All Chapters of ฤดูร้อนซ่อนรักโดยMe.Daisy: Chapter 1 - Chapter 10

"ขอโทษนะคะ มาทำงานวันนี้เป็นวันแรกค่ะ" ซัมเมอร์เงยหน้ามองเสียงขึ้นจมูกอย่างคุ้นหู ใบหน้าเรียวเล็กนั้นออกจะน่ารักเกินกว่าจะเรียกว่าสวย อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะมองกี่ครั้ง เธอก็ไม่เคยเบื่อเลย "ซัมเมอร์!" "ตามดาว!" ซัมเมอร์แอบมูอยู่ในใจขอให้คนตรงหน้าไม่ยิ้ม แต่ราวกับสิ่งศักสิทธิ์จะรู้งานกามเทพของตนเอง ท่านทำให้เธอยิ้ม ยิ้มให้กับคนรักเก่าของเธอ รักที่ไม่ว่าผ่านมานานแค่ไหน เธอก็ไม่เคยลืม ไม่รู้ว่าเป็นนิสัยที่ยอมให้คนอื่นง่ายๆ ผิวพรรณขาวผุดผาด เสียงหัวเราะเล็กๆที่แสนน่ารัก หรือใบหน้าที่เห็นแล้วอดอมยิ้มไม่ได้ทุกที เธอไม่เคยรู้ว่าเป็นเพราะเหตุผลข้อไหน หรือเพราะทุกข้อรวมกัน ทำให้ใจซัมเมอร์ดังกึกก้องอยู่อย่างนี้ "บังเอิญจัง" ซัมเมอร์เป็นฝ่ายเอ่ยก่อน เพราะรู้ว่าต้องง้างปาก ตามดาวถึงจะยอมพูด "..." "ไม่เจอกันตั้งนาน ยังร่าเริงได้อีกเนอะ" แทนจะพูดจาดีๆ เธอกลับประชด ในขณะที่ใจจริงแล้วไม่อยากทำอย่างนั้น ส่วนตัว ซัมเมอร์ได้แต่สงส

หลังจากคุยกับจูเลียเสร็จ ซัมเมอร์พาร่างอ่อนแรงของตัวเองกลับมาบ้านของเธอ พ่อทิ้งทาวน์โฮมหลังเล็กริมชานเมืองไว้ให้ครอบครัว ทำให้พวกเธอไม่ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรเพื่อหาค่าเช่าให้พอแต่ละเดือน และบ้านหลังนี้ยังมีสภาพแวดล้อมที่ดี มีคนดูแลส่วนกลางสม่ำเสมอ ดังนั้นครอบครัว 'ตั้งจิตดี' จึงอยู่ได้ไม่ลำบากนัก ซัมเมอร์มีน้องชายและแม่อีกคน แต่สองแม่ลูกจะเข้ากันได้ดีกว่า เธอจึงเหงาไปบ้าง แต่จูเลียก็ทำให้เธอไม่เป็นไรมากนัก วินเทอร์เกิดคนละฤดูกับพี่สาว ส่วนหน้าตาสองพี่น้องจัดว่าสวยหล่อไปคนละแบบ น้องชายหล่อได้แม่ ส่วนซัมเมอร์สวยได้พ่อ แต่ที่น้องชายกินไม่ขาด คือท่าทางราวกับชนชั้นสูงของซัมเมอร์ ไม่ว่าเธอจะมีอิริยาบทไหน ก็ดูน่าจดจำไปหมด และนั่นทำให้หญิงสาวรวมทั้งชายหนุ่มหลายคน ลืมเธอไม่ได้ ซัมเมอร์กำลังจะเดินเข้าบ้าน เธอเพิ่งเรียนเสร็จ ในหัวอื้ออึงไปด้วยบทเรียนอันหนักสมอง แต่เสียงพูดคุยจริงจังดังมาจากห้องนั่งเล่น ทำให้ซัมเมอร์ได้ยินโดยไม่ต้องแอบฟัง เธอหยุดอยู่กับที่ ถอดรองเท้าแล้วยกขึ้นบนชั้นวางอย่างไม่เร่งรีบ พร้อมๆ กับได้ยิ

