บทที่12

ศิริกานดาคลี่ยิ้มแห้งๆ แล้วใครจะกล้าตอบว่าไม่ได้ล่ะ ก็เล่นขอร้องมาด้วยสีหน้าเคร่งขรึมพร้อมน้ำเสียงจริงจังซะขนาดนี้ เธอจึงเอ่ยถามกลับไปด้วยน้ำเสียงอ่อยๆ ไม่ค่อยมั่นใจเท่าใดนัก

“แล้วคุณจะกินอะไรล่ะคะ กานทำกับข้าวไม่ค่อยเก่งหรอกนะคะ”

สาวน้อยอายเกินกว่าจะบอกว่าเธอทำกับข้าวไม่เป็น จึงเลี่ยงมาใช้คำว่าไม่ค่อยเก่งแทน มันคงฟังดูไม่น่าเกลียดสักเท่าไร

“อะไรก็ได้ แล้วแต่คุณเถอะ แต่ขอหนักๆ ท้องหน่อยแล้วกัน ผมหิว”

คนไม่มีฝีมือทางด้านการทำอาหารทำท่าคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะเสนอเมนูง่ายๆ ออกมา

“งั้นเป็นไส้กรอกกับไข่ดาวได้ไหมคะ”

“ได้ครับ”

คำตอบรับสั้นๆ ง่ายๆ และน้ำเสียงก็ปกติธรรมดา ทว่ามันกลับทำให้ศิริกานดาชะงักนิ่งค้างอยู่ชั่ววินาที ก็ตั้งแต่เจอหน้าเขา รู้สึกว่าประโยคนี้แหละที่มันน่าฟังและเพราะที่สุดเท่าที่ได้คุยกันมา เธอหันหลังก้าวเข้าไปในห้องครัวพร้อมรอยยิ้มแต้มเรียวปากน้อยๆ แบบนี้ค่อยน่าทำให้กินหน่อย และเธอจะทำให้สุดฝีมือเลยทีเดียว

ศิริกานดาเปิดตู้เย็นในครัวแล้วหยิบไส้กรอกกับไข่ไก่ที่มีติดในตู้เย็นเอาออกมาวางบนโต๊ะเล็กกลางห้องครัว ก่อนหยิบส้อมมาจิ้มๆ ถุงไส้กรอก แล้วเอาไปใส่ในไมโครเวฟและจัดการตั้งเวลา จากนั้นถึงหันมาคว้ากระทะขึ้นตั้งไฟเพื่อทำไข่ดาวเป็นรายการต่อไป

ทว่าท่าทางของคนทำไข่ดาวไม่สวยเอาเสียเลย ร่างระหงยืนห่างจากเตาพอสมควร และจับทัพพีด้วยปลายนิ้วพลางขยับร่างหลบน้ำมันที่กระเด็นออกมาไม่ให้โดนผิวสวยๆ ของตนเอง เพราะศิริกานดาจะปล่อยให้สิ่งที่เป็นเครื่องมือทำมาหากินของเธอกระดำกระด่างไม่ได้เป็นอันขาด เมื่อเห็นว่าไข่ดาวสุกได้ที่แล้วก็พยายามจะตักขึ้นมาใส่จาน แต่ก็ตักแล้วหล่น ตักอีกก็หล่นอีกอยู่แบบนั้นหลายหน กระทั่งได้ยินเสียงเอ่ยทักดังมาจากด้านหลัง

“ไหม้แล้วมั้งน่ะ”

แม่ครัวจำเป็นสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองคนเข้ามาแบบเงียบๆ อย่างตกใจ ลืมไข่ดาวในกะทะเสียสนิท เพราะมัวแต่กังวลว่าเขาเข้ามาเห็นท่าทางการทำไข่ดาวอันแสนพิลึกพิลั่นของเธอเข้าหรือเปล่า จนได้กลิ่นไหม้ลอยมาปะทะจมูกเธอถึงรีบหันกลับไปมองในกะทะ ตากลมโตเบิกโพลง แล้วรีบกระโดดพรวดไปปิดเตาแก็สรวดเร็ว

แม่ครัวมือใหม่ยืนมองไข่ดาวในกะทะพร้อมปล่อยลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างระเหี่ยใจกับฝีมือการทำกับข้าวของตัวเองซะเหลือเกิน ขอไว้อาลัยให้กับไข่ดาวเกรียมๆ จากที่เกือบไหม้ ตอนนี้ก็ไหม้ไปเป็นที่เรียบร้อย แถมยังมีคนมาเห็นท่าทางการทำอาหารอันน่าสมเพศของตัวเองอีก น่าอับอายขายขี้หน้าชะมัด

หากสาวน้อยไม่ได้เห็นว่าคนรอกินข้าวกระตุกยิ้มน้อยๆ และดวงตาสีน้ำตาลเปล่งประกายเต้นระยับเลยทีเดียว ศิริกานดาหันไปฝืนยิ้มฝืดๆ ให้กับคนที่มายืนอยู่ข้างหลังพร้อมเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงหง๋อยๆ

