บทที่ 35 ความลับของจูเลีย

              ในมุมมองของจูเลีย

              เรื่องมันเริ่มจากข่าวดีที่ว่า  ยัยเพื่อนตัวแสบแค่หมดสติไป  แล้วก็ฟื้นมาในโรงพยาบาล  แถมยังบริจาคเงินช่วยเหลือบ้านที่ไฟไหม้อย่างเงียบๆ  หลักล้านเชียวนะ  มีแต่ฉันและตามดาวเท่านั้นที่รู้เรื่องนี้

              แม้ว่ายัยซัมเมอร์จะปลอดภัย  แต่ฉันกำลังใกล้ตาย  เพราะมีปัญหากับที่บ้าน  ตามนี้

              "เคยไหมที่พ่อจะเข้าใจ  อย่างที่ผมเป็นจริงๆ"

              ไม่ว่าพ่อจะตอบว่าอะไร  แต่ฉันก็ขอให้มันจบลงวันนี้  แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน

              "แกเองก็ไม่เข้าใจฉัน  แล้วเคยฟังที่ฉันพูดบ้างไหม?"

              เพื่อนสาว  นี่คือปัญหาที่ใหญ่ที่สุดในชีวิตฉัน  และฉันไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไรแล้ว?

              มันเริ่มจากการที่พ่อเข้ามาในห้องฉันโดยไม่เคาะประตูก่อน  ฉันนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง  รอบตัวมีแต่กระดาษออกแบบชุดเจ้าสาว  ฉันคิดเล่นๆ ว่าถ้าซัมเมอร์แต่งกับตามดาว  เจ้าสาวทั้งสองคนจะแต่งตัวอย่างไร 

              ทำดีได้ร้ายชัดๆ

              พ่อมองรอบห้องของฉัน  ที่จัดเป็นระเบียบ  คุมโทนสีเทาดำ   แต่ภาพเจ้าสาวที่ฉันวาด  มันคงชัดเจนเกินไปสินะ  ว่าฉันอยากเป็นดีไซน์เนอร์

              พ่อหยิบกระดาษออกแบบของฉันขึ้นมอง  ยืดออกจนสุดแขน  แล้วเห็นอย่างชัดเจน  ว่าฉันวาดรูปผู้หญิง  บางทีพ่อคงไม่ว่าอะไร  แต่...

              "ไหนแกบอกฉันว่าแกจะเรียนวิศวะ  แล้วมาวาดรูปสาวแตกแบบนี้ได้ไง?"

              "สาวแตกที่ไหนครับ  ผู้ชายเขาก็ออกแบบชุดเจ้าสาวได้"

              พ่อเหมือนคนหูดับ  ไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูด  เดินไปโต๊ะข้างเตียง  ดึงลิ้นชักออก  แล้วมองดูภาพที่ฉันออกแบบชุดเอาไว้  รวมทุกคอลเล็คชั่นสาวหวานเลยนะนั่น  แถมด้วยชุดนอนไม่ได้นอนด้วย

              "คุณพระ  คุ้มครองลูกด้วย"

              ฉันยกมือขึ้นพนม  เหงื่อแตกทั้งที่อากาศในห้องแค่ยี่สิบห้าองศา  ในขณะนั้นพ่อเตรียมสำเร็จโทษ

              "นี่สินะ  ความลับที่แกกับแม่ซุบซิบกันตลอดเวลา  ฉันคิดว่าแม่แค่เข้ากับแกได้มากกว่า  แต่ไม่คิดว่าจะปิดบังฉันได้ขนาดนี้  ไอ้ลูกไม่รักดี"

              "พ่อคะ"

              เออ  วันนี้ขอสาวแตกสักวัน

              "อะไรนะ?"

              "หนูอยากทำแบรนด์เสื้อผ้า  พ่อเข้าใจหนูนะ"

              ฉันพนมมือ  นั่งคุกเข่าบนพื้น  แม่ตามมาทีหลัง  เพราะเสียงของเราสองคนดังไปถึงข้างล่าง  แม่มัวแต่ตกใจ  จึงไม่ได้ปกป้องฉัน  ซึ่งตอนนี้สติแตกจนคิดอะไรไม่ออกแล้ว

              "นี่  ไอ้ลูกเวร  แกเป็นตุ๊ดจริงหรือเนี่ย?"

