บทที่ 29 คนไม่รอบคอบ

              วินเทอร์ส่องกระจกแล้วส่องอีก  สำรวจกระทั่งเส้นผมที่อยู่บนเสื้อตัวเก่ง  ยิ้มละมุนให้กล้องในโทรศัพท์มือถือ  เขาเช็คไฟ  เช็คกล้อง  และเตรียมคำพูดเป็นอย่างดี  ก่อนกดปุ่มไลฟ์

              "ลูกค้าครับ  ขนมคีโตเซ็ตนี้  ขายดีมากนะครับ  ผมคิดสูตรเอง  รับรองว่ารสชาติอร่อย  จนแยกไม่ออกว่าไหนคีโต  ไหนไม่คีโตนะครับ

              ส่วนคนที่เหมาะจะทานคีโตนะครับ  ได้แก่  คนลดน้ำหนัก  คนที่ควบคุมน้ำตาลในเลือด  และสายสุขภาพ

              สั่งซื้อภายในคืนนี้  ผมส่งฟรีทั่วประเทศ  รีบกดเข้ามารัวๆๆๆ นะครับ"

              หลังโพสต์คลิปเสร็จ  คำสั่งซื้อก็เข้ามามหาศาล  จนปุ่มรับข้อความค้างไปหลายนาที  ลูกค้าส่วนใหญ่ติดใจขนมของเขา  อีกบางส่วนเข้ามาเพราะพ่อค้าหน้าตาดี  และส่วนสุดท้ายมาเพราะโปรโมชั่น

              ศศิธรวุ่นกับการแพ็คสินค้าส่ง  และจ้างเด็กมาช่วยอีกแรง  แม้จะทำอะไรนานๆ ไม่ได้เพราะปวดหลัง  แต่เธอก็คุมเด็กได้ดี  จนขณะนี้  พวกเขาทำรายได้ต่อเดือนแตะหลักแสนแล้ว

              แม่ของวินเทอร์ไม่มีเวลาไปบ่อนเหมือนแต่ก่อน  แถมลูกชายยังแบ่งกำไรให้เธอ  จนเธอเสียดาย  หากจะเอาเงินที่หามาด้วยความยากลำบาก  ไปกับการเล่นไพ่เหมือนอย่างเคย

              บรรยากาศในบ้านขณะนี้  จึงชื่นมื่น  มีแต่รอยยิ้มเสียส่วนใหญ่

              วินเทอร์วางมือจากการขายของ  ปล่อยให้เด็กแพ็คของไปกับแม่  ส่วนเขาแอบไปบ้านแฟน

              แฟนของวินเทอร์มีพวงแก้มชมพูเป็นเอกลักษณ์  และนับว่าหน้าตาดีเหมาะสมกัน  เธอไม่คิดมากเรื่องที่วินเทอร์หลงตัวเอง  เพราะเธอก็หลงเขาที่หน้าตาเช่นกัน

              มินนี่ไม่รู้สึกรำคาญเวลาวินเทอร์ชื่นชมตัวเอง  มีแต่จะชื่นชอบเขาที่ค้นพบเรื่องใหม่ๆ และเอ่ยออกมาให้เธอฟัง  ข้อเสียเพียงอย่างเดียวของเด็กสาว  คือเธอจริงจังกับเรื่องเรียนมาก  ในทุกตอนเย็น  เธอจะร้องเรียกหาของหวานมาทำให้รู้สึกดีขึ้น  ทดแทนความเครียดที่ถาโถมเข้ามา

              "ทำไมวินเทอร์ไม่เอาขนมคีโตมาฝากมินนี่บ้าง?"

              "วินเทอร์ไม่อยากให้เบบผอม  อยากให้อ้วนกว่านี้"

              "ทำไม?"

              "กอดแล้วอุ่นดี"

              มินนี่พิงไหล่วินเทอร์อย่างอบอุ่นใจ  เธอรู้สึกว่าคนนี้แหละที่ใช่  คนที่ตามหา

              "ถึงเราจะไม่ใช่คู่ที่เพอร์เฟ็ค  แต่เราก็เข้ากันได้ดี"

              "จริงครับ"

              วินเทอร์ตอบรับก่อนถามเรื่องที่สงสัย

              "วันนี้ทำไมชวนมาบ้านได้ครับ?  ปกติเห็นนัดร้านกาแฟตลอด"

              "พ่อกับแม่ไม่อยู่"

              เธอเอ่ยแค่นั้น  ทำสายตาเชิญชวน  ก่อนจูงมือวินเทอร์ไปห้องนอนตัวเอง  ภายในห้องมีกลิ่นของมินนี่  ทำให้ชายหนุ่มหัวใจเต้นรัว  วินเทอร์ไม่ใช่ไม่เข้าใจคำเชิญตั้งแต่แรก  แต่ไม่คิดว่าไวขนาดนี้  พวกเขาเพิ่งคบกันได้หนึ่งเดือนเท่านั้นเอง"

.

