3.2 งานศพคุณย่าจันทร์

นิลที่นั่งอยู่ด้านหลัง สายตาเผลอมองแผ่นหลัง

เล็ก ๆ ของสายซออยู่หลายครั้ง เขาเห็นเธอร้องไห้ เห็นเธอพยายามเข้มแข็ง เห็นเธอจัดการทุกอย่างแทนเขา

และเป็นครั้งแรกที่เขาเพิ่งตระหนักว่า...

ตลอดเวลาที่ผ่านมา คนที่อยู่ข้างคุณย่าจนถึงลมหายใจสุดท้าย ไม่ใช่หลานชายอย่างเขา แต่เป็นผู้หญิงที่เขาเอาแต่ผลักไสมาโดยตลอดต่างหาก

หลังจากที่เสร็จสิ้นการสวดอภิธรรม แขกบางส่วนทยอยเดินออกจากศาลาเพื่อลากลับ สายซอยังรับหน้าที่ส่งแขกเช่นเดิมด้วยใบหน้าอิดโรย แต่เธอก็ยังฝืนยิ้มและกล่าวขอบคุณแขกทุกคน

นิลยืนอยู่เงียบ ๆ บริเวณมุมหนึ่งของงาน สายตามองออกไปยังความมืดนอกวัด ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขาแทบไม่ได้พูดกับใคร เพราะยังจมอยู่กับความรู้สึกผิดและความสับสนที่ถาโถมเข้ามาพร้อมกัน

“นิล...”

เสียงคุ้นเคยดังขึ้นข้างหลัง ชายหนุ่มหันกลับไปมอง แฟนเก่าของเขาเดินเข้ามาพร้อมแก้วน้ำในมือ หญิงสาวส่งมันให้พร้อมรอยยิ้มแสดงความห่วงใย

“ดื่มน้ำหน่อยนะ”

เขารับมาโดยไม่ได้พูดอะไร เธอมองใบหน้าซูบตอบของเขาแล้วถอนหายใจ

“อย่าเศร้าเลยนะคะ คุณย่าไปสบายแล้ว”

นิลยังคงเงียบ เขาหลุบมองแก้วน้ำในมือ ในหัวยังวิ่งวุ่นด้วยคำพูดของสายซอ เธอไม่ได้ตำหนิเขาออกมาตรง ๆ เรื่องคุณย่า แต่แววตาที่มองแสดงชัดว่า

ทั้งโกรธ ทั้งเกลียดเขา

อลิสาเม้มริมฝีปากเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านิลไม่ได้สนใจเธอเลย เธอจึงยกมือแตะแขนเขาเบา ๆ

“คุณย่าคงไม่อยากเห็นนิลเป็นแบบนี้หรอกนะคะท่านรักคุณมากจะตาย”

ประโยคนั้นทำให้ดวงตาของนิลไหววูบ เขาหันหน้าหนีทันที หญิงสาวเห็นเช่นนั้นจึงขยับเข้าไปใกล้อีกนิดราวกับต้องการยืนยันว่าตัวเองยังเป็นคนที่เข้าใจเขาที่สุด

“อย่างน้อยตอนนี้...นิลก็ยังมีอลิสนะคะ”

ภาพความสนิทสนมของหนุ่มสาวยังอยู่ในสายตาของแขกหลายคน รวมถึงคนในบ้าน บางคนเริ่มหันมามอง บางคนกระซิบกระซาบกันเบา ๆ แต่คนที่ควรจะมีปฏิกิริยามากที่สุดกลับไม่สนใจเลย

สายซอยืนส่งแขก เธอตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองอย่างไม่มีบกพร่อง เธออยากให้งานของคุณย่าราบรื่นที่สุดและแน่นอนว่าเธอเห็นนิลกับอดีตคนรักของเขา แต่ก็ไม่คิดหันไปมองแม้แต่ครั้งเดียว จงใจทำเหมือนเขาและแฟนเก่าไม่มีตัวตนอยู่ในบริเวณนั้น

อลิสาสังเกตเห็นเช่นกัน เธอเหลือบมองสายซอพลางยิ้มมุมปาก

“ภรรยาของนิลคงจะเหนื่อยมากนะคะ อลิสเห็นเธอแทบไม่ได้นั่งเลย” น้ำเสียงฟังดูเหมือนชม แต่แฝงความเยาะเย้ยอย่างชัดเจน “เธอคงไม่ว่าอะไรใช่ไหมคะ ที่เห็นเราสองคนอยู่ด้วยกันตลอด”

นิลมองไปยังสายซอที่ยังทำหน้าที่ของเธออยู่ ดวงตาคู่คมหรี่ลงเล็กน้อย เขารู้ว่าเธอเห็น เห็นเขาอยู่กับอลิสา แต่สายซอก็ทำเป็นเมิน ไม่ได้ให้ค่าอะไร

นัยน์ตาของชายหนุ่มฉายแววแข็งกระด้างยามจับจ้องไปยังร่างเล็กของภรรยาตีทะเบียน

“จริง ๆ ก็น่าสงสารเธอนะคะ แต่งงานทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่านิลไม่ได้รัก ไม่ได้ชอบเลย ถ้าเป็นอลิส อลิสคงทนไม่ได้

แน่ ๆ” หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ก่อนมองไปทางสายซออีกครั้ง หวังจะเห็นสีหน้าเจ็บปวด หวังจะเห็นอาการหึงหวง หวังจะเห็นปฏิกิริยาสักอย่าง แต่กลับไม่ได้อะไรเลย

สายซอยังคงทำหน้าที่ต่อไป โดยไม่แม้แต่จะชายตามามองราวกับคนสองคนนั้นและคำพูดที่ลอยมาตามลมเหล่านั้นไม่สำคัญพอจะเสียเวลาฟัง

ท่าทีเมินเฉยนั้น กลับทำให้นิลรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมา กรามค่อย ๆ ขบเข้าหากัน ในสายตาคนอื่น ภาพที่เกิดขึ้นตอนนี้ดูไม่ต่างอะไรจากผู้ชายคนหนึ่งที่พาแฟนเก่ามางานศพคุณย่า ส่วนภรรยาก็ได้แต่นั่งเงียบ ๆ อยู่ไม่ไกล

ต่อให้ความจริงคือเขาไม่ได้เชิญอลิสามาและไม่ได้ตั้งใจให้สถานการณ์ออกมาแบบนี้ แต่การที่สายซอไม่พูดอะไรเลย ไม่แสดงท่าทีใด ๆ เลย กลับทำให้คนอื่นยิ่งมองเขาเป็นฝ่ายผิด

นิลหันกลับไปมองอดีตคนรักที่ยืนข้าง ๆ ก่อนมองภรรยาแต่งอีกครั้ง ความหงุดหงิดก่อตัวขึ้นเรื่อย ๆ โดยไม่รู้เลยว่า...สาเหตุที่สายซอไม่สนใจ ไม่ใช่เพราะใจกว้าง ไม่ใช่เพราะยอมรับได้ แต่เพราะตอนนี้ในหัวใจของเธอมีเพียงความคิดถึงคุณย่า จนไม่เหลือพื้นที่ให้สนใจเรื่องความรัก ความหึงหวงหรือผู้หญิงของเขา

และการนิ่งเงียบของสายซอนั่นแหละ ที่ทำให้นิลรู้สึกอึดอัดมากกว่าการถูกต่อว่าเสียอีก