บทที่11

เป็นเวลาเกือบสามทุ่มของวันต่อมา ศิริกานดาที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จก็พาร่างบอบบางในชุดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นกุดเนื้อนิ่มสีขาวทั้งชุดซึ่งเป็นชุดนอนของเธอ ก้าวแบบไม่เต็มฝ่าเท้านักค่อยๆ ไต่บันไดลงมาจากชั้นสองช้าๆ โดยใช้มือข้างหนึ่งจับราวบันไดช่วยพยุงตัวเองเอาไว้ เนื่องจากแผลที่เท้ายังไม่หายดี ก่อนเธอจะมาชะงักหยุดอยู่แค่เชิงบันไดเมื่อเห็นว่าใครที่นั่งอยู่ตรงโฟซารับแขก

ร่างสูงใหญ่อย่างชาวตะวันตกอยู่ในชุดสแล็กสีเข้มกับเชิ้ตขาวพับแขนขึ้นศอกแบบลวกๆ พร้อมปลดกระดุมลงมาครึ่งอก มีเสื้อสูทวางพาดอยู่บนพนักโซฟา บอกให้รู้ว่าเขาเพิ่งเลิกงานหรืออีกทีก็ไปธุระมาแล้วตรงมาที่นี่เลยแน่นอน และขณะนี้ตาคมๆ กำลังจ้องอะไรบางอย่างในตู้โชว์ข้างผนัง

ศิริกานดาจะถอยกลับขึ้นไปเปลี่ยนชุดก็คงไม่ทันแล้ว เพราะแขกไม่ได้รับเชิญเบือนหน้ามาเห็นเธอเข้าซะก่อน ตาคมกริบกวาดมองชุดที่เธอใส่อยู่ชั่วครู่ ก่อนเปรยออกมาด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย แถมกัดเจ้าบ้านสาวให้แสบๆ คันๆ เล่นอีกเล็กน้อย

“ทำไมไม่ปิดประตูรั้วกับประตูบ้านให้เรียบร้อย เปิดไว้รอโจรมันมาปล้นหรือไง”

“กานกำลังจะลงมาปิดน่ะค่ะ”

เรียวปากจิ้มลิ้มสีสดขยับตอบออกไปพร้อมกับอดหน้าแดงปลั่งกับสายตาของเขาที่มองมานั้นไม่ได้ และเลิกสงสัยว่าเขาเข้ามาในบ้านของเธอได้อย่างไร ก็คีรดาเพิ่งกลับไปยังไม่ถึงชั่วโมงเลยด้วยซ้ำ หลังจากที่วันนี้มาขลุกอยู่กับเธอที่บ้านทั้งวันตามคำสั่งของคนที่กำลังนั่งอยู่ตรงนี้ แล้วคงจะลืมปิดประตูบ้านให้เธอด้วยนั่นแหละ

“เป็นผู้หญิงอยู่บ้านคนเดียวแล้วไม่ระวังตัวแบบนี้อันตรายนะ ถ้าคนที่แอบเข้ามาไม่ใช่ผม คุณคงไม่มีโอกาสมายืนตอบคำถามอยู่แบบนี้หรอก”

‘อ้อ! ก็รู้ตัวนี่ว่าแอบเข้าบ้านคนอื่น’

ศิริกานดาอดเหน็บให้ในใจไม่ได้ ไม่กล้าว่าต่อหน้าอย่างที่ใจอยาก ดูจากสีหน้าคนตักเตือนในตอนนี้ดูเจ้าอารมณ์เอาเรื่อง เธอยังไม่อยากเสี่ยงลับฝีปากกับปากคมๆ นั้นให้ตัวเองโดนจ้วงแทงหรอก จึงได้แต่แก้ตัวกลับไปเบาๆ แบบไม่เต็มเสียงนัก

“เอ่อ...คงไม่มีอะไรหรอกมั้งคะ บ้านนี้กานอยู่มาตั้งแต่เด็ก และแถวนี้ก็คนรู้จักกันแทบทั้งนั้น”

“ว่าได้เหรอ วันดีคืนดีถ้าเกิดมีไอ้พวกจิ๊กโก๋ขี้ยาหน้ามืดบุกเข้ามาจี้มาปล้นคุณจะทำยังไง ยิ่งถ้ามันมาเจอผู้หญิงสาวสวยอยู่บ้านคนเดียวแบบนี้แล้วด้วย คุณว่ามันจะปล้นเอาอะไรบ้างล่ะ และถ้ามันฉลาดหน่อยก็คงไม่จี้ไม่ปล้นอย่างเดียวหรอก ถ้าเป็นผม...ผมไม่ปล่อยให้คุณรอดเงื้อมมือไปได้เป็นอันขาด ไหนๆ ก็จะติดคุกอยู่แล้ว ขอคดีข่มขืนอีกสักกระทงจะเป็นไรไป”

