แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย

แล้วฉันมาอยู่บนเตียงของตัวร้ายได้ยังไงเนี่ย

last updateTerakhir Diperbarui : 2026-01-11
Bahasa: Thai
goodnovel18goodnovel
Belum ada penilaian
20Bab
726Dibaca
Baca
Tambahkan

Share:  

Lapor
Ringkasan
Katalog
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi

เตียงมีเป็นหมื่นเตียง ผู้ชายมีเป็นแสนคนแล้วทำไม..ผู้ชายของใหญ่เอวดีคนนั้นถึงเป็นตัวร้ายของเรื่องนี้ได้ล่ะเนี่ย!!

Lihat lebih banyak

Bab 1

1.ผิดพลาดหรือโชคชะตา

Era a primeira segunda-feira do semestre. A sala 106, ampla e envidraçada, já estava tomada por cadeiras ocupadas, cadernos abertos e olhos atentos quando a maçaneta girou com atraso. Um silêncio rápido e incômodo se espalhou, como se o tempo segurasse o fôlego por um instante.

Ela entrou com passos decididos, mas não apressados, como se o atraso fosse parte de um ritual. A saia preta colava-se às coxas a cada movimento, e a blusa branca estava levemente aberta no colo, não por distração, mas por escolha. Os olhos dela não buscaram desculpas, apenas encararam o professor, parado à frente do quadro, com a segurança de quem esperava por algo.

Ele levantou os olhos do livro que segurava.

— Nome? — perguntou, a voz baixa, cortante.

— Luna Andrade — respondeu, com um meio sorriso que não pedia perdão, apenas atenção.

Ele não sorriu de volta.

— Há regras nesta disciplina. A pontualidade é uma delas. A próxima vez custará presença.

Ela assentiu, e ao se virar para encontrar uma cadeira, ele notou o pescoço exposto, a nuca parcialmente visível sob os fios castanhos presos de maneira displicente. Não era uma aluna comum. Ele sentiu isso antes mesmo que ela se sentasse.

A aula prosseguiu. “Literatura e Corpo”, esse era o nome da matéria. Ele falava de Clarice Lispector com uma cadência que misturava filosofia e erotismo, como se cada frase tivesse uma segunda camada só audível para ouvidos atentos. Luna mantinha o queixo apoiado na mão, mas os olhos cravados nele. Não tomava nota. Apenas o absorvia.

Ao fim, ele anunciou a primeira atividade avaliativa:

— Redação. Tema livre. Quinze mil caracteres. Mas quero sentir o corpo em cada linha. Nada de dissertações frias. Quero que vocês se entreguem. — Ele pausou e completou: — Com palavras, ao menos por enquanto.

Alguns riram. Ela não. Sorriu, mas com a malícia de quem captava mais do que era dito.

A semana passou. Ele se lembrou dela com frequência estranha — não como aluna, mas como presença. Havia algo nos olhos dela que o desestabilizava. Confiança? Provocação? Ou aquela perigosa mistura das duas coisas?

Quando começou a corrigir as redações, uma noite depois da aula, não esperava o que viria ao abrir a dela.

A primeira linha já era um soco:

“A primeira vez que me senti nua, foi diante de um homem que não me tocou.”

Ele parou. Respirou fundo. Continuou.

“Foi o olhar. Ele atravessou minhas palavras e viu a carne nelas. Era um professor. A sala inteira desapareceu, menos ele. E eu, pulsando entre os parágrafos.”

O texto não usava nomes, mas era íntimo demais para ser genérico. Falava de desejo contido, de dedos que não se mexem, mas ameaçam. De vozes que ditam teoria enquanto a mente da aluna imagina comandos.

“Eu queria responder às perguntas com a boca ocupada de outra forma.”

Ele fechou os olhos. Aquilo era insolente, perigoso… e absurdamente bem escrito. Não era um texto vulgar — era um convite disfarçado de metáfora. Literário, sim. Mas molhado de intenções.

Ele terminou de ler com a mão tensa segurando a caneta, as coxas rígidas sob a mesa. Sentiu-se exposto. Vigiado. Desafiado.

Corrigiu o texto com poucas anotações técnicas. Não havia o que corrigir. Mas, ao final da página, hesitou por segundos antes de escrever com a própria letra:

“Você tem talento. Mas precisa aprender a ser mais... disciplinada.”

