บทที่2

“เออ! ทำไมล่ะ ก็เห็นแกสองคนเถียงกันเอาเป็นเอาตายเรื่องพี่ชายของยัยควีนมาหลายรอบแล้ว ฉันจะร่วมวงด้วยคนไม่ได้หรือไง ฉันจะเอาพี่ชายคนโตนี่แหละ ฉันจะเป็นสะใภ้ใหญ่ภูวภาดล แม็คเวล ฉันอุ๊บอิ๊บแล้วนะ ห้ามใครแหยมด้วย”

ศิริกานดา วัชรการณ์ หรือไอ้กานของเพื่อนๆ ลอยหน้าลอยตาพูดออกไปด้วยความคะนองปาก เพราะรำคาญเพื่อนซี้ทั้งสองที่เถียงกันไม่รู้จักจบจักสิ้น โดยไม่สังเกตสักนิดว่าขณะนี้เพื่อนสาวอีกสามคนกำลังอ้าปากค้าง เบิกตากว้าง ก่อนที่ใบหน้าจะค่อยๆ สลดซีดเผือดแล้วก้มมองพื้นนิ่ง

“ไม่คิดจะถามความเห็นของผมหน่อยหรือไง”

เสียงถามเรียบเย็นที่ดังแทรกขึ้นมาแบบไม่มีปีมีขลุ่ย ทำเอาคนนั่งหันหลังให้กับประตูพร้อมกับกำลังพูดฉอดๆ สะดุ้งโหยงสุดตัว ก่อนจะทำตัวแข็งทื่อ แล้วค่อยๆ หันกลับไปมองข้างหลังช้าๆ ถึงแม้ศิริกานดาจะไม่เคยเห็นคนที่กำลังยืนจังก้าหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงหน้าประตูห้องนั่งเล่นตัวเป็นๆ มาก่อน แต่จากที่ได้เห็นรูปในมือถือของคีรดาผ่านตามาบ้าง เธอก็รู้ได้ทันทีว่าเขาเป็นใคร ก็คนที่เธอเพิ่งอุ๊บอิ๊บจะเอามาเป็นสามีสดๆ ร้อนๆ นั่นอย่างไรล่ะ

‘ซวยแท้ยัยกาน ดันมาได้ยินประโยคเด็ดเสียด้วย’

คนทำเรื่องหน้าอายสุดชีวิตหน้าหดเหลือสองนิ้ว แล้วค่อยเบือนหน้าแดงซ่านไปตลอดลำคอกลับมาเพื่อหลบสายตาคมกริบแข็งกร้าวที่กำลังส่งตรงมาที่เธอนิ่งแน่วนั้นช้าๆ ก่อนจะได้ยินเสียงเยียบเย็นแต่ทรงพลังดังก้องขึ้นมา  อีกครั้ง

“สนุกกันมากสินะ ผมเป็นเพื่อนเล่นของพวกคุณหรือไง ถ้าว่างกันมากนักทำไมไม่เอาเวลาไปอ่านหนังสือหนังหา เป็นเด็กเป็นเล็กพากันมาสุมหัวพูดคุยเรื่องแก่แดดแก่ลมแบบนี้มันถูกต้องแล้วเหรอ ถ้าริจะมีสามีตั้งแต่อยู่ในรั้วมหาวิทยาลัยก็อย่าเรียนมันเลย มหาวิทยาลัยที่เรียนอยู่เขาไม่สอนกันบ้างหรือไงว่าเอาบุคคลอื่นมาพูดลับหลังมันเสียมารยาท หรือเขาสอนแต่มันไม่เข้าไปอยู่ในหัวสมองของพวกคุณ”

พี่ชายใหญ่ของตระกูลภูวภาดล แม็คเวลเทศนา พร้อมกับกวาดตาสีสนิมเข้มจัดจ้องสี่สาวที่นั่งก้มหน้าอยู่ตรงโซฟาช้าๆ ก่อนจะมาหยุดตรงแม่น้องสาวตัวดี

“ยัยควีน! เราเห็นพี่เป็นตัวตลกตั้งแต่เมื่อไร ถ้าจะพาเพื่อนมาเที่ยวที่บ้านพี่ไม่ว่าหรอกนะ แต่พามาสุมหัวทำอะไรไร้สาระแบบนี้คราวหลังไม่ต้อง พามา”

คนถูกดุเงยหน้าขึ้นมามองหน้าพี่ชายพลางคลี่ยิ้มแหยๆ ก่อนยกมือไหว้พร้อมอุบอิบออกมาน้ำเสียงอ่อยๆ

