บทที่3

จากนั้นสามสาวก็เหลือบไปมองอีกหนึ่งคนที่ยังนั่งนิ่งเงียบกริบ พร้อมหน้าแดงหูแดงอยู่ที่เดิม ก่อนสินีนาฏจะเอ่ยแซวยิ้มๆ

“ว่าไงล่ะคนสวย จะเป็นสะใภ้ใหญ่ของภูวภาดล แม็คเวลไม่ใช่เหรอ คราวนี้จะเอายังไงต่อไปดีล่ะ ว่าที่สามีของแกเขาโกรธหนีไปโน่นแล้ว จะตามไปง้อไหม”

“บ้าน่ะสิ!” ศิริกานดาแหวออกมาเบาๆ พลางค้อนตาคว่ำให้กับบรรดาเพื่อนรักที่กำลังส่งยิ้มล้อเลียนมาให้อย่างไม่รู้จะเถียงว่าอย่างไรดี

“เอ่อ...ฉันจะกลับละนะ เย็นนี้ฉันมีงานที่ห้างน่ะ พรุ่งนี้เจอกันที่มหาวิทยาลัยที่เดิมแล้วกัน ไปนะควีน ไอ้นาฏ ไอ้ลิน”

ร่ำลาเสร็จศิริกานดาก็รีบคว้ากระเป๋ามาสะพาย แล้วก้าวจ้ำๆ ออกจากประตูห้องนั่งเล่นไปทันที ปล่อยให้เพื่อนรักทั้งสามคนมองตามหลังไปยิ้มๆ

ศิริกานดาซอยเท้าเร็วๆ มาจนถึงประตูใหญ่ของคฤหาสน์ภูวภาดล เพื่อจะหาแท็กซี่ไปยังจุดหมายปลายทางที่เธอต้องไปทำงานพิเศษ เนื่องจากตอนขามาต่างพากันนั่งรถของคีรดาออกจากมหาวิทยาลัยมาด้วยกัน

ความจริงแล้วเธอยังเหลือเวลาอีกตั้งเกือบชั่วโมงก่อนที่จะเริ่มงาน แต่เรื่องขายขี้หน้าที่สุดในชีวิตที่เพิ่งทำลงไปหยกๆ ทำให้สาวน้อยไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อได้อีกแม้แต่นาทีเดียว เพราะเกรงว่าจะต้องเผชิญหน้ากับคนบางคนที่ฝากคำด่าเอาไว้อย่างเจ็บแสบ ตอนนี้หน้าเธอยังชาไปเป็นแถบด้วยความอับอายอยู่เลย เธอจึงจำต้องรีบชิ่งหนีออกมาก่อน หากปากอิ่มสวยก็ยังไม่วายขมุบขมิบบ่นให้กับเจ้าบ้านหนุ่มอย่างแอบเคืองไม่หาย

“อีตาบ้านี่! เล่นเอาความมั่นใจเราหดหายลงไปเป็นกองเลย หน้าตาก็ดี ด่าเจ็บชะมัด”

ทว่าวันนี้รู้สึกสวรรค์จะไม่เป็นใจกับสาวน้อยเอาเสียเลย เนื่องจากศิริกานดามายืนรอแท็กซี่ตรงหน้าประตูคฤหาสน์อยู่พักใหญ่ แต่ก็ไม่เห็นทั้งแท็กซี่และมอเตอร์ไซค์วินขับผ่านมาเลยสักคัน เธอจึงตัดสินใจเดินเลียบมาตามถนนเพื่อไปยังหน้าปากซอย

ขณะที่สาวน้อยกำลังเดินทอดน่องช้าๆ มาตามข้างทางก็มีรถยุโรปสายพันธุ์เยอรมันสีดำมันปลาบมาชะลออยู่ข้างๆ ก่อนกระจกหน้าต่างทางด้านฝั่งเธอจะถูกลดลง ทำให้ศิริกานดาเห็นคนในรถว่าเป็นใคร เท้าเล็กจึงหยุดชะงักอยู่กับที่แบบอัตโนมัติ และหน้าก็เริ่มแดงซ่านขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมๆ กับรถคันหรูก็จอดสนิทลงเช่นกัน หากยังไม่ดับเครื่องยนต์ แล้วเจ้าของรถก็เป็นฝ่ายเอ่ยถามขึ้นมาก่อนด้วยเสียงเรียบๆ ติดจะห้วนเล็กน้อย

“จะไปไหน”

 “หน้าปากซอยค่ะ” ศิริกานดาอึกอักอยู่ชั่วครู่ แล้วถึงตอบออกมาเบาๆ

“ขึ้นมาสิ จะไปส่ง”

“เอ่อ...ไม่เป็นไรค่ะ กานเอ่อ...ฉันไปเอง...”

