5.1 เกินหน้าเกินตา

งานสวดอภิธรรมคืนที่สองเต็มไปด้วยผู้คนมากกว่าคืนแรก ด้วยความที่คุณย่าเป็นที่เคารพรักของหลายคน แขกจึงเดินทางมาร่วมงานอย่างต่อเนื่องตั้งแต่ช่วงเย็น สายซอยังคงทำหน้าที่ทุกอย่างเหมือนเดิม

รับแขก ดูแลอาหารว่าง จัดดอกไม้และคอยประสานงานกับทางวัดราวกับไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย แม้ใบหน้าจะซีดเซียวจนเห็นได้ชัดว่าแทบไม่ได้นอน

ป้าแม่บ้านมองแล้วก็อดสงสารไม่ได้

“คุณซอไปนั่งพักหน่อยไหมคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะป้าศรี ซอไม่เหนื่อย” เธอฝืนยิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปช่วยจัดเก้าอี้ต่อ ป้าแม่บ้านถอนหายใจเบา ๆ ยิ่งเห็นภาพอีกมุมของศาลา ก็ยิ่งรู้สึกแทนหญิงสาว

บริเวณทางเข้าศาลา

นิลกำลังยืนรับแขกผู้ใหญ่ตามมารยาท แต่คนที่ยืนเคียงข้างเขาอยู่ตลอดเวลากลับไม่ใช่ภรรยาอย่าง

สายซอ หากเป็นอลิสา หญิงสาวเดินตามนิลไปทุกที่จนคนที่ไม่รู้เรื่องอาจเข้าใจว่าเธอคือคนรักหรือคู่ชีวิตตัวจริง

หลายครั้งที่มีแขกมองมาอย่างสงสัย แต่หญิงสาวกลับไม่รู้สึกกระดากอายแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม...

ดูเหมือนเธอจะตั้งใจด้วยซ้ำ

“นิลเหนื่อยไหมคะ” เธอยื่นแก้วน้ำให้ เขารับมาโดยไม่พูดอะไร “นิลไปนั่งพักก่อนก็ได้ เดี๋ยวอลิสช่วยรับแขกตรงนี้ให้เอง”

ชายหนุ่มเพียงพยักหน้าเล็กน้อย ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ท่าทีเฉยชานั้นไม่ได้ทำให้เธอเสียกำลังใจ เพราะในความคิดของเธอ อย่างน้อยเขาก็ยังยอมให้เธออยู่ใกล้

ไม่ได้ไล่ ไม่ได้ปฏิเสธและไม่ได้เปิดตัวภรรยาอย่างออกหน้าออกตา นั่นก็เพียงพอแล้ว

สายตาของอลิสาเหลือบไปทางสายซอเป็นระยะ

เห็นอีกฝ่ายวิ่งวุ่นอยู่คนเดียว แต่ไม่เคยเข้ามาแสดงตัวข้างกายนิลเลย ยิ่งเห็นก็ยิ่งมั่นใจว่าการแต่งงานครั้งนี้ไม่มีความหมาย อย่างมากก็เป็นเพียงพิธีการที่ถูกผู้ใหญ่บังคับ สุดท้ายคนที่นิลรักก็อาจยังเป็นเธอคนเดียว

รอยยิ้มบนใบหน้าของอลิสาก็ชะงักเล็กน้อย เมื่อเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งเดินขึ้นศาลามา ทันทีที่สายซอหันไปเห็น ดวงตาที่หม่นเศร้ามาตลอดสองวันกลับแดงขึ้นทันที

น้ำตาคลอหน่วยอย่างห้ามไม่อยู่ราวกับคนที่พยายามเข้มแข็งมาตลอดกำลังเจอที่พึ่งทางใจ

“พี่ว่าน”

วรุตรีบเดินเข้ามา ทันทีที่เห็นดวงตาบวมแดงของสายซอ หัวใจก็เจ็บขึ้นมา

“พี่เสียใจด้วยนะซอ” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอย่างที่เคยเป็นเสมอ หญิงสาวเม้มปากแน่นก่อนพยักหน้า เพียงเท่านั้น น้ำตาก็ไหลลงมาอีกครั้ง วรุตเอื้อมมือลูบศีรษะเธออย่างปลอบโยน “ซอเก่งมากเลยนะ”

“ไม่อยากเก่งเลยค่ะ อยากร้องไห้มาก ๆ”

สายซอร้องไห้หนักกว่าเดิม เพราะตลอดสองวันที่ผ่านมา เธอแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว

เธอพยายามเข้มแข็ง พยายามไม่ร้องไห้ แต่มันก็ยากเย็นเหลือเกิน

ภาพสายซอยืนอยู่กับชายหนุ่มที่ไม่คุ้นหน้าอยู่ในสายตาของนิล เขามองจากอีกฟากของศาลา มองมือของผู้ชายคนนั้นที่ลูบศีรษะหญิงสาว เห็นสีหน้าของสายซอที่แตกต่างจากเวลาคุยกับเขาอย่างสิ้นเชิง

แต่สุดท้ายก็หันกลับมารับแขกต่อ ไม่แสดงอาการใด ๆ อย่างน้อยภายนอกก็เป็นเช่นนั้น