“ควีนขอโทษค่ะพี่คิงส์”

ส่วนคนอารมณ์เสียจากที่มาได้ยินบรรดาแม่สาวน้อยปากยังไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมเอาตนเองมาพูดกันสนุกปากจ้องหน้าน้องสาวดุๆ ก่อนจะหันหลังก้าวตึงๆ ออกจากห้องไป พร้อมหน้าตาแข็งกร้าวไม่เปลี่ยนแปลง

คล้อยหลังเจ้าบ้านหนุ่มที่มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง สี่สาวเพื่อนรักถึงได้เงยหน้าจ๋อยสนิทขึ้นมามองกันไปมา และเป็นสินีนาฏที่เป็นฝ่ายกระซิบกระซาบกับคีรดา

“ก็ไหนบอกว่าพี่ชายของแกเหยียบย่างเข้าบ้านไม่ต่ำกว่าสามทุ่มไงยัยควีน นี่มันเพิ่งบ่ายสี่โมงเย็นเองนะ”

“จะไปรู้เหรอ ก็นั่งอยู่ด้วยกันนี่ไง อยากรู้เมื่อกี้ทำไมแกไม่ถามดูล่ะ”

“ไอ้ควีน! นั่นมันพี่ชายแกนะ” สินีนาฏขึ้นเสียงพร้อมหยิกแขนเพื่อนสาวอย่างหมั่นไส้เมื่อถูกคีรดายียวนใส่

“น้องสาวแล้วไง ตอนนี้พี่คิงส์เขาไม่ฟังใครทั้งนั้นแหละ ยิ่งอารมณ์เป็นไฟแบบนี้พี่ชายฉันเขาเหวี่ยงไม่เลือกหรอกนะ แม้แต่น้องสาวอย่างฉันเขาก็ไม่เว้น สมใจพวกแกหรือยังล่ะ อยากเจอกันนักไม่ใช่เหรอพี่ชายของฉันน่ะ”

“ทำไมแกไม่บอกพวกฉันว่าพี่ชายของแกนอกจากหล่อลากดินแล้วยังดุบรรลัยซะขนาดนี้ ฮ้า! ยัยควีน”

นลินเปิดปากขึ้นมาบ้าง ด้านคีรดาก็ได้แต่ส่งยิ้มแหยๆ ให้เพื่อนสาวทั้งสามคน พลางพูดอุบอิบเบาๆ

“พวกแกก็ได้รู้แล้วนี่”

สามสาวเพื่อนรักจึงพร้อมใจกันตวัดค้อนให้เพื่อนสาวเจ้าบ้านไปขวับใหญ่ราวกับนัดกันเอาไว้ ก่อนจะได้ยินคีรดาเอ่ยออกมาอีกประโยค

“อ้อ! ฉันลืมบอกอีกอย่าง นอกจากดุแล้วพี่คิงส์ยังปากจัดกัดเจ็บที่สุดในบ้าน ไง! พวกแกยังสนใจจะเป็นพี่สะใภ้ของฉันอยู่อีกไหม”

“บรื๋อ...ไม่เอาด้วยหรอกย่ะ ฉันชอบผู้ชายอบอุ่น ผู้ชายร้อนๆ แบบพี่ชายของแกฉันขอบายแล้วกัน ฉันกลัวโดนกัด” สินีนาฏรีบออกตัวก่อนเร็วปรื๋อ

“ฉันก็ไม่เอาเหมือนกัน วันดีคืนดีถ้าเกิดฉันทำอะไรให้ไม่ถูกใจขึ้นมา คงได้ถูกพี่ชายแกหักคอเอาแน่ๆ ถึงจะหล่อล่ำน่าขย้ำสักแค่ไหน ฉันก็ไม่เอาชีวิตเข้าไปเสี่ยงหรอกย่ะ ฉันกลัว” นลินพูดขึ้นมาบ้าง

คีรดาจึงหัวเราะออกมาขำๆ เมื่อได้ยินเพื่อนซี้ทั้งสองพูดถึงคนเป็นพี่ชายพร้อมทำสีหน้าสยดสยองเวอร์เกินจริง แต่คงจะกลัวกันจริงๆ นั่นแหละ

“ยังอีก! ยังไม่เข็ดกันใช่ไหม เดี๋ยวพี่ชายฉันเกิดมาได้ยินเข้า พวกแกได้ถูกหักคอของจริงแน่ๆ” สาวน้อยเจ้าบ้านแกล้งขู่สำทับไปอีกเล็กน้อย