บทที่4

“กานต้องทำงานพิเศษน่ะค่ะ ก็เลยขอตัวออกมาก่อน”

ตอบเสร็จศิริกานดาก็ต้องเบือนหน้าแดงๆ ออกไปมองนอกหน้าต่างรถเพื่อซ่อนความอาย ก็สาเหตุอีกประการที่ทำให้เธอต้องหนีออกมาก่อนก็กำลังนั่งขับรถอยู่นี่อย่างไรล่ะ

“งานพิเศษอะไร ทำที่ไหน แล้วทำไมต้องทำ”

‘เอ๊ะ! ก็แล้วทำไมต้องมาอยากรู้เรื่องของคนอื่นซะละเอียดยิบขนาดนี้ด้วย’’

ศิริกานดาค่อนแคะให้ในใจ พลางหันกลับมามองคนถามอย่างข้องใจว่าเขาจะอยากรู้เรื่องของเธอไปทำไม หากดวงตาสีน้ำตาลเข้มคู่คมปรายมาจ้องหน้าเธอนิ่งเอามากๆ ราวกับกำลังรอฟังคำตอบอย่างตั้งใจ และต้องรู้ให้ได้ซะด้วย มันบังคับให้สาวน้อยจำต้องเอ่ยตอบออกไป แต่ก็แอบประชดไปด้วยเล็กๆ น้อยๆ เพราะอดหมั่นไส้คนอยากรู้เรื่องของชาวบ้านไม่ได้

“ก็งานนำเสนอสินค้า แนะนำผลิตภัณฑ์ อะไรประมาณนี้ละค่ะ ทำที่ห้างใกล้ๆ ตรงมุมถนนนี่เอง พอดีบ้านไม่ได้รวยและไม่มีใครส่งเสียให้เรียนหนังสือ กานจึงต้องหาเงินมาจ่ายค่าเทอมเองน่ะค่ะ”

 “แล้วที่บ้านอยู่กับใคร” คนที่ยังไม่รู้ตัวว่าถูกประชดยังซักไซ้ตามมาอีก

“อยู่คนเดียวค่ะ”

คำตอบที่ได้ยินทำให้คนถามต้องเลิกคิ้วพลางจ้องหน้าสวยใสอย่างแปลกใจอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะย้อนถามกลับมาใหม่

“แล้วเมื่อก่อนล่ะ”

“อยู่กับป้าค่ะ พ่อกับแม่เสียตั้งแต่เด็ก ป้ามีอาชีพทำขนมไทยขาย ก็เลยไม่มีเงินถุงเงินถังมาส่งเสียหลานตาดำๆ อย่างกานให้เรียนหนังสือ และป้าแกก็เป็นมะเร็งเสียไปแล้วเมื่อสามปีก่อน ตอนนี้กานก็เลยต้องอยู่คนเดียว ต้องหาเงินเรียนเองด้วย ไงคะ! คุณยังอยากรู้อะไรอีกไหม”

ศิริกานดาตอบแบบหน้าซื่อตาใส และประโยคที่พูดก็ยังฟังหวานจ๋อย แต่คนโดนย้อนแบบนิ่มๆ ก็เริ่มจะรู้ตัวว่าถูกเหน็บแนมเข้าให้ จึงปรายตาจ้องหน้าขาวใสไร้เครื่องสำอางขุ่นขวาง

‘ยัยเด็กนี่ร้ายไม่เบา แต่ขวนขวายหาเงินส่งเสียตัวเองเรียนมหาวิทยาลัยเอกชนที่ค่าเทอมแพงเอาการแบบนี้ได้ก็ถือว่าเก่งพอตัวละ”

คีรินทร์ไม่ได้ตอบโต้ว่าอย่างไร ได้แต่เข่นเขี้ยวอยู่ในใจเท่านั้น ก่อนหันไปทำหน้าที่ขับรถอย่างตั้งใจแทน เพราะเริ่มเลี้ยวรถออกสู่ถนนใหญ่และการจราจรก็ค่อนข้างติดพอดู

