2.2 จมอยู่กับความรู้สึกผิด

ข้างเตียง สายซอกำลังนั่งอยู่เงียบ ๆ มือเล็กถือผ้าชุบน้ำ ค่อย ๆ เช็ดใบหน้าของคุณย่าอย่างอ่อนโยน

เขาก้าวเข้าไปช้า ๆ พลางเอ่ยถามเสียงสั่น

“เกิดอะไรขึ้น...”

ร่างเล็กเงยหน้าขึ้น ดวงตาบวมแดงจากการร้องไห้คราบน้ำตายังคงเปียกอยู่บนแก้ม เธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่งก่อนก้มมองคุณย่าอีกครั้ง นิ้วมือสั่นน้อย ๆ ขณะลูบผมหงอกสีขาวของท่าน

“คุณย่า...” เสียงสะอื้นดังแทรกขึ้นมา หญิงสาวเม้มปากแน่น พยายามกลั้นร้องไห้ แต่สุดท้ายก็ไม่สำเร็จน้ำตาไหลลงมาอีกครั้ง “คุณย่า...ได้พักแล้วค่ะ”

คำพูดสั้น ๆ กลับเหมือนค้อนหนักหลายตันฟาดลงบนหัวใจของเขา

นิลยืนนิ่ง ไม่ขยับ ไม่แม้แต่จะกะพริบตาเหมือนสมองไม่ยอมรับความหมายของคำพูดนั้น

“ไม่...” เสียงของเขาเบาหวิว

สายซอหลับตาลง น้ำตาหยดลงบนหลังมือของคุณย่าจันทร์

“ก่อนจากไป...” เธอพยายามควบคุมเสียงตัวเองไม่ให้สั่นพร่า แม้จะทำได้ยากเย็นก็ตาม “คุณย่าฝากบอกคุณนิลค่ะ”

เขามองเธอ ดวงตาเริ่มแดงขึ้นทีละน้อย หญิงสาวค่อย ๆ ช้อนตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดขึ้นมาสบตาเขา

“คุณย่าฝากบอกว่า...” เสียงสะอื้นขาดหายไปช่วงหนึ่ง “คุณย่ารักคุณนิลมาก”

เพียงเท่านั้น โลกทั้งใบของนิลก็พังทลายลง เขาทรุดลงข้างเตียงทันทีเหมือนเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกดึงหายไปจากร่าง

“ย่า...” มือสั่นเทาค่อย ๆ เอื้อมไปจับมือของคุณย่า

มือที่เคยอบอุ่นเสมอ มือที่เคยลูบศีรษะเขา เคยจูงเขาไปโรงเรียน เคยป้อนข้าวตอนป่วย เคยกอดเขาในวันที่ร้องไห้

แต่ตอนนี้...กลับเย็นชืด ไม่มีแรงตอบกลับอีกแล้ว

ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนหัวใจถูกบีบจนแหลกละเอียดภาพเหตุการณ์เมื่อหัวค่ำย้อนกลับเข้ามาในหัวทีละภาพ

เสียงสายซอที่ขอร้อง

‘คุณย่าอาการไม่ค่อยดี อย่าไปเลยนะคะ อยู่บ้านก่อน เผื่อคุณย่าเรียกหาคุณนิลอีก’

ทุกคำพูด...

เขาได้ยิน แต่เลือกที่จะไม่เชื่อ

โทรศัพท์หลายสายที่ดังเข้ามา เขาเห็น แต่เลือกที่จะไม่รับ เขาเลือกเดินออกมา เลือกทิ้งคนที่รักเขาที่สุดเอาไว้เบื้องหลังเพราะคิดว่าทุกอย่างเป็นเพียงละคร

เพราะคิดว่าย่ากำลังบังคับเขา

“ย่า...” น้ำเสียงของชายหนุ่มสั่นอย่างรุนแรง แต่ไม่มีเสียงตอบกลับ ไม่มีรอยยิ้มใจดี ไม่มีเสียงเรียกชื่อเขาอีกแล้วเหลือเพียงความเงียบงันที่โหดร้าย

นิลก้มหน้าลงซบมือของคุณย่าและในวินาทีนั้นเองเขาก็ได้รู้ว่า...ความเสียใจที่สุดในชีวิต

ไม่ใช่การสูญเสียคนที่รัก แต่คือการรู้ว่าในวินาทีสุดท้ายของชีวิตคนคนนั้น เขามีโอกาสอยู่ตรงนั้น

แต่กลับเป็นคนที่เลือกเดินจากมาเอง

นิลไม่ได้ร้องไห้ เขาไม่ได้แสดงความอ่อนแอออกมา เพียงก้มหน้าซบมือของคุณย่า นิ่งค้างอยู่แบบนั้น

ความเสียใจถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก

สายซอเพียงนั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง ดวงตาที่เคยแดงช้ำจากการร้องไห้จนแทบไม่มีน้ำตาเหลืออยู่แล้ว มองภาพตรงหน้าด้วยความว่างเปล่า