              ซัมเมอร์ประกาศรับสมัครช่างกล้องและช่างตัดต่อคลิปทางเว็บบอร์ด  ที่มีมืออาชีพด้านนี้มารวมตัวกัน  ไม่นานก็มีคนมาสมัครงานกับเธอ  แต่มีเพียงคนละตำแหน่งเท่านั้น  หญิงสาวถอนหายใจ  กระนั้นก็ไม่อิดออดเรียกเจ้าตัวมาสัมภาษณ์ที่ร้านกาแฟใกล้บ้าน              ชายคนแรกมาสมัครเป็นช่างกล้อง  ผิวสีแทน  ตัวสูงใหญ่  ดูเหมือนบอดี้การ์ดมากกว่า  แต่ถ้าตัวไม่ใหญ่ก็อาจแบกอุปกรณ์หนักๆ ไม่ไหว  ซัมเมอร์สลัดความคิดแล้วเดินไปนั่งด้วย  เธอรู้สึกประหม่าหน่อยๆ เพราะเขาอายุราวสามสิบปี  แกกว่าเธอนับทศวรรษ              แสงแดดยามบ่ายลอดผ่านกระจกทำให้ทั้งสองคนหรี่ตามองกัน  ราวกับว่าไม่ไว้ใจในการปรากฎตัวของอีกคน  บรรยากาศอึดอัดนั้น  ทำให้ฝ่ายอายุมากกว่าเป็นคนทำลายลง         

"ไปด้วยกันสิ" "ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ชอบคิดเลข" "ที่หวยยังคิดถูกเลย ทำไมไพ่จะคิดไม่ได้ นี่แน่ะ เธอรู้ไหม พี่เอ๊ะท้ายซอย เล่นไพ่แล้วถอยมอเตอร์ไซค์ได้ตั้งคันหนึ่ง" "จริงเหรอ" เธอตาโต มือเกร็ง อ้าปากน้อยๆ เพราะตะลึงกับข่าวนั้น นึกถึงลูกชายที่อยากได้รถมอเตอร์ไซค์ขี่ไปโรงเรียน เพราะเบื่อนั่งรถเมล์เต็มทน "อะ ไปก็ได้ แต่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะ ฉันนั่งนานไม่ได้ ปวดหลัง" หญิงวัยกลางคนเอ่ยตามนั้นจริงๆ เพราะแบบนี้เธอจึงทำงานหนักไม่ได้ และต้องอาศัยเงินประกันของสามีผู้ล่วงลับเพื่อใช้จ่ายในบ้าน บ่อนเถื่อนแห่งนี้ตั้งอยู่ในหมู่บ้านระดับกลางค่อนไปทางสูง ที่นี่มียามเป็นคนตรวจความเรียบร้อย และจะแจ้งเตือนเมื่อมีตำรวจของเข้าใกล้บ่อน ภายในติดผ้าม่านรอบบ้าน กำแพงในห้องรับแขกถูกพังออกจนกลายเป็นห้องขนาดใหญ่ มีการวางโต๊ะกลมหลายตัว นักพนันรายล้อมเต็มเกือบทุกที่นั่ง ศศิธรตื่นตาตื่นใจกับเงินที่วางกองบนโต๊ะ ผู้คนทำหน้าถมึงทึงบ้าง ยิ้มแย้มบ้าง และบางส่วนที่ปิดสีหน้าเอาไว้อย่าง

              ซัมเมอร์ไม่เคยคิดเลยว่าในป่าจะทั้งคัน  แถมเหนื่อยจนหายใจไม่ทัน  เพราะต้องเดินทางไกลสุดๆ แต่เธอเลือกแล้วว่าคลิปแรกเป็นเรื่อง'เอาตัวรอดใน่ปา'  และเธอต้องทำให้สำเร็จ              เธอยืนไม่ห่างจากตามดาว  เรียกว่าแทบจะสิงเลยก็ว่าได้  ทำไมถึงติดสกินชิพขนาดนี้  เธอเองก็ไม่เข้าใจ  แต่ทุกสายตาที่มองมา  เดาออกกันหมดว่าสองคนนี้จ้องกันด้วยแววตาแบบไหน              ตากล้องได้รับอนุญาตให้หันกล้องไปที่ทุกคน  และต่อจากนี้ทุกคนในทีม  คือ  ดาราจำเป็น              อันที่จริง  ผู้บริหารสาวได้สรุปโปรเจ็คนี้สั้นๆ มาก่อนแล้ว  ไม่มีสคริปต์แต่ต้องคุยให้มากที่สุด  และเธอก็อดห่วงตามดาวไม่ได้  เพราะรายนั้นทั้งวันพูดไม่กี่คำ  &n