Assinou as iniciais ao lado. Queria que ela soubesse que ele tinha lido até o fim. E que estava respondendo.

Na aula seguinte, Luna chegou no horário. Mesma segurança. Mesma postura de quem sabia exatamente o efeito que causava. Ele entregava os textos corrigidos. Quando estendeu o dela, seus dedos tocaram os dela por uma fração de segundo a mais do que o necessário.

Ela não agradeceu. Apenas olhou para o envelope com as folhas grampeadas e, mais tarde, sentada ao fundo da sala, deslizou o polegar até o canto inferior da última página. Ali, encontrou a anotação.

Leu. Sorriu. Depois lambeu o canto dos lábios como se tivesse provado algo doce e proibido.

Naquela noite, ele não dormiu cedo.

Se serviu de uísque, sentou-se na poltrona do escritório, e releu a redação. Cada linha agora carregava um peso novo — ele sentia que ela tinha escrito para ele, como uma oferenda, um código, uma confissão camuflada. E ele tinha respondido.

Se ela fosse só mais uma aluna tentando seduzir com vulgaridade, teria reprovado. Mas ela tinha jogado com inteligência. Com sensualidade literária. E isso o desarmava mais do que qualquer decote.

Seu telefone vibrou.

Notificação no e-mail acadêmico:

“Sobre a redação — Luna Andrade.”

Ele hesitou antes de abrir. E então, clicou.

“Professor, agradeço pelas correções. Mas ainda não entendi direito o que quis dizer com ‘disciplina’.

Deveria vir com uma demonstração prática?”

Cordialmente,

Luna.

Ele leu. Depois leu de novo. Depois olhou para a tela por longos minutos, com o copo entre os dedos e o coração batendo mais rápido do que era permitido.

Ela estava com uma camisa social levemente aberta e uma saia justa demais para uma terça-feira. Quando ele entrou na sala, seus olhos encontraram os dela antes de qualquer outro aluno.

Ela segurava uma caneta entre os lábios. Não como distração. Mas como aviso.

Quando ele pediu que lessem um trecho de Bataille em voz alta, ela se ofereceu. E leu com voz pausada, sem vergonha alguma nas palavras:

“Não há prazer sem excesso, sem transgressão. O erotismo é a aprovação da vida até na morte.”

Silêncio. Alguns alunos riram de nervoso. Ele não. Ele apenas a encarou — olhos nos olhos — e respondeu:

— Ótima escolha, senhorita Andrade. Parece que você já entendeu a essência do curso.

Ela sorriu.

Mas ele sentiu. A tensão agora tinha vida própria. E não era só ele quem a alimentava. Ela também jogava. Talvez com mais coragem.

Na saída, ela passou perto dele no corredor, sozinha. Parou ao lado, perto demais.

— Acha que estou progredindo na disciplina, professor?

Ele respirou fundo.

— Está. Mas ainda há muito o que aprender.

Ela inclinou a cabeça, olhos nos dele:

— Gosto de aprender com quem sabe ensinar… na prática.

E saiu. Passos leves. Cabelos soltos. Como se deixasse atrás de si uma trilha de pólvora prestes a pegar fogo.

Ele não se moveu por alguns segundos.

Mas soube, ali, que a primeira linha daquela história já tinha sido escrita.

E que os próximos capítulos seriam perigosamente deliciosos.