ไม่มีความสงสาร

ไม่มีความเห็นใจ

ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกอยากปลอบโยน

เธอเฝ้าคุณย่ามาตลอด เธอเห็นทุกอย่าง เห็น

คุณย่ามองประตูทุกครั้งที่ได้ยินเสียงรถของเขา

ได้ฟังคุณย่าถามซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า

“เจ้านิลกลับมาหรือยัง”

เห็นท่านมองโทรศัพท์ด้วยความหวังและเห็นความผิดหวังในแววตาของท่านทุกครั้งที่คำตอบยังคงเป็นเหมือนเดิม

“ยังค่ะคุณย่า”

เธอเห็นทั้งหมดและคนที่นั่งจมอยู่กับความโศกเศร้าอยู่ตรงนี้ ก็เป็นคนที่จงใจละเลยความรู้สึกของคนที่รักและเป็นห่วงเป็นใยเขามากที่สุด

นิลเลือกไม่รับโทรศัพท์ เลือกไม่เชื่อคำเตือนของเธอและเขายังคิดว่าคุณย่าจงใจแกล้งป่วยเพื่อเอาความเจ็บป่วยมาเป็นข้อบังคับให้เขาต้องยอมแต่งงานกับเธอ

เขามันโง่ โง่ที่สุด

“ย่า...ผมขอโทษ” เสียงนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ทำให้หัวใจของสายซออ่อนลงแม้แต่น้อย

เพราะคำขอโทษในวันนี้ ไม่ได้เปลี่ยนความจริงอะไรเลย คุณย่าจะไม่กลับมาแล้ว

โอกาสสุดท้ายของเขาได้ผ่านพ้นไปแล้ว

หญิงสาวก้มมองผ้าชุบน้ำในมือ ความเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาจนแทบไม่เหลือแรง เธอร้องไห้จนหมดน้ำตาไปก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้เหลือเพียงความว่างเปล่าและความเจ็บปวดที่ด้านชา

นิลเงยหน้าขึ้นอย่างช้า ๆ ดวงตาแดงก่ำ

“ทำไม...” เขาพูดทั้งดวงตาที่แดงเรื่อ “ทำไมไม่มีใครบอกฉัน”

สายซอหัวเราะออกมาเบา ๆ เป็นเสียงหัวเราะที่ขมขื่นจนแทบเหมือนเสียงสะอื้น เธอค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา แววตาฉายความขุ่นเคืองใจอย่างไม่ต้องปิดบัง

“ไม่มีใครบอกเหรอคะ ซอบอก ลุงหมอก็บอก

คุณย่าก็เรียกหาคุณนิลตลอด” ทุกคำพูดเหมือนมีดค่อย ๆ กรีดลงบนแผลสดบนร่างกายของนิล เขาหน้าซีดลงทีละน้อย “คนที่ไม่เชื่อ...คือคุณเองต่างหาก”

นิลก้มหน้าลงอีกครั้งเหมือนหมดแรงจะเถียงเพราะลึก ๆ แล้ว เขารู้ดีว่าเธอพูดถูก เป็นเขาเองที่ไม่เชื่อว่าคุณย่าป่วยหนัก เป็นเขาที่กล่าวหาว่าคุณย่าเล่นละครแกล้งว่าป่วยเพื่อให้เขาไม่กล้าปฏิเสธเรื่องแต่งงาน

สายซอมองภาพนั้นอย่างเฉยชา หากเป็นเมื่อก่อนแค่เห็นนิลเสียใจ เธอก็คงรู้สึกสงสาร แต่คืนนี้ไม่ใช่

ไม่ใช่อีกแล้ว

เธอเห็นคุณย่าจากไปทั้งที่ยังเฝ้ารอหลานชายเห็นความหวังสุดท้ายของท่านค่อย ๆ ดับลงทีละน้อย

และไม่มีสิ่งใดลบภาพนั้นออกจากหัวเธอได้

ต่อให้เขาร้องไห้มากแค่ไหน ต่อให้เสียใจจนแทบขาดใจ มันก็สายเกินไปแล้ว

ร่างเล็กหลับตาลงช้า ๆ ก่อนเอื้อมมือไปจัดผ้าห่มให้คุณย่าเป็นครั้งสุดท้าย น้ำเสียงแผ่วเบาดังขึ้นในใจ

‘คุณจะต้องจมอยู่กับความผิดในใจไปตลอดชีวิต’

สายตาที่มองนิลในตอนนั้น เย็นชาจนแทบไร้ความรู้สึก เพราะเธอรู้ดีว่า...นับจากคืนนี้เป็นต้นไป

ไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปี ไม่ว่าเขาจะประสบความสำเร็จแค่ไหนหรือมีความสุขเพียงใด จะมีบาดแผลหนึ่งติดตัวเขาไปตลอดชีวิต บาดแผลที่ไม่มีวันรักษาได้

บาดแผลที่เขาทิ้งคุณย่าไว้ตามลำพังในคืนสุดท้ายของชีวิตและต่อให้ย้อนเวลากลับไปได้

เขาก็ไม่มีวันได้รับโอกาสแก้ตัวอีกแล้ว