมฟังหมอนี่อย่างแน่นอน“ข้ามีเหตุผลของข้า..”ซีโมน
อ่านเพิ่มเติม
10.ตัดสินใจแล้ว
“ท่านซีโมนครับดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับท่านเคาน์..”ซีโมนกลอกตามองบนก่อนที่เขาจะส่งยิ้มให้สตรีที่อยู่ใต้ร่าง“ดูเหมือนว่าสหายของข้าจะก่อเรื่องแล้วละครับเลดี้..เอาไว้ครั้งหน้าเลดี้ไปหาข้าที่งานเลี้ยงหน้ากากก็แล้วกันนะครับ รับรองได้เลยว่าข้าจะมาสานต่อในเรื่องที่เราทำค้างเอาไว้”เลดี้ผู้นั้นพยักหน้าเบาๆ ด้วยความรู้สึกเขินอาย ก่อนที่ซีโมนจะโยนผ้าห่มเพื่อปกคลุมร่างกายของเธอเอาไว้ เขารีบสวมชุดในทันที ถึงแม้ว่าในใจของซีโมนจะเดือดดาลมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่คิดโกรธเคืองเจ้าเพื่อนตัวแสบของเขาหรอกนะ“รีบพาข้าไป”ข้ารับใช้รีบเดินนำท่านซีโมนไปยังห้องโถงจัดเลี้ยง โชคยังดีที่ตรงส่วนนี้คือโซนอาหารและเครื่องดื่มจึงทำให้มีคนไม่มากที่อยู่ที่นี่และคนพวกนั้นกำลังมองดูเรื่องน่าสนใจ..เขาเดินเข้าไปใกล้ก็พบกับมาเอลที่ตัวเปียกไปด้วยสุรา ซีโมนมองซ้ายมองขวาก็พบกับเลดี้อแลงและเลดี้เบนัวที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าของมาเอล..นี่อย่าบอกนะว่ามาเอลกับเลดี้เบนัวมีเรื่องกันอีกแล้วน่ะ..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองคนมีปากเสียงกัน แต่ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยวะเนี่ย แถมยังเป็นตอนที่เขาเข้าด้ายเข้าเข็มอีกต่างหาก!
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status