Tampilkan Lebih Banyak
Bab Selanjutnya
Unduh

Bab terbaru

Bab Lainnya
Tidak ada komentar
20 Bab
1.ผิดพลาดหรือโชคชะตา
“...ให้ตายสิเจ้าคือความผิดพลาดอันใหญ่หลวงของข้าเลย”ฉันไม่ค่อยเข้าใจที่แมวส้มเบื้องหน้ากำลังพูดเท่าไหร่นัก..อันที่จริงมันไม่น่าเข้าใจตั้งแต่ที่ฉันพบเจอเจ้าแมวส้มตัวอ้วนนี่พูดได้แล้วไหม..ถึงแม้ว่าไม่อยากยอมรับแต่ว่า..ดูเหมือนฉันจะตายแล้วละสิ ตอนเด็กๆ ฝันเอาไว้ซะไกลแต่พอโตขึ้นมากลับเป็นได้เพียงแต่พนักงานบริษัทเท่านั้น ฉันทำงานมากกว่าสิบสองชั่วโมงต่อวันเพื่อให้รายได้ที่หามามันเพียงพอต่อรายจ่าย..และแน่นอนว่ามันเหนื่อยมากๆไหนใครมันบอกว่าทำงานจนตายไม่มีอยู่จริงไงวะ!!“ดะ..เดี๋ยวก่อนนะ คือว่าฉันแน่ใจว่าตัวเองเสียชีวิตเพราะทำงานหนัก แล้ว..นี่มันคืออะไรกันคะ”แมวอ้วนตัวนั้นยกเท้าหน้าขึ้นมากอดอกเอาไว้“นี่แม่หนูเคยได้ได้ยินเรื่องของการพาดวงวิญญาณผู้ล่วงลับเดินทางไปยังอีกมิติหนึ่งรึเปล่า?”ฉันชะงักเล็กน้อยก่อนจะเริ่มทำความเข้าใจในคำกล่าวของแมวส้มที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้า..พุงน้อยๆ นั่นขอจกสักทีได้ไหมนะ“อย่าได้มองข้าด้วยสายตาแบบนั้น..อีกทั้งห้ามเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องตัวข้าด้วย!!”ราวกับว่าเจ้าแมวอ้วนตัวนั้นอ่านใจได้เลย“ฉันเคยอ่านนิยายค่ะ..มีการสวมร่างเยอะแยะจะตายไปทั้งในเกมและในนิยาย หร
Baca selengkapnya
2.เสียงหัวใจ
ในงานเลี้ยงแห่งนี้ถึงแม้ว่าจะมีผู้คนมากมายที่เข้าร่วมงาน แต่ทว่าสิ่งหนึ่งที่ทำให้เอโลอีสอดสนใจไม่ได้คือ มีเพียงหน้ากากแค่สี่สีเท่านั้นที่ผู้เข้าร่วมงานเลี้ยง เลือกที่จะสวมใส่สีขาวสีแดงสีน้ำเงินและสีดำ“หน้ากากแต่ละสีก็บ่งบอกได้ถึงตัวตนของผู้ที่สวมใส่ สีขาวคือพึ่งมาที่นี่เป็นครั้งแรก สีแดงคือมาที่นี่บ่อยและยังโสด สีม่วงคือมีคู่นัดหมายเอาไว้แล้ว ส่วนสีดำคือผู้คนที่มาที่นี่เพื่อต้องการคู่นอน..และพวกเขาคือลูกค้าวีไอพีของที่นี่ ส่วนใหญ่จะเป็นขุนนางที่ต้องการความสัมพันธ์แบบแค่คืนเดียวแล้วแยกทาง..อย่าไปยุ่งกับพวกหน้ากากสีดำเชียวหากเจ้ายังไม่มีจิตใจที่แข็งแกร่งพอ เพราะพวกเขาจะทำให้เจ้าเกิดความลุ่มหลงจนแทบบ้าอย่างแน่นอน”เลดี้เฟมกำลังอธิบายเพื่อให้เพื่อนตัวน้อยของเธอได้เข้าใจ“อา..ข้าเข้าใจแล้ว และจะพยายามหลีกเลี่ยงบุรุษที่สวมหน้ากากสีดำก็แล้วกัน”“หากจะเลือกก็เลือกชายหนุ่มที่สวมหน้ากากสีขาวหรือไม่ก็สวมหน้ากากสีแดงก็แล้วกัน อย่างน้อยพวกเขาก็นับได้ว่าเป็นเป็นพวกที่ไม่ได้ช่ำชองกับเรื่องการล่อลวงมากเท่าไหร่นัก”เอโลอีสพยักหน้า เพราะพึ่งเคยมาที่นี่ครั้งแรกเธอจึงต้องทำตามคำแนะนำของสหายอย่างเคร่
