ตอนที่ 3

แขกประจำของโรงแรมมีเพียงคนเดียวคือคุณลุงไซรัส ตาแก่เครายาวที่ใช้ชีวิตอย่างเงียบสงบ วันๆ นั่งเขียนนิยายเกี่ยวกับโลกวิเศษ โลกที่ไม่มีเวทมนตร์ ทุกคนในโลกนั้นพยายามสร้างสิ่งต่างๆ ด้วยตัวเอง ลุงไซรัสเรียกสิ่งเหล่านั้นว่า “เทคโนโลยี” และ “วิทยาศาสตร์” แม้จะเป็นสิ่งที่ต่างจากโลกเวทมนตร์ที่อาเธอร์อาศัยอยู่ แต่โลกที่ลุงไซรัสสร้างก็ชวนให้คนอ่านหลงใหล นิยายของลุงไซรัสไม่ธรรมดาเลย กลายเป็นนิยายขายดีอันดับต้นๆ ของอาณาจักร เพราะเต็มไปด้วยจินตนาการ ความคิดสร้างสรรค์

เขาเคาะประตูเบาๆ “คุณลุงครับ ผมจะไปที่กองคาราวานพ่อค้า คุณลุงจะฝากซื้ออะไรมั้ยครับ?”

ประตูเปิดออกมาเผยตาแก่ที่มีหนวดเครายาวสีเทาขาว ดวงตาสีฟ้าอ่อนอบอุ่นเต็มไปด้วยความใจดี และมีรอยยิ้มมุมปากเล็กน้อย แม้จะเป็นเช้าที่เงียบสงบ ลมหายใจของลุงไซรัสก็ยังคงนิ่งสงบราวกับอ่านหนังสืออยู่

“ฝากช่วยดูกระดาษกับหมึกให้หน่อยนะ อาเธอร์ พอดีที่มีอยู่ใกล้จะหมดแล้ว” เสียงลุงไซรัสเรียบง่ายแต่แฝงความอบอุ่น

อาเธอร์พยักหน้า พร้อมกับมองไปรอบๆ ห้องที่เต็มไปด้วยหนังสือเก่าและสมุดร่างเรื่องราวต่างโลก ชั้นวางไม้เต็มไปด้วยขวดหมึก หลอดปากกา และกระดาษหลายขนาด ทุกอย่างสะท้อนถึงชีวิตของนักเขียนผู้มีโลกของตัวเอง

“ได้ครับคุณลุง ผมจะไปซื้อให้” อาเธอร์ตอบด้วยรอยยิ้ม พลางคิดในใจว่า เวลาที่ได้ช่วยลุงไซรัส แม้เพียงเรื่องเล็กๆ แบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกมีความหมาย

ก่อนจะออกเดิน เขาเหลือบมองลุงไซรัสอีกครั้ง ดวงตาแก่แต่ฉลาดแฝงความลึกลับเหมือนคนที่เข้าใจโลกทุกใบแม้จะอยู่ในความสงบเพียงลำพัง

วันนี้บรรยากาศในตลาดหมู่บ้านแสงจันทร์คึกคักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา แสงแดดยามสายส่องลอดผ่านหลังคาผ้าใบที่พ่อค้าแม่ค้านำมากางบังแดดหลากสีสัน เสียงเจรจาซื้อขายดังระงมปะปนกับเสียงหัวเราะของเด็กๆ ที่วิ่งเล่นอยู่ริมทาง รถม้าที่ลากเกวียนพ่วงสินค้าหยุดเรียงรายอยู่ตรงลานกว้าง กลิ่นหอมของขนมปังอบใหม่และสมุนไพรแห้งคลุ้งตลบไปทั่ว

แผงลอยเรียงรายจนสุดสายตา ทั้งช่างตีเหล็กที่นำมีดสั้นเงาวับมาวางขาย พ่อค้าผ้าแพรที่ตะโกนเรียกลูกค้าด้วยน้ำเสียงสดใส และแม่ค้าผักที่เอาผลผลิตสดใหม่จากไร่ใกล้หมู่บ้านมาเรียงไว้จนดูเขียวขจี

“สวัสดีครับ วันนี้มีสินค้าอะไรใหม่ๆ บ้างหรือเปล่าครับ?” อาเธอร์เอ่ยถามพ่อค้าคนหนึ่งที่กำลังจัดสมุนไพรลงตะกร้าไม้

พ่อค้าหันมาพร้อมรอยยิ้มกว้าง มือหยิบห่อผ้าสีเข้มออกมาเปิดเผยสมุนไพรแห้งและรากพืชที่ถูกมัดรวมกันอย่างเป็นระเบียบ กลิ่นหอมฉุนเฉพาะตัวลอยออกมาแตะจมูกทันที กลิ่นนั้นทั้งคม แรง และสดชื่นจนผู้คนที่ยืนใกล้ๆ ต้องเหลียวมอง

“มีสิๆ พอดีข้าเพิ่งกลับมาจากดินแดนตะวันออก ได้ของดีติดมือมา… นี่ เจ้าหนูรู้จักหรือเปล่า เขาเรียกกันว่า สามเกลอ”

อาเธอร์ชะงัก ดวงตาเบิกกว้างในทันที เสมือนโลกทั้งใบหยุดนิ่งชั่วขณะ สามเกลอ…!?

