5.2 เกินหน้าเกินตา

อลิสายืนรออยู่ข้างรถหรูของนิล วันนี้เธอไม่ได้ขับรถมาเอง เพราะมีแผนในใจ เธอจะให้นิลไปส่งและมั่นใจอยู่แล้วว่าเขาต้องไปส่งเธอที่คอนโด

ตลอดสองวันที่ผ่านมา เธอพยายามทำตัวเป็นคนสำคัญอยู่ข้างกายเขาตลอดเวลา ถึงแม้ว่าเราจะเลิกรากันมานานหลายปี แต่ในใจของเธอยังมีนิลอยู่ตลอด

ต่อให้เขาจะไม่ใส่ใจเธอเหมือนเมื่อก่อนที่คบกันแต่เธอก็ยังเชื่อว่าเขาไม่ได้ตัดใจจากเธอได้ทั้งหมด

“นิลจะกลับเลยไหมคะ”

“ทำไมเหรอ”

“วันนี้อลิสไม่ได้ขับรถมา ว่าจะวานให้นิลไปส่งที่คอนโดหน่อย” หญิงสาวยิ้มหวาน รอคอยคำตอบจากเขาด้วยใบหน้าอิ่มด้วยรอยยิ้มพิมพ์ใจ

หัวคิ้วของนิลเคลื่อนเข้าหากันเล็กน้อย เขามอง

อลิสาเพียงเสี้ยววินาที จากนั้นเบือนหน้าเบนสายตาไปยังชายหนุ่มหญิงสาวที่นั่งเคียงไหล่บนศาลา

ร่างสมส่วนก้าวยาว ๆ ไปที่รถคันหรู รอให้อลิสาขึ้นมานั่งบนรถจากนั้นก็กระชากรถออกไปจากลานจอดของวัดทันที สายซอเบนสายตามอง เธอไม่ตกใจเลยสักนิดที่เห็นนิลพาอดีตคนรักขึ้นรถไปด้วย พวกเขาคงยังมีใจให้กันอยู่ ไม่นานหรอกนะ รอให้เสร็จสิ้นงานของคุณย่าก่อน เธอจะมอบอิสระให้เขาทันที

อลิสายิ้มตลอดทางที่รถขับออกมาจากวัด เธอมั่นใจว่าคืนนี้ เธอกับนิล จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

สายตาคมกริบของเขามองถนนตรงหน้า ความคิดกลับวนเวียนอยู่กับภาพเดิม ภาพที่ผู้ชายคนนั้นลูบศีรษะสายซอพร้อมมองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก

เขาเป็นคนรักของสายซอ?

ไม่ถึงสิบนาที รถคันหรูก็ชะลอจอด อลิสาหันมองรอบตัว จากนั้นรีบหันไปหานิลที่ยังคงนั่งนิ่ง ไม่มองเธอ

“นิลจอดรถทำไมคะ ยังไม่ถึงคอนโดอลิสนะ”

อย่าว่าแต่ยังไม่ถึงคอนโดเลย นิลเพิ่งขับรถพาเธอมาถึงแค่ปากซอยเข้าไปในวัดเอง

“ลงไปได้แล้ว” เขาสั่งด้วยน้ำเสียงติดจะเย็นชา สองตายังมองตรงไปด้านหน้า

“นิล” อลิสาอึ้งหนักด้วยไม่คิดว่าจะถูกนิลทิ้งเธอกลางทางในเวลาเกือบสามทุ่ม “ก็ไหนนิลจะไปส่งอลิสไง”

“ผมพูดตอนไหน ว่าจะไปส่งคุณ ลงไป”

เขาหันมาหาเธอเนิบช้า แววตาไม่มีความอ่อนโยนใด ๆ สีหน้าเรียบเฉยเสียจนอลิสาใจหายวาบ

แล้วที่เธอเข้าใจทั้งหมด สรุปเธอคิดไปเอง?