Baca selengkapnya
3.รีบร้อน
บุรุษเบื้องหน้ากำลังจ้องมองหน้าเธอด้วยแววตาที่เรียบเฉย เขาดูเย็นชาและเข้าถึงยากมากพอสมควร..แต่ถึงอย่างนั้นสิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอไม่สามารถหันมองไปทางอื่นได้..คือเสียงหัวใจของตัวเองที่มันกำลังเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง“เช่นนั้นข้าขอยืนตากลมตรงนี้สักครู่จะเป็นการรบกวนเลดี้ไหมครับ”ถึงแม้ว่าใบหน้าของเธอนั้นจะอยู่ภายใต้หน้ากากขนนก แต่ทว่าลูตินยังสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนถึงเรือนแก้มที่กำลังขึ้นเป็นสีกุหลาบ..นี่คือสถานการณ์ที่เขาชินชาซะแล้วละสิ สตรีมากมายต่างมีท่าทีที่ไม่แตกต่างกันเท่าไหร่นักเมื่อพวกนางกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเขาเขินอายและประหม่า..อีกเดี๋ยวดวงตาคู่นั้นคงจะต้องมองเขาด้วยความหลงใหลอย่างแน่นอน“ด้วยความยินดีค่ะ”เอโลอีสก้มหน้าลงเล็กน้อยพร้อมกับขยับไปยืนอยู่ข้างๆ ระเบียง“พึ่งมาที่นี่ครั้งแรกอย่างนั้นสินะครับ เลดี้ดูประหม่ามากๆ เลย”เธอส่งยิ้มจางๆ ให้เขา“ค่ะ ข้ามาที่นี่เพราะมีเพื่อนแนะนำมา อีกทั้งข้าได้ยินถึงชื่อของงานเลี้ยงหน้ากากที่แสนจะน่าตื่นเต้นมาตั้งนานแล้ว”สิ่งหนึ่งที่ทำให้เธอสบายใจได้เลย คือเหล่าตัวเอกของเรื่องนี้ไม่มีวันมาที่นี่อย่างแน่นอน ทั้งนางเอก นางร้ายและพระเอกของเรื่อ
Baca selengkapnya
4.แล้วพบกัน
เอโลอีสปรายสายตาไปจ้องมองใบหน้าของท่านลูเซียน ดูเหมือนว่าเขาจะอายุมากกว่าเธอหลายปีมากทีเดียว เพราะการแสดงออกของเขามันดูอบอุ่นเป็นผู้ใหญ่“วันนี้ข้าช่างโชคดียิ่งนักที่ตัดสินใจกลับมาที่นี่อีกครั้ง เพราะว่ามันทำให้ข้าได้พบเจอกับเลดี้..”เธอหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วยกแก้วสุราขึ้นมาดื่ม ในระหว่างที่เอโลอีสกำลังดื่มสุราในแก้วนั้น สายตาของลูตินก็จับจ้องอยู่ที่ริมฝีปากของเธอที่กำลังเผยอออก..ช่างเป็นสตรีที่สามารถทำให้จุดเดือดของเขามันต่ำลงอย่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ“ข้าเองก็เช่นกันค่ะ แต่ว่านี่ดึกมาแล้วเพราะอย่างนั้นในวันนี้ข้าคงจะต้องขอตัวกลับก่อน..”นี่คงเป็นการจากลาที่น่าเสียดายมากทีเดียว“พรุ่งนี้เลดี้จะมาที่นี่อีกไหมครับ”เอโลอีสครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนที่เธอจะตอบเขาด้วยรอยยิ้มที่แสนยินดี“หากการมาที่นี่ทำให้ข้าได้พบเจอท่านลูเซียน แน่นอนว่าข้าจะมาที่นี่อีกแน่นอนค่ะ”ลูตินเอื้อมมือไปจับมือของเอโลอิสเอาไว้ เรานั่งอยู่ตรงข้ามกัน..นั่นจึงทำให้เขาโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตที่ด้านหลังฝ่ามือของเธออย่างช้าๆ“เช่นนั้นข้าจะรอคอยการพบกันครั้งต่อไปของเรานะครับ”อา..ความหล่อของเขามันกระแทกตาจนตาแทบบอด อีกทั้งในยามนี้
