4.2 ต้องการหย่า

เช้าวันถัดมา

สายซอตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง อาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยชุดเดรสสีดำเรียบ ๆ ก่อนลงมาจากชั้นบน หญิงสาวไม่แม้แต่จะสนใจคนที่นอนร่วมเตียง

“คุณซอจะทานอะไรก่อนไหมคะ” แม่บ้านถามด้วยความเป็นห่วง สีหน้าของผู้เป็นนายยังดูอ่อนเพลีย คงเป็นเพราะวุ่นอยู่กับการดูแลเรื่องงานศพของคุณท่าน

“ไม่ค่ะ ซอยังไม่หิว”

“คุณซอดูแลตัวเองด้วยนะคะ เดี๋ยวล้มป่วยไปอีกคน ป้าเป็นห่วงนะคะ”

“ขอบคุณป้าศรีมากเลยค่ะ” สายซอขอบคุณป้าแม่บ้านด้วยน้ำเสียงเหนื่อยอ่อน กระนั้นก็ยังยิ้มให้กับอีกฝ่ายได้ ทั้งที่ภายในใจมีแต่ความทุกข์ใจ

เธอคิดถึงคุณย่าจันทร์เหลือเกิน

“ซอไปก่อนนะคะ ถ้าหิว เดี๋ยวซอหาอะไรกินแถว ๆ วัดได้ค่ะ” ข้าง ๆ วัด มีร้านอาหารตั้งเรียงรายอยู่หลายร้าน เธอไม่ใช่คนถือตัวหรือเรื่องมาก ไม่ว่าจะร้านข้างทางหรือร้านอาหารหรูหรา เธอรับประทานได้หมด

เกือบแปดโมงเช้า

นิลจึงเดินลงมาจากชั้นบน ใบหน้าซูบตอบ ดวงตาแดงจากการอดนอน ป้าแม่บ้านมองเขาอย่างเงียบ ๆ ไม่กล้าเข้าไปทักทายเหมือนเมื่อก่อน

“คุณซอล่ะ” ตื่นมา เขาไม่เห็นสายซอบนเตียง ยังแปลกใจอยู่เหมือนกันว่าหญิงสาวตื่นไปตั้งแต่ตอนไหน เพราะเมื่อคืนกว่าจะเข้านอนก็ดึกมากแล้ว

แม่บ้านลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบเบา ๆ โดยที่ก้มหน้าลงอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

“คุณซอออกไปวัดตั้งแต่ตีห้าแล้วค่ะ บอกว่าจะอยู่ที่นั่นรอฟังพระสวดตอนเย็นเลย”

นิลนิ่งไป แววตาฉายความวูบไหวอยู่ชั่วครู่แล้วพยักหน้าเพียงเล็กน้อย เดินไปนั่งที่โต๊ะอาหาร อาหารเช้าหลายอย่างถูกจัดเตรียมเอาไว้เหมือนทุกวันที่ผ่านมา

เขามองไปยังหัวโต๊ะ ที่นั่งประจำของคุณย่า ใจหวิววาบ เมื่อเห็นความว่างเปล่า

หลายปีที่ผ่านมา เขาคุยกับคุณย่าน้อยมาก ห่างเหินกันชัดเจนก็ตอนที่ไปเรียนต่างประเทศ กลับมาก็ยังคงมีระยะห่าง ทั้งที่ตอนเด็ก เขาติดคุณย่ามาก ไม่ว่าจะทำอะไร ก็เอาแต่ร้องเรียกหาคุณย่าเสมอ

นิลค่อย ๆ ระบายลมหายใจออกมา ความรู้สึกหนักอึ้งยังคงกดทับอยู่กลางอก สุดท้ายเขาก็ลุกขึ้น โดยไม่ได้แตะอาหารแม้แต่นิดเดียว เขากลับขึ้นมาบนชั้นสองทางเดินยาวทอดเงียบอยู่ตรงหน้า เดินไปจนถึงหน้าห้องนอน มือแตะลูกบิดไว้แล้ว แต่กลับไม่เปิดเข้าไป

เขายืนนิ่ง สายตาค่อย ๆ เคลื่อนไปยังประตูอีกบานที่อยู่ไม่ไกล ห้องของคุณย่า หัวใจพลันบีบรัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ หรือบางที...เขาอาจรู้สาเหตุดีอยู่แล้ว