“ผมบอกให้ขึ้นมาไง”

คำสั่งน้ำเสียงแข็งๆ พร้อมใบหน้าคมคายส่อเค้าคุกคามดังสวนขึ้นมาก่อนที่ปากจิ้มลิ้มสีชมพูระเรื่อตามธรรมชาตินั้นจะเอ่ยจบซะด้วยซ้ำ เล่นเอาศิริกานดากลืนคำปฏิเสธลงคอไปแทบไม่ทัน แล้วจำต้องขยับไปเปิดประตูรถก้าวขึ้นไปนั่งในที่สุด

พอสาวน้อยในชุดนักศึกษานั่งเป็นที่เรียบร้อย รถสปอร์ตคันหรูก็เริ่มขับเคลื่อนช้าๆ มันช้าเอามากๆ ให้ตายเถอะ และบรรกาศในรถก็เงียบฉี่จนน่ากลัว ทำเอาศิริกานดาใจเต้นตึกๆ ตักๆ เธอบีบมือชื้นเหงื่อที่วางอยู่บนตักเอาไว้แน่นอย่างลืมตัว ก่อนคนกำลังขับรถจะเป็นฝ่ายทำลายความเงียบลง

“ชื่ออะไรเราน่ะ”

“ศิ...ศิริกานดาค่ะ”

เจ้าของชื่อติดอ่างขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็น พลางปรายตามองคนที่กำลังขับรถซึ่งยังมองแต่ถนนข้างหน้าอย่างแอบหวั่นๆ ไม่หาย

“งั้นก็แทนตัวเองด้วยชื่อน่ะถูกแล้ว ผมอายุห่างกับคุณเกือบรอบเลยมั้ง และคุณก็เป็นเพื่อนของน้องสาวผม อย่ามาแก่แดดแทนตัวเองด้วยฉันอย่างโน้นฉันอย่างนี้ ฟังแล้วมันไม่รื่นหู เข้าใจไหมกานดา”

 ศิริกานดาสะดุ้งในใจ ก็มีคนเคยเรียกเธอด้วยชื่อนี้ที่ไหนกันล่ะ ส่วนมากก็เรียกกานเฉยๆ เท่านั้น และสิ่งที่เธอกำลังกลัวมันก็เริ่มขึ้นจริงๆ ซะด้วย พอสั่งสอนเธอราวกับอาจารย์สอนลูกศิษย์เสร็จ เสียงทุ้มก็เอ่ยถามต่อทันที เล่นเอาคนยังไม่หายตกใจตั้งตัวแทบไม่ติด

“ที่พูดในห้องนั่งเล่นน่ะ เอาจริงเหรอ”

คนถูกถามเหงื่อซึมตามขมับ หน้าก็เริ่มขึ้นสีระเรื่อตามมา เธอกัดปากเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เหลือบมองหน้าคนถามที่ยังมองแต่ถนนข้างหน้านิ่ง ถึงแม้ประโยคเมื่อกี้จะฟังไม่แข็งกร้าวและไม่มีแววดุดันก็จริง แต่ไม่ใช่ล้อเธอเล่นแน่นอน ก็ใบหน้าคมคายของหนุ่มลูกครึ่งไทย-เยอรมันยังคงปราศจากรอยยิ้ม แลดูเคร่งขรึมอยู่เช่นเดิม คนผิดเต็มประตูนั่งทำใจอยู่ชั่วครู่ แล้วจึงตัดสินใจพนมมือไหว้พร้อมกับอุบอิบออกมาได้ในที่สุด แต่ก็เบาหวิวฟังแทบไม่ได้ยิน

“ขอโทษค่ะ ที่ฉันเอ่อ...กานเอาคุณมาพูดเล่นกับเพื่อนๆ แบบนั้น”

“คราวหน้าคราวหลังจะพูดอะไรก็หัดคิดซะบ้าง ใครมาได้ยินเข้าเขาจะคิดว่าคุณเป็นคนยังไง ถึงแม้หน้าตาจะสวยสดงดงามสักแค่ไหน แต่มันจะทำให้คุณด้อยค่าลงไปในทันตา รู้ไหมกานดา”

‘กานดาอีกแล้ว เรียกเหมือนชาวบ้านเขาหน่อยไม่ได้เหรอ ชื่อนี้ได้ยินแล้วมันทำให้ใจหวิวๆ ยังไงบอกไม่ถูก’

 “ค่ะ”

ถึงแม้จะคร่ำครวญอยู่ในอก แต่ก็ต้องรับปากออกไปเบาๆ จนได้ และพอสวดเสร็จพ่อคุณก็ถามขึ้นมาอีกครั้ง หากคราวนี้น้ำเสียงฟังดูเรื่อยๆ เหมือนจะชวนคุย

“แล้วจะรีบไปไหน เพื่อนๆ ของคุณยังอยู่กันที่บ้านผมอยู่เลยไม่ใช่หรือไง”