FAZER LOGIN"ผมว่าเด็กยังไงก็ยังเป็นเด็ก มีแต่ผู้ใหญ่เนี่ยแหละที่คิดมากไปเอง ผมว่าคุณอย่าเข้มงวดกับลูกไปหน่อยเลย" หมอต้นเอ่ยขึ้นหลังจากที่เงียบอยู่นาน "ก็ได้ผมจะปล่อยเด็กไปตามวัยก็ได้ แต่ถ้าโตขึ้นผมไม่รับประกันนะ ว่าจะเป็นยังไง" ภาคินกระดกแก้วเครื่องดื่มขึ้นดื่ม "แม้หวงแต่ลูก อย่าลืมหวงเมียด้วยก็แล้วกันค่ะ"
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ณ สวนส้มพงษ์ไพศาลครอบครัวของภาคินกับหมอต้นมารวมตัวกันอยู่ที่บ้านพักในสวนเพื่อมาผ่อนคลายพักผ่อนกันในวันหยุดและถือโอกาสพาเด็กๆ ทั้งสองบ้านมาเล่นด้วยกัน ระหว่างที่มะลิกับมินกำลังช่วยกันทำกับข้าวลูกๆ ก็พากันวิ่งเล่นไล่จับอยู่บริเวณในสวน ส่วนภาคินกับหมอต้นก็นั่งดื่มพร้อมกับแกล้มเนื้อย่
"แล้วคิดจะมีอีกสักคนไหมคะ" "แล้วมินไหวไหมละ ถามอย่างนี้อยากมีใช่ไหม" "ไม่ใช่ค่ะ มินแค่ถามเฉยๆเอง แค่รินกับตินก็เหนื่อยมากแล้ว พี่ไหวเหรอ" "สำหรับพี่แค่นี้ก็พอแล้ว มีกันแค่สองคนพี่น้องก็พอ และที่สำคัญมีเมียที่น่ารักอยู่ข้างๆแบบนี้ตลอดไป พี่ไม่ขออะไรอีกแล้วล่ะ" จูบหน้าผากมนเบาๆ "มินก็เหมือนกันค
"มะลิกำลังยั่วพี่อยู่ใช่ไหม" "เปล่าสักหน่อยค่ะ" พูดพลางเดินไปยืนตรงใต้ฝักบัวพร้อมกับเปิดน้ำไหลลงมาอาบบนเรือนร่างบาง ภาพตรงหน้ามันช่างยั่วยวนปลุกความกำหนัดของคุณพ่อลูกสามยิ่งนัก ภาคินไม่รอช้ารีบถอดกางเกงยีนส์และกางเกงชั้นในออกด้วยความรวดเร็ว แล้วเข้าไปยืนซ้อนหลังเมียรักพร้อมกับใช้มือหนาลูบไล้ไปตร
ภาคินกับมะลิกำลังแต่งตัวกันอยู่ในห้องเพื่อจะพาเด็กๆ เข้าไปเล่นในสวนส้มด้วยในวันนี้ ทั้งสองคนกำลังจูบคลอเคลียกันอย่างดูดดื่มอยู่ตรงหน้ากระจกแต่งตัว ริมฝีปากหนาจูบดูดกลืนความหวานจากริมฝีปากอ่อนนุ่มไม่ยอมหยุด จนคนที่ถูกเล้าโลมแทบจะหายใจไม่ออกจึงผลักไหล่หนาออกเบาๆ "พอได้แล้วค่ะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นทันที
ภาคินพอดูออกว่ามะลิยังคงน้อยใจเรื่องเมื่อตอนกลางวันอยู่ เขาไม่ได้ตั้งใจจะพูดทำร้ายจิตใจเธอสักหน่อย ก็แค่พูดเล่นๆเองแต่เธอก็จริงจังไปได้มันน่าน้อยใจนัก ร่างหนาขยับตัวเข้าไปสวมกอดร่างบางเอาไว้พร้อมกับสูดดมกลิ่นกายหอมๆ เข้าสู่ปอดด้วยความชื่นใจ "ยังงอนพี่อยู่เหรอ" "เปล่าค่ะ นอนเถอะ" "มะลิอยากให้พี
พอรถจอดสนิทหมอหนุ่มก็เดินเข้าไปในด้วบความเดือดดาล พร้อมกับตะโกนเรียกไอซ์เสียงดังไปทั่วบ้าน จนเธอต้องรีบออกมาจากข้างในบ้าน พอเห็นว่าใครมาเยือนเธอก็ยิ่งใจเต้นแรงด้วยความเป็นกังวลใจเล็กน้อย โชคดีที่พ่อแม่ของเธอเสียไปก่อนไม่งั้นพวกท่านคงจะได้มารับรู้เรื่องร้ายๆที่เธอก่อขึ้น "มาหาฉันถึงที่บ้านคิดถึงฉัน
"หมดเรื่องที่จะพูดแล้วใช่ไหม ฉันจะได้วางสายสักที" "จ้ะ ฉันไม่มีอะไรจะพูดแล้ว" เอ่ยเสียงเศร้า หลังจากวางสายไปไอซ์ก็ปาดน้ำตาทิ้งแล้วไปทำงานต่อตามปกติ ส่วนมินก็ทรุดตัวนั่งลงบนเตียงน้ำตาไหลอาบแก้มแต่ไม่มีเสียงสะอื้นใดๆออกมา เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะหลอกให้เธอตายใจได้แนบเนียนขนาดนี้ คิดว่าเขารักเธอ
เช้าวันใหม่หมอต้นไปอยู่รอมินเปิดร้านกาแฟ ตั้งแต่ก่อนเวลาที่ร้านจะเปิด รอสักพักพนักงานในร้านสองคนก็เดินเข้ามาตรงหน้าร้าน พอเห็นหมอต้นมาตั้งแต่เช้าก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ หมอหนุ่มไม่รอช้าเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่ทันที "วันนี้มินจะเข้ามาที่ร้านไหม" "ไม่เข้าค่ะ พี่มินบอกเราสองคนตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ว่าจะไม่เ
"ค่ะ ฉันเอง" "คุณทำอย่างนี้ทำไม" "ฉันเป็นคนเปิดเผยค่ะ มีอะไรฉันก็พูดไปตรงๆ " "คุณไปพูดอะไรให้มินไม่สบายใจหรือเปล่า" "เปล่านะคะ ก็แค่บอกว่าเราสนิทกันมากเหมือนเป็นแฟนกันก็แค่นั้น" ไอซ์ลอยหน้าลอยตาพูด "คุณนี้มัน ออกไปได้แล้ว" หมอต้นขบกรามแน่นด้วยความโกรธ "ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่กับคุณ"ไอซ์เดินเข้า