.            

              ในมุมมองของวินเทอร์

              ย้อนกลับมาเมื่อหนึ่งเดือนก่อน  ผมเพิ่งเลิกกับแฟนเก่า  เธอเข้าใจผมผิดไปไกลเลยทีเดียว

              "วินเทอร์เคยถามเราสักคำไหม  ว่าเหนื่อยไหม  เป็นยังไงบ้าง?"

              "..."

              "เธอเอาแต่เล่าเรื่องตัวเอง  เราเก่ง  เราหล่อ  เราดีอย่างนั้นอย่างนี้"

              ผมพ่นลมออกทางจมูก  หมดความอดทน

              "ถ้าอย่างนั้นก็เลิกกันเลยสิ"

              เราพูดกันอย่างนี้มาหลายครั้ง  แต่เราก็ไม่เคยเลิกกัน  เพราะรักของเราแข็งแรงกว่านั้น

              "เลิกก็เลิก"

              ร่างกายผมแข็งทื่อไปครู่หนึ่ง  ทุกส่วนไร้ความรู้สึกใดๆ มีแต่คำว่าเลิกกันเถอะ  ดังก้องอยู่ในหัว  ผมคิดว่าผมจะเสียใจนานเป็นเดือนๆ ผมแทบไม่แตะอาหาร  ไม่ยิ้ม  เพราะผมคิดถึงแฟนคนนี้แทบขาดใจ

              แต่

              เมื่อผมเดินสวนกับมินนี่  เธอเพิ่งย้ายโรงเรียนมาใหม่  เธอตัวเล็กน่าทะนุถนอม  ผมมองเธอจนเหลียวหลัง

              และเธอ

              ก็มองผมเหลียวหลังเช่นกัน

              ที่ดีไปกว่านั้นคือ  ผมชอบพูด  ส่วนมินนี่ชอบฟัง  พี่ซัมเมอร์เคยแนะนำว่า

              'แกต้องดีกับเขา  เข้าหาและสม่ำเสมอ  ความรักถึงจะเกิด  และอยู่ได้นาน'

              ผมเชื่อฟังพี่สาวผม  แล้วเราก็คบกัน  จนผมแอบรู้สึกผิดที่ลืมแฟนเก่าได้ง่ายดายขนาดนั้น  ทั้งที่ไม่กี่วันก่อน  ผมยังกินอะไรไม่ลงเพราะเธออยู่เลย

              มินนี่มักใช้ดวงตาคู่โต  จดจ้องมาที่ผมอย่างตั้งใจ  ตลอดเวลาที่ผมพูด

              "เราชอบทำอาหาร  ถ้ามินนี่อยากลอง  เราจะเอามาให้ชิม"

              "ดีเลย"

              ผมเอาอาหารกลางวันใส่กล่อง  แล้วนั่งกินกับเธอใต้ต้นไม้ในตอนพักเที่ยง  เธอใช้ส้อมจิ้มอย่างระวัง  เคี้ยวจนละเอียด  ก่อนทำสีหน้าตะลึง

              "อร่อยเหมือนที่คิดไว้เลย"

              "เราไม่แค่ทำอาหารเก่งนะ  แต่เรายังเรียนเก่งด้วย

              เราใช้ความตั้งใจเรียนและอ่านหนังสือ  จนตอนหลังเราสอบผ่านทุกวิชา  เกรดเฉลี่ยของเราคาบเส้นอย่างหวุดหวิด  แต่ก็ถือว่าผ่านละนะ"

              ผมโอ้อวดแบบเด็กๆ ผมจะจ้อตลอด  เวลาอยู่กับคนที่ชอบ

              "แล้วมินนี่  ได้เกรดเท่าไหร่?"