เพียงแค่ได้ยินชื่อ ความทรงจำในอดีตชาติหลั่งไหลกลับเข้ามา ภาพของครกหินเก่าในร้านอาหารที่กรุงเทพฯ ผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน เสียง “ตึกๆ ตักๆ” ของสากกระทบครกยังคงก้องอยู่ในหู กลิ่นกระเทียมสด พริกไทยเม็ด และรากผักชีที่ถูกตำจนละเอียด กลายเป็นเนื้อเดียวกัน กลิ่นหอมเผ็ดฉุนที่ทั้งกระตุ้นน้ำลายและทำให้ท้องไส้ร้องจ๊อก

สามเกลอ… เครื่องเทศที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังที่สุด!

ไม่ว่าจะหมักเนื้อสัตว์ ปรุงซุป หรือผัดกับอาหารจานด่วนเพียงใส่แค่เล็กน้อย รสชาติของวัตถุดิบก็จะถูกยกระดับขึ้นอีกขั้น กลายเป็นอาหารที่มีทั้งกลิ่นหอมชวนกินและรสเข้มถึงใจ

“โอ้ว…พระเจ้า! ในที่สุดเราก็จะได้ลิ้มรสชาติที่คุ้นเคยเสียที” อาเธอร์พึมพำออกมา ดวงตาเป็นประกายจนแทบกลั้นรอยยิ้มไม่อยู่ ความคิดถึงบ้านเก่าผสมกับความตื่นเต้นไหลบ่าเข้ามา  รสชาติของอาหารจากโลกเดิมที่เขาไม่คิดว่าจะได้เจออีก กำลังอยู่ตรงหน้า น้ำซุปใสต้มสามเกลอที่หอมเย็นชื่นใจ หรือแม้แต่ข้าวผัดเรียบง่ายที่กลายเป็นงานชั้นยอดเพราะใส่ สามเกลอ ลงไปเพียงช้อนเดียว

[ ติ๊งงงงงง… ปลดล็อกสกิล: สารานุกรมวัตถุดิบ ]

ห๊ะ!? เอ๊ะ แบบนี้ก็ได้เหรอ อยู่ดีๆ ก็ปลดล็อก แต่ที่ผ่านมาตั้งสิบสี่ปีไม่โผล่มาเลยนะ เจ้า ‘ระบบ’ บ้า!

เขาบ่นในใจ แต่ก็ปล่อยผ่านไปก่อน ค่อยกลับไปเช็กละเอียดอีกทีที่บ้าน

“คุณพ่อค้าครับ สามเกลอนี่ขายยังไงครับ?” อาเธอร์ถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

“หกสิบเหรียญทองแดงต่อร้อยกรัม”

ถูกมาก !! อาเธอร์ตกใจ เมื่อลองเทียบกับค่าเงินในชีวิตที่แล้วของเขา ทันใดนั้นอาเธอร์ลองยกยิ้มต่อรองทันที “สี่สิบเหรียญทองแดงได้มั้ยครับ?”

พ่อค้าหัวเราะเสียงดัง “เจ้าหนูนี่ชักจะหัดเป็นพ่อค้าแล้วนะ มีหัวเชียว! เอางี้ ข้าลดให้ห้าสิบเหรียญทองแดง ขาดตัว”

“ตกลง ขอบคุณมากครับ”

เขายื่นเหรียญทองแดงแลกสมุนไพรมาอย่างดีใจ ก่อนเก็บใส่ถุงผ้าแนบอกไว้แน่นๆ 

ตลอดช่วงบ่าย อาเธอร์เดินชมแผงค้าโน่นนี่ ทั้งเครื่องประดับไม้แกะสลัก ขณะเดินเลียบริมแม่น้ำ เขาเห็นชายร่างใหญ่คนหนึ่งกำลังวุ่นวายกับแหที่ว่านอยู่ริมท่าเรือ “สวัสดีครับคุณทอมสัน เป็นยังไงบ้างครับ วันนี้ได้ปลามาเยอะไหม?”

ชายชาวประมงเงยหน้าขึ้นพร้อมหัวเราะแห้งๆ “โอ้ ได้เยอะอยู่นะ แต่เจ้าแหพวกนี้ลำบากจริง ติดกุ้งมาซะเต็มไปหมด มันดิ้นแรงจนแหจะขาด … ฤดูนี้มันชุกชุมจริงๆ”

อาเธอร์ชะงักอีกครั้ง ดวงตาเปล่งประกาย กุ้ง…!?