Baca selengkapnya
5.ยังรอ
อา..ถ้อยคำที่อีกฝ่ายกล่าวออกมานั้นมันช่างเย็นชาและไร้เยื่อไยสิ้นดี จะว่าไปแล้วนั่นคือแกรนด์ดยุคอองดรีไม่ใช่หรือ..ชายผู้ร่ำรวยที่สุดในจักรวรรดิ ตัวร้ายของนิยายเรื่องนี้ และเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้นางเอกของเรื่องต้องพบเจอกับความยากลำบากแกรนด์ดยุคผู้ไม่เคยมีความรักให้ใคร..เขาเองก็ไม่ได้รู้สึกอะไรกับนางเอกของเรื่องด้วย ในความรู้สึกของท่านแกรนด์ดยุคมีเพียงความรู้สึกอยากเอาชนะพระเอกของเรื่องนี้เท่านั้นเองหมอนี่เป็นตัวร้ายที่ธงดำปี๋แบบสุดๆ เลย..อยากได้เพราะแค่อยากเอาชนะ ไม่ได้รัก..นั่นนางเอกนะโว้ยไม่ใช่สิ่งของที่แค่อยากครอบครองเอาไว้ก็แย่งมาน่ะในตัวนิยายบรรยายเอาไว้ถึงความหล่อเหลาของท่านแกรนด์ดยุคได้อย่างชัดเจน จุดเด่นของเขานั้นคือดวงตาที่มีสองสี..ที่เหมือนสุนัขไซบีเรียอะไรแบบนั้น คุณนักเขียนบรรยายเอาไว้ว่านั่นคือจุดด่างพร้อยที่กลับกลายมาเป็นจุดเด่นบนใบหน้า เพราะมันทำให้เขาดูลึกลับและน่าค้นหาเอโลอีสถอนหายใจเบาๆ คนแบบนั้นเธอไม่ควรไปยุ่งด้วยเลย จากนี้เธอต้องระวังให้มากหากเจอคนที่มีดวงตาคนละสีจะต้องหลีกหนีให้ไกลไปเลย!“ทำไมกันคะ..ทั้งๆ ที่ข้ารักท่านมากมายขนาดนี้แท้ๆ แต่ท่านกลับเหยียบย่ำความรั
Baca selengkapnya
6.เข้าใจ
จากหัวใจที่เหี่ยวแห้งละไร้ความหวัง แต่ทว่าในยามที่เธอมองเห็นใบหน้าของเขามันกลับทำให้เอโลอีสรู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเมื่อครู่หากเธอได้ยินไม่ผิดเขากล่าวว่าที่มาช้าเพราะเขาต้องทำงานล่วงเวลาอย่างนั้นหรือ“มะ..ไม่เป็นไรค่ะข้ารอได้ ว่าแต่ท่านทานอะไรมารึยังคะ”ลูตินขบเม้มริมฝีปากไปมาก่อนที่เขาจะส่ายหน้าเบาๆ“ข้ารีบร้อนมาที่นี่ก็เลยยังไม่ได้ทานอะไรมาเลยครับ เช่นนั้นเราขึ้นไปยังชั้นสองด้วยกันดีหรือไม่ วันนี้ข้ารับปากเลดี้แล้วว่าข้าจะเลี้ยงเลดี้เอง ข้าพึ่งได้เงินจากการทำงานมา วันนี้เลดี้อยากทานอะไรก็สั่งมาให้หมดเลยนะครับ ข้าจะจ่ายเอง”แสนดีเกินไปรึเปล่านะ..แสดงว่าที่เขาทำงานล่วงเวลาก็เพราะคำกล่าวของเธอเมื่อวานอย่างนั้นหรือ..ที่ว่าให้เขาจ่ายในครั้งหน้า..เธอพูดไปเพราะว่าอยากจะจ่ายค่าอาหารมื้อเมื่อวานก็เท่านั้น แต่ไม่คิดเลยว่าคำกล่าวนั้นจะทำให้เขาต้องลำบากเช่นนี้“คือว่า..ข้าขอโทษนะคะ อันที่จริงค่าอาหารเหล่านี้ข้าจ่ายได้สบายๆ อยู่แล้ว ท่านลูเซียนไม่ต้องจ่ายให้ข้าก็ได้นะคะ”ลูตินไม่ได้กล่าวคำใด เขาเพียงส่งยิ้มแห้งๆ ให้กับเอโลอีสเท่านั้นน่ารักดีนะ ในตอนที่เรียวคิ้วทั้งสองข้างของเธอมันกำลังลู่ลง