              พ่อดูสับสน  และสมองซีกหนึ่งก็สรรหาคำด่าฉันออกมาด้วย  เพราะด่ากับซัมเมอร์ประจำ  ฉันทนได้  แค่นี้สบายมาก

              "คุณคะ  ก็ลูกเราเป็นแบบนี้  มันช่วยไม่ได้"

              "ฉันจะตีแก  จนกว่าแกจะหายเป็นตุ๊ด"

              "ไม่หายหรอกค่ะ  หนูเคยพยายามมองภาพผู้หญิงโป๊แล้ว  ไม่เกิดอะไรขึ้นทั้งนั้น"

              "แกของขึ้น  แต่กับผู้ชายสินะ?"

              "แฮร่"

              อ่อ  ลืมไปว่า  พ่อไม่ได้ตบมุก  แต่กำลังประชดฉันอยู่

              "ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้  ฉันไม่มีลูกเป็นเกย์แบบแก"

              "หนูไม่ไป"

              "ทำไม?"

              "ไปแล้วจะอยู่ไหน"

              ฉันพนมมือ  เรียกความน่าสงสารอีกครั้ง  ในใจมีแต่ความกลัว  ไม่ได้กลัวโดนตี  แต่กลัวว่าพ่อจะไม่รักฉันอีกต่อไป  พ่อเหมือนจะมีเขี้ยวงอกแบบยักษ์  เวลาที่อารมณ์ร้อน  ใครก็เอาไม่อยู่ทั้งนั้น

              "เป็นเกย์แล้วมันไม่ดียังไง  ดีออก  เหมือนได้ทูอินวัน  ยินดีด้วย  พ่อได้ลูกสาวและลูกชายพร้อมกันเลยนะ"

              แม่เสนอ  ส่วนพ่อเอามือจับหัวใจ  ไม่เถียงฉัน  แต่ทรุดตัวลงนั่ง

              ฉันใจหายวาบ

              ส่วนแม่เข้ามาพยุงพ่อ

              "แต่พ่อหน้าไม่เห็นซีดเลย"

              ฉันจับผิดพ่อ  เอามือพ่อมาจับ  แต่กลับสะบัดมือออก

              "มีพิรุธชัดๆ"

              พ่อหลบตา  ส่วนฉันกอดอกแน่น  ไม่หลงกลอีกต่อไป

              "พอเลยพ่อ"

              "เออ  ไม่แกล้งป่วยก็ได้  แต่แกห้ามชอบผู้ชาย"

              "จะให้หนูทำยังไง  ก็มันเป็นไปแล้ว  ลูกพ่อเป็นเกย์  ลูกพ่อชอบผู้ชาย  พ่อเข้าใจไหม?"

              ฉันตะเบ็งเสียงจนได้ยินไปถึงชั้นหนึ่ง  แต่ในห้องนอนกลับเงียบกริบ

              แม่ลากพ่อลงมา  ขณะเดียวกันก็ดึงหูฉันให้ลงมายังห้องนั่งเล่น  พอมือว่างก็ไลน์เรียกซัมเมอร์มาที่บ้าน  สองรายนั้นสนิทกัน  ยิ่งกว่าแม่ลูกแท้ๆ อย่างฉันเสียอีก

              "จะเอายังไง  ทั้งสองคน?"

              แม่ทำเสียงและสีหน้าเงียบขรีม

              "พ่อ/หนู  ไม่ยอม"

              "แม่ให้อลุ่มอล่วย  ถอยคนละก้าว"

              "ไม่ได้"

              เราแผดเสียงพร้อมกัน

              "ถ้าไล่ลูกเราไป  เขาจะไปนอนไหน?"

