ตอนที่ 6

เย็นวันต่อมา เรืองก้าวเท้าเข้ามาในอู่ด้วยท่าทางเกร็งจัด ทันทีที่ปะทะกับสายตาดุดันของเสี่ยกานต์ที่ยืนพิงเสาเหล็กกลางอู่ ร่างใหญ่ในชุดเชิ้ตพับแขนเผยให้เห็นรอยสักจางๆ กวักมือเรียกเรืองให้เข้าไปหาโดยไม่แม้แต่จะขยับตัวออกห่างจากรถหรูที่ขวางทางอยู่

เรืองเดินเข้าไปหยุดก้มหน้าตัวสั่นอยู่ตรงหน้าอีกฝ่าย

“อยากทำงานต่อ? ทำไม อยากได้เงินหรือว่า...อยากได้อย่างอื่น” เสียงห้าวต่ำของเสี่ยกานต์กดดันจนอากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง

เรืองเม้มปากแน่นจนซีด เสียงหวานตอบตะกุกตะกัก “ผม... ผมอยากช่วยแม่ครับ ผมไม่อยากขอเงินแม่แล้ว เสี่ยจะให้้้้้ผมทำงานอะไรก็ได้ผม..ยอม”

เสี่ยกานต์แค่นหัวเราะในลำคอ แววตาหื่นกระหายกวาดมองไปทั่วร่างเล็กอย่างไม่ปิดบัง เขาขยับตัวเข้ามาประชิดจนร่างหนาบดบังแสงไฟทั้งหมด กลิ่นบุหรี่ผสมกลิ่นน้ำยาขัดรถจากตัวเสี่ยทำเอาเรืองแทบหายใจไม่ออก

“กล้าพูดดี คนอ้วนๆ รังเกียจคนอ้วนหรือที่จริง... มึงชอบโดนคนอ้วนเอา?” เสี่ยกานต์เชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา บีบปลายนิ้วลงบนผิวเนื้อแน่นจนเป็นรอย

เรืองนิ่งไป ใบหน้าแดงก่ำลามไปจนถึงใบหู ร่างเล็กสั่นเทาพยายามหลบสายตา แต่เสี่ยกานต์กลับดันร่างของเรืองจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับประตูเหล็กเก็บอุปกรณ์เสียงดัง ปัง!

“ถ้ามึงอยากช่วยแม่มึงก็ตั้งใจทำ งานดีๆ ..ออกไปล้างรถได้แล้วไป” เสี่ยกานต์ก้มลงกระซิบชิดใบหู เสียงแหบพร่าสั่นประสาท

“ครับ”

“ไอ้เรือง”

“ค ครับเสี่ย”

“วันนี้มึงต้องทำโอที..กูกะมึงสองคนเมื่อคืนมึงทำงานค้างเอาไว้คงต้องมาทำต่อ..ให้เสร็จ”

เสี่ยตัวอ้วนเลื่อนฝ่ามือหยาบไปบีบเอวบางเต็มแรง ก่อนจะกดเน้นเสียงลงในลำคอสื่อความหมายว่าวันนี้จะมีการใช้งานลูกน้องใหม่อย่างหนัก

ในอู่ช่วงค่ำคืนขับเน้นให้ร่างเล็กที่อยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนตัวจิ๋วดูเย้ายวนเกินทน เรืองขยับสะโพกสะบัดไปมาตามจังหวะการล้างรถ ผ้ากันเปื้อนสีขาวที่เปียกชุ่มแนบสนิทไปกับผิวเนื้อขาวผ่อง เผยให้เห็นส่วนโค้งเว้าของบั้นท้ายที่งอนงามและกางเกงบ๊อกเซอร์ตัวจิ๋วที่ดูจะกันอะไรไม่อยู่

เสี่ยกานต์นั่งเอนหลังอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่ มือหนาถือขวดเบียร์เย็นจัด สายตาคมกริบของเขาจ้องมองทุกท่วงท่าของเด็กหนุ่มเหมือนเสือที่กำลังเฝ้ามองเหยื่อในกรง ยิ่งเห็นความเงอะงะที่น่ารักน่าขยี้โดยไม่ตั้งใจของเรือง อารมณ์ดิบในกายก็ยิ่งพุ่งพล่านราวกับเป็นวัยรุ่นทั้ที่อายุใกล้สี่สิบเต็มที