“แต่นี่มันดึกแล้วนะคะ” เธอมองไปรอบ ๆ แม้จะมีแสงไฟจากบ้านเรือนและมีรถแล่นผ่านอยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่คิดว่านิลจะใจร้ายใจดำทิ้งเธอไว้ตรงนี้ โดยให้เธอเรียกรถกลับไปเอง “ทิ้งอลิสแบบนี้ ไม่ใจดำไปหน่อยเหรอคะ”

“คุณรู้จักผมอลิส เพราะฉะนั้น อย่าให้ผมพูดซ้ำ”

ถ้าเขาบอกว่าไม่ ก็คือไม่ อย่ามารบเร้าหรือแสร้งบีบน้ำตาเรียกร้องความสนใจ

“แต่อีกไม่กี่กิโลก็ถึงคอนโดอลิสแล้วนะคะ” อลิสายังไม่ล้มเลิกความพยายามที่จะอ้อนขอให้เขาพากลับคอนโด ด้วยเพราะรู้จักนิสัยเขาดีและการได้อยู่กันสองต่อสองครั้งนี้ จะเป็นโอกาสที่ดีที่สุดของเธอที่จะรื้อฟื้นความสัมพันธ์กับเขา

“เรียกแท็กซี่เอา หรือไม่ก็เดิน”

หญิงสาวมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่คิดเลยว่านิลจะเย็นชาและไร้มารยาทกับเธอขนาดนี้

“นิลโกรธอะไรอลิสหรือเปล่าคะ”

“ผมไม่ได้รู้สึกอะไรแล้วก็ไม่ต้องโผล่หน้ามาที่งานย่าอีก” เขาพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาที่จ้องเธอไม่ฉายความเย้าหยอกใด ๆ “ผมไม่ได้คิดจะให้ค่าอะไรคุณ”

“นิล!” อลิสาเรียกชื่อนิลเสียงดัง เขาพูดแบบนี้เหมือนกำลังตบหน้าเธอฉาดใหญ่แล้วกระทืบซ้ำ

“ลงไป” คำพูดสั้น ๆ แต่เด็ดขาดจนหญิงสาวรู้ว่าถึงยื้อเวลาพูดต่อไปก็ไม่มีประโยชน์ สุดท้ายจึงได้แต่กัดฟันเปิดประตูลงจากรถ

ในวินาทีต่อมา รถของนิลก็พุ่งออกไปทันที ทิ้งให้

อลิสายืนอ้าปากค้างอยู่ริมถนน เพราะนิลไปได้ขับไปข้างหน้า แต่เขากำลังยูเทิร์นรถกลับไปเส้นทางเดิมที่เพิ่งขับออกมาต่างหาก เขากลับไปหาสายซอ?

นิลจับพวงมาลัยแน่น ยิ่งคิดถึงเหตุการณ์ในวัด ยิ่งรู้สึกหงุดหงิด ทั้งที่ตัวเองก็ไม่เข้าใจว่าหงุดหงิดเรื่องอะไร

เขาไม่ควรจะสนใจด้วยซ้ำว่าสายซอจะทำอะไรกับใคร แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้รู้สึกไม่สบายใจอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน โดยเฉพาะตอนที่ผู้ชายคนนั้นลูบศีรษะเธอและเธอก็ไม่ปฏิเสธ ตรงกันข้าม...

สายซอกลับยอมรับการปลอบโยนนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ ต่างจากเวลาที่อยู่กับเขาโดยสิ้นเชิง

ชายหนุ่มเหยียบคันเร่งเพิ่ม สีหน้าเคร่งเครียดขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวมีเพียงความคิดเดียว เขาต้องคุยกับสายซอต้องถามให้รู้เรื่อง ว่าการที่ผู้หญิงที่ยังมีสถานะเป็นภรรยาของเขาใกล้ชิดกับผู้ชายคนอื่นแบบนั้นมันเหมาะสมแล้วหรือและยิ่งคิดว่าเวลานี้หญิงสาวอาจกำลังนั่งคุยกับชายหนุ่มคนนั้น อารมณ์ที่พยายามกดเอาไว้

ก็ยิ่งเดือดพล่านขึ้นมาอีกหลายเท่า