“เดี๋ยวกานทำให้ใหม่นะคะ”

“ไม่ต้องแล้ว ขืนรอคุณทำไข่ดาวอีกรอบ ชาตินี้ผมจะได้กินหรือเปล่าก็ไม่รู้ เอาแค่ไส้กรอกนั่นแหละ ให้ไวเลย ตอนนี้ผมหิวไส้จะขาดอยู่แล้ว”

ประโยคประชดเล็กๆ ของเขาทำเอาสาวน้อยหน้าเจื่อนสนิท หากก็รีบก้าวไปเปิดเตาไมโครเวฟหยิบเอาไส้กรอกมาเทใส่จาน คว้ามีดกับส้อมพร้อมเครื่องปรุงไปวางให้ตรงโต๊ะกลางห้องครัว ก่อนหันไปรินน้ำในตู้เย็นใส่แก้วเอามาวางไว้ให้ด้วยเรียบร้อย คนหิวจัดก็ทรุดลงนั่งตรงเก้าอี้พลางคว้ามีดกับส้อมอย่างเตรียมพร้อม แต่ก่อนจะลงมือกับอาหารตรงหน้าก็ชะงักมือเล็กน้อยแล้วเอ่ยถามขึ้น

“กินด้วยกันไหม”

“ไม่ละค่ะ กานเพิ่งสั่งข้าวมากินกับยายควีนเมื่อตอนทุ่มหนึ่งนี่เอง”

“งั้นก็นั่งเป็นเพื่อนผมหน่อยแล้วกัน”

บอกเสร็จคีรินทร์ก็เริ่มตัดไส้กรอกจิ้มใส่ปากโดยไม่รอฟังว่าคนที่ยืนอยู่จะว่าอย่างไร ด้านศิริกานดาเมื่อเจอประโยคจะสั่งก็ไม่ใช่จะขอร้องก็ไม่เชิงก็จำต้องขยับไปทรุดนั่งตรงเก้าอี้ตรงข้าม พลางยกมือลูบผมเบาๆ แก้เก้อ ชั่วครู่ถึงได้ยินคนก้มหน้าก้มตากินไส้กรอกเอ่ยขึ้นมาเรียบๆ

“ฝีมือทำกับข้าวของคุณก็ใช้ได้นี่”

สาวน้อยค้อนให้คนพูดเสียตาแทบกลับ เพราะรู้ว่าโดนเหน็บแนมแน่นอน ก็ไอ้ไส้กรอกนั่นเธอไม่ได้ทำอะไรกับมันเลย แค่เอาไปใส่ในไมโครเวฟแป๊บเดียวก็กินได้แล้ว เขาก็เห็นอยู่ทนโท่ แต่คำถามรู้เท่าทันต่อมาของเขานี่สิ ทำให้ศิริกานดาอดหน้าแดงขึ้นมาอย่างอายๆ ไม่ได้

“ทำกับข้าวไม่เป็นทำไมไม่บอก”

“ก็กานต้องเรียนหนังสือ แล้วไหนจะต้องทำงานพิเศษอีก ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องทำกับข้าวพวกนี้นักหรอกค่ะ ก็เลยทำไม่ค่อยเก่ง”

คำแก้ตัวเสียงแจ้วๆ ที่ดังมาเป็นชุดแทนที่จะตอบคำถามนั้นทำให้คีรินทร์ต้องลอบยิ้มขำ

“ไม่ใช่ไม่ค่อยเก่งหรอกมั้ง เรียกว่าไม่เป็นเลยคงจะเหมาะกว่า ขนาดว่าทำอาหารขั้นเบสิกอย่างไข่ดาวยังไหม้ซะขนาดนี้น่ะ”

‘คนบ้า! ทำไมต้องมาซ้ำเติมกันด้วย จะช่วยพูดอ้อมๆ รักษาน้ำใจกันบ้างก็ไม่มี’

ประโยคเหมือนจะล้อเลียนหน้าตายของเขาทำให้ศิริกานดาทำหน้ามุยๆ ก่อนจะได้ยินเสียงทุ้มดังมาอีก

“และไม่ต้องร้อนตัวไป ผมยังไม่ได้ว่าอะไรคุณเลย สำหรับผมจะทำอาหารเป็นหรือไม่เป็นผมไม่สนใจหรอก แค่หน้าที่บนเตียงไม่บกพร่องผมก็พอใจแล้ว”

สาวน้อยที่ยังไม่ประสีประสากับเรื่องบนเตียงถึงกับอ้าปากค้างไปสามวินาทีกับประโยคที่ได้ยิน ก่อนจะหลบตาก้มหน้าแดงจัดหนีสายตาคมๆ ที่จ้องมาที่เธอนิ่งสนิทนั้นให้วุ่นวาย

‘ก็แล้วจะมาบอกเธอทำไมเล่า’

คีรินทร์คลี่ยิ้มขำหลังจากแกล้งพูดยั่วให้คนบางคนได้อายเล่นสำเร็จ แต่คนมัวแต่ก้มหน้างุดๆ หนีอายยังไม่มีโอกาสได้เห็น