“ไอ้เรือง... มานี่ดิ๊”

เสียงห้าวแหบพร่าสั่งดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เรืองสะดุ้งสุดตัว เขาหยุดมือจากฟองน้ำแล้วเดินต้วมเตี้ยมเข้าไปหา ร่างเล็กในชุดผ้ากันเปื้อนเปียกชุ่มก้าวขึ้นไปบนตักกว้างของเสี่ยใหญ่ที่ตบรออยู่ เรืองสูดกลิ่นกายดิบๆ ของผู้ชายตรงหน้า ทั้งกลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับเหงื่อที่โชยเตะจมูก ยิ่งทำให้ใจเต้นโครมคราม

เรืองทิ้งตัวนั่งลงบนตักอวบอ้วนของเฮียกานต์มือเล็กๆ ลงบนตักตัวเองก้มหน้างุดไม่กล้าจ้องตาเสี่ยตัวหนาของเสี่ยใหญ่

“เสี่ย..จะเอาอะไรครับ”

เสียงหวานกระซิบเรียกแผ่วพร่า แต่ถูกจับมือเลื่อนลงไปปลดตะขอกางเกงตัวเองอย่างชำนาญ เรืองช้อนตามองคนตัวใหญ่กว่าด้วยสายตาฉ่ำวาวปกปิดความต้องการไว้ไม่มิด

เสี่ยกานต์หลุดขำในลำคอด้วยความพอใจที่ได้เห็นเด็กหนุ่มผู้แสนใสซื่อกำลังถูกตัณหาเข้าครอบงำจนร่านร้อนได้ถึงเพียงนี้

“ทำไมหน้าตาน่ารักของมึงมันลามกขนาดนี้วะ ตอนอยู่ใกล้ควยเหมือนกระหรี่ชะมัด”

เสี่ยกานต์ขยับเก้าอี้ไม้ตัวใหญ่มากลางอู่ ก่อนจะถ่างขาสองข้างออกกว้างแล้วนั่งลงสบายๆ มือหนึ่งถือขวดเบียร์เย็นจัดจิบไปพลาง อีกมือก็ประคองขวดไว้ที่ตัก

“ลงไป... คุกเข่าที่พื้นแล้วจัดการไอ้นี่ซะ”

เรืองไม่รอช้า ร่างเล็กคุกเข่าลงกับพื้นปูนเย็นเฉียบตรงหว่างขาของเสี่ยใหญ่ ทันทีที่รูดซิปปลดปล่อยแท่งเนื้อร้อนผ่าวออกมา เรืองก็ใช้ลิ้นเล็กๆ ค่อยๆ ไล้เลียไปตามรอยหยักและหัวบานที่กำลังสั่นระริกด้วยอารมณ์ เสี่ยกานต์มองภาพนั้นผ่านฟองเบียร์ด้วยสายตาเป็นสุข เขาจิบเบียร์อึกใหญ่พลางเฝ้ามองลิ้นนุ่มนิ่มที่ตวัดเลียวนรอบส่วนยอดอย่างเชื่องช้าและตั้งใจ

“อืม... ดี...” เสี่ยกานต์สั่งเสียงต่ำ

เห็นท่าทางยั่วยวนที่เรืองตั้งใจปรนเปรอ เสี่ยใหญ่ก็ยื่นมือที่เหลือไปสะกิดเข้าที่ยอดอกของเด็กหนุ่มผ่านเสื้อกล้ามตัวบาง นิ้วโป้งและนิ้วชี้บดขยี้จุดอ่อนไหวนั่นแรงๆ จนเรืองสะดุ้งตัวสั่น ลิ้นเล็กที่เลียอยู่ก็ยิ่งรัวเร็วและดูดดึงหนักหน่วงขึ้นด้วยความเสียวซ่าน

“อื้อ! เสี่ย... อื้อ!”