แล้วจะมาเปรียบเทียบให้เธอฟังเพื่ออะไรเนี่ย แถมพูดซะเห็นภาพจนศิริกานดาขนลุกตั้งชัน และหน้าก็เริ่มจางสีเลือด จากที่ไม่กลัวเธอก็เริ่มกลัวขึ้นมาตงิดๆ เมื่อได้ยินที่เขาพูดนี่แหละ ด้านคีรินทร์เมื่อเห็นท่าทางกระสับกระส่ายพร้อมหน้าซีดเซียวของสาวเจ้าถึงได้เอ่ยออกมาอีกประโยค

“ผมไม่ได้พูดให้กลัวหรอกนะ แค่อยากให้ระวังตัวเอาไว้บ้างแค่นั้น เข้าใจไหมกานดา”

“ค่ะ”

คนโดนติติงชุดใหญ่ก็ได้แต่รับปากเบาๆ ศิริกานดาอยากจะคิดเหลือเกินว่าที่เขาพูดๆ มาทั้งหมดเพราะเป็นห่วงเธอ แต่อีกใจก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเองนัก ก่อนจะอ้อมแอ้มเปลี่ยนเรื่องออกมา

“เอ่อ...ยัยควีนกลับไปแล้วนี่คะ”

ศิริกานดาเข้าใจว่าเขาคงมาตามน้องสาวกลับบ้าน เพราะเธอนึกไม่ออกว่ามีเหตุผลอื่นใดที่ทำให้เขามานั่งอยู่ที่นี่ในคืนนี้

“ผมรู้แล้ว”

ชายหนุ่มตอบสั้นๆ แล้วก็เงียบเฉย เขาพาดแขนยาวๆ ไปตามพนักโซฟาพลางกวาดตามองภายในบ้านหลังเล็กๆ นั้นอย่างไม่สนใจอะไรจริงจังนัก

‘อ้าว! ก็แล้วยังไงล่ะ มาบ้านเธอทำไม อธิบายให้มันยาวกว่านี้ไม่ได้เหรอ พูดสั้นๆ แล้วเงียบไปซะเฉยๆ แบบนี้เธอไม่เข้าใจหรอกนะ’

“เอ่อ...แล้วคุณ...เอ่อ...”

เจ้าบ้านสาวอยากจะถามว่าแล้วเขามาทำไม หากก็ได้แต่อึกๆ อักๆ ไม่กล้าถามออกไปสักที กระทั่งแขกหนุ่มเอ่ยสวนดังมาก่อนด้วยน้ำเสียงแข็งๆ

“จะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม บ้านคุณเขาสอนให้ต้อนรับแขกยืนห่างกันเป็นโยชน์แบบนี้น่ะเหรอ”

จากประโยคที่ชักจะเริ่มห้วนของคนมาเยือน ทำให้ศิริกานดาต้องรีบสาวเท้าที่ยังเจ็บแต่ก็พยายามเดินให้มั่นคงเข้าไว้มานั่งตรงโซฟาตรงข้ามกับแขกอย่างเสียมิได้ ตกลงว่าเขามาเป็นแขกของเธอสินะ แต่ก็พลันนึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่มีอะไรมาต้อนรับแขกเลย

“เดี๋ยวกานไปเอาน้ำมาให้นะคะ”

“เดี๋ยว! จะว่าอะไรไหม ถ้าผมจะให้ช่วยหาอะไรมาให้กินหน่อย ผมยังไม่ได้กินข้าวเย็นเลย”

ประโยคที่ได้ยินทำให้คนกำลังจะลุกไปเอาน้ำมารับรองแขกชะงักยืนค้างอยู่กับที่ พร้อมจ้องหน้าคนเอ่ยขอร้องอย่างสงสัยแกมแปลกใจ ก็แล้วทำไมถึงไม่กินข้าวเย็นล่ะ นี่มันจะสามทุ่มอยู่แล้วนะ และเขาแน่ใจแล้วหรือว่าจะกินอาหารฝีมือเธอ ขนาดว่าเธอเองยังไม่อยากจะกินฝีมือตัวเองเลยด้วยซ้ำ ทุกวันนี้เธอยังต้องพึ่งข้าวกล่องหรืออาหารสำเร็จรูปอยู่เลย

และศิริกานดาเชื่อว่ารวยหูดับอย่างเขาจะไปหาอาหารเลิศหรูสักแค่ไหนใส่ท้องก็ย่อมได้ ไม่จำเป็นต้องมาพึ่งอาหารแบบบ้านๆ ของเธอประทังชีวิตหรอก

“ได้ไหม” คีรินทร์ถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นเจ้าบ้านสาวยืนนิ่งอยู่นาน