3.1 งานศพคุณย่าจันทร์

วันแรกของงานศพผ่านไปอย่างเชื่องช้า ศาลาวัดถูกปกคลุมด้วยความโศกเศร้า แขกผู้ใหญ่ ญาติสนิทและคนที่เคารพรักคุณย่าจันทร์ทยอยเดินทางมาร่วมพิธีรดน้ำศพไม่ขาดสาย

สายซอแทบไม่ได้พักเลยตั้งแต่เมื่อคืน เธอเป็นคนจัดเตรียมทุกอย่าง คอยรับแขก คอยประสานงานกับวัด คอยดูแลรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แทนนิลที่แทบไม่มีความรู้และความสามารถพอจะจัดการอะไร

หลายครั้งที่เธอต้องหลบไปเช็ดน้ำตาหลังศาลา แต่พอกลับเข้ามา ก็ยังต้องฝืนยิ้มต้อนรับแขกต่อจนคนที่เห็นหลายคนอดสงสารไม่ได้

ขณะที่ผู้คนทยอยรดน้ำศพ สายซอยืนอยู่ข้าง ๆร่างไร้วิญญาณของคุณย่าตลอดเวลา ดวงตาแดงก่ำ แก้มซีดเซียวพอเห็นคนรู้จักของคุณย่าแต่ละคนเดินเข้ามาร้องไห้ เธอก็กลั้นน้ำตาไม่อยู่ บางช่วงถึงกับต้องหันหน้าหนีเพราะร้องไห้จนตัวสั่น

ตรงกันข้ามกับนิล เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก สีหน้าเรียบเฉย ดวงตาแดงจากการอดนอน แต่ไม่มีน้ำตาสักหยดไม่ใช่เพราะไม่เสียใจแต่เพราะสมองของเขาเหมือนยังไม่ยอมรับความจริง ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วเกินไป

เร็วเสียจนเขารู้สึกเหมือนตัวเองกำลังฝันร้าย

หลายครั้งที่สายตาเผลอมองไปทางประตูเหมือนกำลังรอให้คุณย่าเดินเข้ามา รอให้มีใครบอกว่าเรื่องเมื่อคืนเป็นเพียงความเข้าใจผิด แต่ความจริงก็คือ...

คุณย่าจากไปแล้วและไม่มีวันกลับมาอีก

พอพิธีรดน้ำศพเสร็จสิ้น ผู้คนเริ่มทยอยกลับ ตกเย็นจึงเข้าสู่พิธีสวดอภิธรรมคืนแรก ศาลาเริ่มมีแขกเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ระหว่างที่สายซอกำลังช่วยแม่บ้านจัดน้ำชาอยู่ด้านข้าง เสียงรองเท้าส้นสูงก็ดังขึ้นบนพื้นกระเบื้อง

หญิงสาวหน้าตาสะสวยในชุดสีดำเดินเข้ามา เธอยกมือไหว้รูปคุณย่าก่อน จากนั้นสายตาก็มองหานิลทันที

‘อริสา’ อดีตคนรักของนิล

แม้สถานะตอนนี้ของนิลคือผู้ชายที่มีภรรยาแล้วแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ใส่ใจเรื่องนั้น เพราะ

หญิงสาวรู้ดีว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความรักและมั่นใจเสมอว่าคนในหัวใจของนิลยังเป็นตัวเธอเอง

อริสาเดินเข้าไปหานิล พูดคุยอยู่ข้างศาลา ภาพนั้นอยู่ในสายตาของหลายคน รวมถึงสายซอ แต่เธอกลับไม่ได้แสดงปฏิกิริยาใด ๆ

ไม่ได้หึง ไม่ได้โกรธ ไม่ได้แม้แต่จะสนใจ

เพราะในเวลานี้ หัวใจของเธอไม่มีพื้นที่เหลือให้เรื่องผู้ชายคนนี้อีกแล้ว ความเศร้าจากการสูญเสียคุณย่าถาโถมจนกลบทุกอย่างมิด ต่อให้นิลจะควงผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาในงาน ต่อให้ทั้งสองจะยืนคุยกันต่อหน้าคนทั้งศาลา เธอก็ไม่รู้สึกอะไร นอกจากความว่างเปล่า

ระหว่างที่พระกำลังสวด สายซอนั่งอยู่หน้าโลง มือเล็กยกพนมไหว้ สายตามองรูปคุณย่าที่ตั้งอยู่เบื้องหน้า น้ำตาค่อย ๆ ไหลลงมาอีกครั้ง เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร้องไห้เป็นรอบที่เท่าไรของวัน รู้เพียงว่า...

ทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาแล้วไม่เห็นรอยยิ้มใจดีของคุณย่า หัวใจของเธอก็เหมือนถูกบีบซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบไม่เหลือชิ้นดี