Baca selengkapnya
7.อันตราย
มันอาจจะมีเส้นขั้นบางๆ ระหว่างคำว่าใจดีกับโง่งม และเส้นบางๆ ที่ว่านั่นมันทำให้เขาคิดไปในทางโง่งมมากกว่า..จะมีสตรีที่ไหนใจดีถึงเพียงนั้น..หรือในบางทีเจตนาของเอโลอีสอาจเป็นการซื้อตัวเขาเพื่อนอนกับนางก็เป็นได้ หากเป็นเช่นนั้นมิใช่ว่าจุดประสงค์ของเราทั้งคู่นั้นกำลังตรงกัน เธอและเขาต่างกำลังวาดฝันถึงท่วงท่าต่างๆ ที่เราจะกระทำกันบนเตียงนอน..“ข้าจะรับเงินทองมากมายจากเลดี้ได้อย่างไรกันครับ..ข้าทำเช่นนั้นไม่ได้หรอก”เขาพยายามจะยื่นเงินคืนเธอแต่ทว่าเอโลอีสกลับกุมมือของเขาเอาไว้“เงินจำนวนนี้ ข้าให้ท่านลูเซียนด้วยความเต็มใจนะคะ อีกทั้งข้าไม่ได้เดือดร้อนเลยแม้แต่นิดเดียว และนี่คือเงินส่วนตัวของข้าไม่ได้เกี่ยวข้องอันใดกับเงินของตระกูล ท่านลูเซียนสบายใจได้เลยนะคะ เพราะจะไม่มีใครตามมาทวงเงินจำนวนนี้กับท่านในภายหลังอย่างแน่นอน”ลูตินอยากจะหัวเราะออกมาเหลือเกินแต่ทว่าเขาต้องกลั้นรอยยิ้มนั้นเอาไว้“ข้าไม่ได้กังวลในเรื่องนั้น เพราะว่าข้าเชื่อใจในตัวของเลดี้อยู่แล้วครับ แต่สำหรับข้าแล้วจะเป็นฝ่ายรับเพียงอย่างเดียวนั้นไม่ได้ ข้าควรจะตอบแทนเลดี้ด้วย..คนอย่างข้าก็มีเพียงร่างกายนี้เท่านั้นที่จะตอบแทนท่านได
Baca selengkapnya
8.ไม่มีเหตุ
เอโลอีสยกมือขึ้นมาแตะที่ริมฝีปากของตัวเองเบาๆ ก่อนที่เธอจะกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนด้วยความรู้สึกอยากจะกรีดร้องออกมาให้ดังๆจูบไปแล้ว..เธอและท่านลูเซียนจูบกันไปแล้ว! ให้ตายสินั่นคือจูบแรกและมันดีมากกว่าที่คิดเอาไว้เยอะเลย เขาอ่อนโยนแถมยังอบอุ่นมากๆอีกต่างหาก คืนนี้คงเป็นคืนแรกที่เธอบอกตามตรงว่าเธอไม่อยากพาตัวเองกลับมาเลย เธออยากอยู่กับเขาแต่ถึงอย่างนั้นเอโลอีสยังคงทำตามความต้องการของเธอไม่ได้..เพราะในใจยังคงมีความกลัวอยู่“อา..นี่มันยากชะมัดเลยแฮะ”ทั้งที่อยากจะกอดเขาเอาไว้ในอ้อมแขนให้แน่นแต่ทว่าเธอก็ยังกลัวว่าความสัมพันธ์ของเรามันจะจบลงในทันทีที่เขาได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ..แต่ทว่าในอีกมุมหนึ่งล่ะ หากว่าเขาไม่ได้รู้สึกอะไรกับเธอเลย ไม่ได้รักไม่ได้ชอบและไม่ได้สนใจ ที่เขาทำไปทั้งหมดก็หวังเพื่อร่างกายของเธอเท่านั้น หากเป็นเช่นนั้นการยื้อไปเรื่อยๆ เช่นนี้มันจะได้ประโยชน์อะไรกันล่ะหากอยากรักเขา เช่นนั้นก็ต้องลองเสี่ยงดูสินะ หากมันจบลง..ถึงแม้ว่ามันจะเจ็บปวดแต่มันก็เท่ากับว่าเธอจะไม่เสียเวลากับเขาอีกต่อไป และแน่นอนว่าหากเขา..ไม่ได้ต้องการแค่ร่างกายของเธอ แต่ต้องการหัวใจของเธอด้วย..บางทีเ
Baca selengkapnya
9.มอดไหม้