เพียงแต่ไม่อยากยอมรับ

ร่างสูงโปร่งยืนนิ่งอยู่พักใหญ่ก่อนในที่สุดจะหันหลังให้ห้องตัวเองแล้วเดินไปยังห้องนั้น ห้องที่เขาเคยเข้าออกเป็นประจำมาตั้งแต่เด็ก

ประตูถูกเปิดออกช้า ๆ กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่คุ้นเคยยังคงหลงเหลืออยู่ในห้อง ทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม

เก้าอี้ตัวโปรด ชั้นหนังสือ แว่นตาอ่านหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ แม้กระทั่งผ้าคลุมไหล่ผืนเดิมที่คุณย่าชอบใช้

ทุกอย่างเหมือนเดิม

มีเพียงเจ้าของห้องเท่านั้นที่ไม่อยู่แล้ว

นิลรู้สึกเหมือนมีบางอย่างกระแทกเข้าที่อกอย่างแรงจนต้องหยุดเดิน ความเงียบภายในห้องทำให้เขาแทบหายใจไม่ออก สายตาเหลือบไปเห็นกรอบรูปบนหัวเตียง

รูปถ่ายเก่าใบหนึ่ง

เด็กผู้ชายตัวเล็ก ๆ กำลังหัวเราะจนตาหยี ขณะที่หญิงชราข้าง ๆ กอดเขาเอาไว้แน่น เป็นรูปที่ถ่ายตอนเขาอายุประมาณเจ็ดขวบ

ชายหนุ่มค่อย ๆ หยิบมันขึ้นมา ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย เขามองใบหน้าของตัวเองในวัยเด็ก ก่อนสายตาจะเลื่อนไปยังใบหน้าของคุณย่า รอยยิ้มใจดี ดวงตาที่เต็มไปด้วยความรักและสายตาที่มองเขาราวกับเป็นสิ่งล้ำค่าที่สุดในชีวิต ทันใดนั้น...

ภาพเมื่อคืนก็ย้อนกลับเข้ามา

‘ก่อนจากไป คุณย่าฝากบอกว่าท่านรักคุณมาก’

หัวใจของนิลกระตุกวูบใหญ่ นิ้วมือค่อย ๆ ลูบผ่านกระจกตรงใบหน้าของคุณย่าในรูปเบา ๆ

“ย่า...” เสียงแหบพร่าหลุดออกมา ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว ภาพในอดีตผุดขึ้นมาทีละภาพ

วันที่คุณย่าพาไปโรงเรียนวันแรก วันที่เขาสอบตกแล้วนั่งร้องไห้ วันที่อกหักครั้งแรกในชีวิต วันที่เรียนจบ วันที่ได้งาน ทุกช่วงเวลาสำคัญ ล้วนมีผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ข้างหลังเสมอ แต่ในคืนสุดท้ายของชีวิตท่าน...

เขากลับไม่อยู่ ไม่แม้แต่จะรับโทรศัพท์ ไม่แม้แต่จะรีบกลับมาดูใจ ลูกกระเดือกของนิลขยับขึ้นลงอย่างยากลำบาก น้ำใส ๆ เริ่มเอ่อคลอเต็มดวงตา

เขารีบเงยหน้าขึ้น พยายามกะพริบตาถี่ ๆ

กลั้นมันเอาไว้ กลั้นเหมือนที่ทำมาตลอดหลายวันเพราะหากปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเมื่อไร กำแพงความเข้มแข็งที่สร้างขึ้นทั้งหมดคงพังทลายลงทันที

ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด พยายามข่มความเจ็บปวดเอาไว้ แต่ยิ่งพยายาม หัวใจก็ยิ่งปวดหนึบ

สุดท้ายเขาจึงได้แต่ยืนอยู่กลางห้องนั้น กอดกรอบรูปเอาไว้แนบอก ท่ามกลางความเงียบที่ว่างเปล่าและความคิดหนึ่งที่คอยตอกย้ำซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ว่าชีวิตนี้เขาจะทำอะไร จะประสบความสำเร็จแค่ไหน

หรือพยายามชดใช้มากเพียงใด

ก็ไม่มีวันย้อนเวลากลับไปเป็นหลานชายที่คุณย่าเฝ้ารอในคืนสุดท้ายของชีวิตได้อีกแล้ว