5.2 เกินหน้าเกินตา

อลิสาที่เฝ้ามองอยู่ตลอดเช่นกันจึงยิ้มออกมาอย่างพอใจ เธอจงใจพูดขึ้นเบา ๆ

“ดูเหมือนภรรยานิลก็มีคนดูแลอยู่นะคะ”

นิลที่ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สา เขาเพียงนิ่งฟังด้วยไม่แสดงอาการใด ๆ ออกมา เดิมที เขาเองก็เป็นคนมาดเยอะอยู่แล้ว อะไรก็ตามที่จะทำให้เขาเสียหน้า เขาไม่มีทางปล่อยให้มันเกิดขึ้น เรื่องของสายซอกับผู้ชายคนนั้นก็เหมือนกัน ถ้าเขาแสดงออก ก็เท่ากับว่าการแต่งงานระหว่างเขากับเธอ มันมีความหมาย

“ดูสนิทสนมกันมากด้วยนะคะ” อลิสาหัวเราะ

น้อย ๆ นิลยังคงไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับ หญิงสาวจึงลอบยิ้มกับตัวเอง ในสายตาเธอ ความเงียบของเขาคือคำตอบ

ถ้ารัก...คงไม่นิ่งเฉยขนาดนี้

ถ้าหวง...คงไม่ปล่อยให้ผู้ชายอีกคนปลอบโยนภรรยาต่อหน้าต่อตา

ยิ่งเห็นนิลไม่แสดงอาการ เธอก็ยิ่งมั่นใจ มั่นใจว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่มีวันยั่งยืน มั่นใจว่าหลังจบงานศพย่าของเขาทุกอย่างจะกลับไปเหมือนเดิมและคนที่เขาเลือกในท้ายที่สุด...จะต้องเป็นเธอ

ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของนิลนั้น สายตาของเขายังคงมองไปยังหญิงสาวอีกฟากของศาลาอยู่เป็นระยะและทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้มให้ชายหนุ่มคนนั้นหรือปล่อยให้เขาลูบศีรษะอย่างสนิทสนม บางอย่างในอกก็หนักขึ้นทีละน้อย หนักจนเริ่มอึดอัด ทั้งที่เขาเองก็ยังไม่เข้าใจว่า

ความรู้สึกนั้นเรียกว่าอะไรกันแน่

หลังพิธีสวดอภิธรรมคืนที่สองจบลง แขกในงานทยอยกลับจนศาลาเริ่มเงียบลงสายซอกำลังเก็บของอยู่เป็นคนสุดท้ายตามเคย

“เดี๋ยวพี่ช่วย” วรุตเดินเข้ามายกลังน้ำดื่มจากมือสายซอทันที เขาเห็นหญิงสาวแทบไม่ได้หยุดพัก เดี๋ยวรับแขก เดี๋ยวเสิร์ฟน้ำ จัดเก้าอี้และทำอะไรอีกหลายอย่าง

“ไม่เป็นไรค่ะ ซอยกไหว”

“รู้ว่ายกไหว แต่พี่อยากช่วย”

น้ำเสียงอบอุ่นนั้นทำให้สายซอยิ้มจาง ๆ เป็นครั้งแรกของวัน ถึงจะเป็นเพียงรอยยิ้มบางเบา แต่ก็ทำให้คนที่มองอยู่ไกล ๆ อย่างนิลรู้สึกขัดหูขัดตายิ่งนัก

เมื่อเก็บของทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว มีโอกาสได้นั่งพักบ้าง วรุตจึงหันมาถามสายซอที่นั่งเคียงไหล่กันอยู่

“กลับบ้านยังไง”

“ว่าจะเรียกรถกลับค่ะ” คืนนี้เธอไม่อยากนั่งรถกลับไปพร้อมกับนิล ถ้าไม่เรียกแท็กซี่กลับเอง ก็คงจะกลับพร้อมรถของที่บ้าน แต่เธอก็ยังไม่อยากกลับ ยังอยากอยู่เป็นเพื่อนคุณย่าต่ออีกสักหน่อย

“เดี๋ยวพี่ไปส่งเอง”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ ซอเกรงใจ ซอกลับเองได้จริง ๆ”

“รู้ว่ากลับเองได้ แต่พี่อยากไปส่งไง ให้พี่ไปส่งเถอะ” วรุตยังคงรบเร้า ด้วยความที่ไม่ได้เจอหน้าสายซอมานานหลายปี ถึงจะติดต่อกันผ่านข้อความไลน์บ้าง โทร.คุยกันแบบนาน ๆ ครั้งบ้าง แต่เขาก็ยังไม่หายคิดถึงเธออยู่ดี

สีหน้าของสายซอแสดงความลังเล เธอเกรงใจวรุต อีกใจหนึ่งก็นึกถึงความไม่เหมาะสม ตอนนี้ เธออยู่ในสถานะที่ไม่สามารถไปไหนมาไหนกับผู้ชายคนอื่นได้แล้ว

แม้เธอกับเขาจะบริสุทธิ์ใจด้วยกันทั้งคู่ แต่เธอก็ห้ามความคิดหรือคำนินทาจากบุคคลอื่นไม่ได้อยู่ดี

ยิ่งโดยเฉพาะคนคนนั้นคือนิล

แต่สุดท้ายหญิงสาวก็พยักหน้ารับยอมให้วรุตพากลับบ้าน เพราะตอนนี้เธอเหนื่อยเกินกว่าจะปฏิเสธใคร