              "ไม่เยอะหรอก"

              "บอกมาเถอะ"

              "สามจุดสามห้า"

              ผมพยายามยิ้มให้เธอ  แม้ว่าจะอายมากก็ตาม

              แล้วเก็บผลคะแนนสองจุดศูนย์ห้าไว้ในกระเป๋า  พี่ซัมเมอร์เรียกว่าเกรดเฉียดสู่ขิต  แต่อย่างน้อยผมก็ยังทำอาหารเก่งกว่าเธอ

              ผมไม่เคยได้ยินเรื่องลบๆ จากปากมินนี่  เธอมองโลกสวยงาม  ไม่เก็บเรื่องร้ายๆ มาใส่ใจ  และถ้าให้พูดตามตรง  เธอดีกว่าผมมากๆ  หลายครั้งที่ผมรู้สึกไม่คู่ควร  แต่ความรักในตัวเอง  ทำให้ผมก้าวไปข้างหน้าพร้อมเธอ

              แต่ในสายตาคนอื่น  คนมักคิดว่าผมด้อยค่าเธอ  ผมกดเธอให้ต่ำ  เพื่อให้ตัวเองดูสูงส่ง  ความจริงคือผมแค่รักตัวเอง  ภูมิใจในตัวเอง  และอยากบอกให้โลกรู้  ด้วยความตื่นเต้น  ว่าผมดีสำหรับโลกใบนี้  และผมอยู่ตรงนี้นะ

              เราต่างเกิดมาเพื่อกันและกัน  และเหมาะสมกันที่สุด  ไม่ว่าใครก็แยกเราไม่ได้!

              ผมยังเรียนรู้จากรักครั้งเก่าว่าผมควรใส่ใจคนรักของผม

              "วันนี้มินนี่โอเคไหม?  เหนื่อยหรือเปล่า?"

              แค่ประโยคนี้ก็รักษาความหวานให้รักของเราไว้ได้แล้ว

.

.

              ปัจจุบัน

              ณ บ้านของครอบครัวตั้งจิตดี  ซัมเมอร์ตบหัวน้องชายอย่างแรง

              "โอ้ย  ตบหัวผมทำไม?"

              "ใครใช้ให้แกโง่"

              "โง่ตรงไหนอีก?"

              "ตรงที่แกชิงสุกก่อนห่าม"

              ซัมเมอร์ระเบิดโทสะใส่น้องชาย

              "พี่ไม่เคย?"

              วินเทอร์เลิกคิ้ว  จับมือพี่สาวไม่ให้ตบซ้ำลงมาอีก

              "เคย"

              ซัมเมอร์รู้สึกหน้าร้อนขึ้น  เมื่อต้องพูดเรื่องลับๆ ของเธอกับแฟน

              "เอ้า  แล้วมาว่าผมทำไม?"

              "ฉันไม่ท้อง  ตามดาวไม่ท้อง  แต่มินนี่ท้องได้เว้ย"

              "เฮ้ย  รู้กระทั่งชื่อ"

              "เออ  รู้ทุกอย่าง"

              ซัมเมอร์ซ่อนมือถือให้พ้นสายตาน้องชาย  สายลับที่บอกเธอเป็นแฟนคลับวินเทอร์  และเขาก็รายงานสถานการณ์ให้พี่สาวคนนี้เสมอ

              "แล้วรู้ได้ไงว่าผมป้องกันหรือเปล่า?"

              "ฉันรู้จักแก  แกไม่น่ารอบคอบ"

              "ใช่"

              วินเทอร์ยอมรับโดยตรง  รู้สึกกังวลใจขึ้นมา  แต่เขาก็ทำดีที่สุดแล้ว

              "โอ้ย  ไอ้น้องซื่อบื้อ  ถ้ามินนี่ท้อง  แม่เสียใจแน่"

              "มินนี่กินยาคุมฉุกเฉินแล้ว"

              "โล่งอก  แต่คราวหน้าก็ระวังหน่อย  ใช้ถุงยางก็ไม่ได้ยากอะไร  แถมยาคุมฉุกเฉินป้องกันไม่ได้เต็มร้อยด้วยซ้ำ"

              ซัมเมอร์ยกมือขึ้นลูบอกตัวเอง  ส่วนวินเทอร์อมยิ้ม  ที่พี่สาวเป็นห่วงเขา

              "ขอบคุณนะพี่"

              "เออ"

              "ว่าแต่ได้กับพี่ตามดาวแล้วจริงดิ"

              "สาระแน"

              ซัมเมอร์พูด  พยายามปิดสีหน้าแดงจัดไม่ให้น้องชายเห็น  แต่ก็ปิดไม่มิดอีกต่อไป