              แม่ถาม  ให้พ่อได้สติ

              "บ้านเมียมัน"

              "ซัมเมอร์ไม่ใช่เมียหนู"

              "เลิกเรียกตัวเองว่าหนูสักที  ฉันจะอ้วก"

              พ่อทำท่าจะอาเจียนจริงๆ  ฉันเสียใจจนเกือบร้องไห้  แม่เอาแต่ส่ายหน้า  เราเถียงกัน  ประชดกัน  แต่ยังไม่ได้ข้อสรุป  จนกระทั่งซัมเมอร์ปรากฎตัว

              "ความลับแตกเหรอ?"

              ซัมเมอร์หันมากระซิบฉัน

              "เออ  ไม่ต้องกระซิบ  พ่อรู้หมดแล้ว"

              "บอกแกแล้ว  ว่าให้เก็บงานให้ดีๆ"

              "ฉันลืมล็อคประตู"

              "โอ้ย  ยัยจูเลีย"

              "จู...อะไรนะ"

              "จูเลียค่ะพ่อ  ชื่อในวงการหนู"

              ชื่อนี้ฉันได้มาจากนางเอกหนังรักที่ฉันประทับใจ  จูเลีย  โรเบิร์ต

              พ่อทำท่าเวียนหัว  ใกล้จะเป็นลม

              "ถ้าแกจะอยู่บ้านนี้  ฉันจะเผางานแกทั้งหมด  แล้วเลิกสักที  ชื่อในวงการอะไรเนี่ย"

              "พ่อ!!"

              "พ่อคะ  พ่อฟังหนูก่อน"

              ซัมเมอร์ดูจะได้สติแทนฉันที่แทบบ้า

              "จูเลีย  หมายถึง  เหล็กกล้าเก่งมากนะคะ  ประกวดออกแบบเยาวชนทุกครั้ง  ได้อย่างน้อยๆ ก็รางวัลชมเชยทุกครั้ง  ตั้งแต่อายุสิบหกเลยนะคะ

              พ่อเคยดูดาราที่เป็นเกย์  พ่อยังหัวเราะ  ชื่นชมที่พวกเขาฉลาด  ช่างพูดอยู่เลย  นี่ลูกพ่อเองนะ  พ่อจะไม่มองมันอย่างปราศจากอคติหน่อยหรือคะ?"

              ซัมเมอร์รัว  โดยไม่พักหายใจ

              "เหล็กกล้า  ไปเอาใบประกาศมา  พ่อแกต้องได้เห็น"

              ฉัน  จูเลีย  วิ่งขึ้นไปชั้นสอง  เอาภาพประกวด  รูปถ่าย  ใบประกาศนียบัตร  มาวางต่อหน้าพ่อ  พ่อไม่รู้เรื่องออกแบบนัก  แต่ภาพตอนลูกชายขึ้นไปรับรางวัล  ก็เด่นชัดว่าลูกชายของพ่อหรือฉัน  เก่งไม่เบา

              พ่อทำสีหน้านิ่ง  เหมือนชั่งน้ำหนักอยู่ในใจ  ก่อนสีหน้าคลายลง  แล้วเอ่ยออกมา

              "ก็พอใช้ได้"

              พ่อประกาศออกมาในที่สุด

              "แกอยู่บ้านฉันต่อได้  แต่ห้ามสาวแตกต่อหน้าฉัน  หรือในบ้านหลังนี้"

              ฉันโล่งอก  เมื่อสถานการณ์กลับเข้าร่องเข้ารอย  อ้าแขน  เตรียมเข้าไปกอดพ่อ

              แต่!  พ่อดันหัวฉันออกมา

              "ไม่ต้อง  ผู้ชายเขาไม่โผเข้ากอดกัน"

              ซัมเมอร์หันมาชูสองนิ้วให้ฉัน  ก็ยังดีวะ   ที่ฉันจะได้เปิดตัวสักที  เหมือนยกภูเขาออกจากอก  เหมือนประตูที่ปิดถูกเปิดออกจนหมด

              ฉันหรืออีจูเลีย  รอดแล้ว!  จนน้ำตาแห่งความยินดีไหลออกมา