ซีโมนและเคาน์มาเอลมองหน้ากันไปมาเมื่อพวกเขาได้ยินคำกล่าวห้ามที่มันแปลกประหลาดเล็กน้อย แต่ไหนแต่ไรเราไม่เคยมีปัญหาเรื่องสตรีกันและไม่เคยแย่งสตรีกันด้วยแล้วทำไมวันนี้..“ลูติน หากเจ้าจะเข้าไปทำความรู้จักกับเลดี้อแลงเราทั้งคู่ก็ไม่ได้จะขัดขวางหรือต่อว่าอะไรหรอกนะ หากเจ้าถูกใจสตรีผู้นั้นเราทั้งคู่ยินยอมถอยเพื่อให้เจ้าได้เข้าไปทำความรู้จักกับนางอยู่แล้ว”เคาน์มาเอลกำลังกล่าวห้ามเพื่อไม่ให้สหายทั้งสองของเขามีปากเสียงกัน แต่ทว่าซีโมนไม่เคยเถียงชนะลูตินเลยสักครั้งอยู่แล้ว เพราะฉะนั้นจะเรียกว่าสู้กันก็คงจะไม่ถูกต้องเท่าไหร่นัก“ข้าไม่ได้จะเข้าไปหาเลดี้อแลง และพวกเจ้าก็ห้ามไปหานางด้วย..”ลูตินสั่งด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นนั่นทำให้ซีโมนและมาเอลมองไปที่ลูตินอย่างไม่เข้าใจ“นี่ลูติน เจ้าไม่ได้มีความคิดที่จะเข้าหานางเรื่องนั้นมันก็ปกติดีไม่มีใครไปว่าอะไรเจ้าหรอก แต่เจ้าไม่เข้าหานางแล้วมาห้ามพวกข้าสองคนอันนี้ผิดปกติแล้วล่ะ!”มาเอลเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ เขากำลังมึนงงในท่าทีของสหายรักมากเหลือเกิน นี่หากไม่ติดว่าเราเป็นเพื่อนกันมาหลายสิบปี เขาไม่มีทางยินยอมฟังหมอนี่อย่างแน่นอน“ข้ามีเหตุผลของข้า..”ซีโมน
Baca selengkapnya
10.ตัดสินใจแล้ว
“ท่านซีโมนครับดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับท่านเคาน์..”ซีโมนกลอกตามองบนก่อนที่เขาจะส่งยิ้มให้สตรีที่อยู่ใต้ร่าง“ดูเหมือนว่าสหายของข้าจะก่อเรื่องแล้วละครับเลดี้..เอาไว้ครั้งหน้าเลดี้ไปหาข้าที่งานเลี้ยงหน้ากากก็แล้วกันนะครับ รับรองได้เลยว่าข้าจะมาสานต่อในเรื่องที่เราทำค้างเอาไว้”เลดี้ผู้นั้นพยักหน้าเบาๆ ด้วยความรู้สึกเขินอาย ก่อนที่ซีโมนจะโยนผ้าห่มเพื่อปกคลุมร่างกายของเธอเอาไว้ เขารีบสวมชุดในทันที ถึงแม้ว่าในใจของซีโมนจะเดือดดาลมากแค่ไหนแต่เขาก็ไม่คิดโกรธเคืองเจ้าเพื่อนตัวแสบของเขาหรอกนะ“รีบพาข้าไป”ข้ารับใช้รีบเดินนำท่านซีโมนไปยังห้องโถงจัดเลี้ยง โชคยังดีที่ตรงส่วนนี้คือโซนอาหารและเครื่องดื่มจึงทำให้มีคนไม่มากที่อยู่ที่นี่และคนพวกนั้นกำลังมองดูเรื่องน่าสนใจ..เขาเดินเข้าไปใกล้ก็พบกับมาเอลที่ตัวเปียกไปด้วยสุรา ซีโมนมองซ้ายมองขวาก็พบกับเลดี้อแลงและเลดี้เบนัวที่กำลังยืนอยู่เบื้องหน้าของมาเอล..นี่อย่าบอกนะว่ามาเอลกับเลดี้เบนัวมีเรื่องกันอีกแล้วน่ะ..นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ทั้งสองคนมีปากเสียงกัน แต่ทำไมต้องเป็นวันนี้ด้วยวะเนี่ย แถมยังเป็นตอนที่เขาเข้าด้ายเข้าเข็มอีกต่างหาก!
Baca selengkapnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status