ด้านศิริกานดาจึงสบโอกาสลอบมองคนที่กำลังนั่งขับรถอยู่เคียงข้างเป็นพักๆ ได้มาเห็นตัวเป็นๆ แบบใกล้ชิดอย่างนี้ เขาดูหล่อเหลากว่ารูปที่เคยเห็นในมือถือของคีรดาเป็นกอง ไรเคราจางๆ ตลอดสองข้างแก้มส่งให้ใบหน้าขาวๆ ที่มีเค้าชาวตะวันตกอย่างเด่นชัดคมคายขึ้นอีกเท่าตัว รูปร่างสูงใหญ่ที่คงจะสูงเกินร้อยแปดสิบเซนติเมตรแน่ๆ นั้นก็ดูดีเอามากๆ ถ้าเทียบกับดาราที่เคยเห็นในทีวี ผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอขณะนี้กินขาดไปหลายขุมเลยทีเดียว

ตอนนี้เขาสวมสูทสีเทาเข้ม แต่ไม่ได้ผูกเนกไท ซึ่งมันต่างจากเชิ้ตสีขาวที่เธอเห็นตอนเขาเข้าไปอาละวาดในห้องนั่งเล่น ด้วยชุดนี้ยิ่งเน้นให้คนสวมใส่น่าเกรงขามขึ้นอีกหลายเท่า นี่คงกลับบ้านมาเปลี่ยนชุดเพื่อไปงานต่อกระมัง  ถึงได้ประจวบเหมาะมาได้ยินกลุ่มเธอเมาธ์มอยเข้าให้อย่างจัง พ่อคุณเลยจัดการสวดซะยับเลย

ทว่าน่าเสียดายที่เขาชอบทำหน้าเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา ถ้าเขายิ้มสักนิดคงน่าแอบดูมากกว่านี้ แต่นอกจากแสนดุ ปากจัด กัดเจ็บอย่างที่น้องสาวของเขาพูด เขาก็ยังมีความดีอยู่บ้างละน่า อย่างน้อยๆ ก็มีน้ำใจให้เธอนั่งติดรถมาด้วย

ไม่นานคนขับก็ชะลอรถแล้วจอดเทียบตรงข้างฟุตบาท เมื่อพาหนะคันหรูพามาถึงหน้าห้างสรรพสินค้าที่เธอบอกว่าจะมาทำงาน ด้านศิริกานดามัวแต่แอบมองคนข้างๆ และอยู่ในภวังค์ซะเพลิน จึงไม่รู้ตัวสักนิดว่าเขาพามาส่งจนถึงจุดหมายแทนที่จะเป็นหน้าปากซอย พอรู้ตัวเธอก็รีบอุบอิบขอบคุณพร้อมกับยกมือไหว้รวดเร็ว แล้วเตรียมตัวจะเปิดประตูลงจากรถ แต่คำถามสุดท้ายของคนมาส่งทำเอามือเล็กที่กำลังจะดันประตูรถเปิดออกต้องชะงักค้าง

“ศิริกานดาแปลว่าอะไร”

ใบหน้านวลเนียนแดงปลั่งขึ้นมาทันตา เพราะรู้ความหมายชื่อของเธอดีว่ามันแปลว่าอะไร ก่อนหันไปมองคนถามอย่างสงสัยว่าเขาอยากรู้จริงๆ หรือแค่ถามเล่นๆ ก็เห็นเขากำลังจ้องมายังเธออยู่ก่อนแล้วด้วยหน้านิ่งๆ และสายตาคมกริบก็นิ่งสนิทอีกเช่นกัน ราวกับกำลังเจรจาธุรกิจร้อยล้านพันล้านอยู่ก็ไม่ปาน ไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ ให้เธอได้รับรู้สักอย่าง

‘แล้วจู่ๆ จะมาอยากรู้ความหมายชื่อของเธอไปทำไมกัน เลือดไทยครึ่งตัวที่เขามีอยู่ เธอมั่นใจว่าเขารู้คำตอบได้ไม่ยาก ถ้าเขาอยากจะรู้ขึ้นมาจริงๆ’

“ไม่ทราบค่ะ”

ศิริกานดาอ้อมแอ้มปดหน้าตาย ก่อนเปิดประตูก้าวลงจากรถไปอย่างรวดเร็ว เท้าเล็กซอยเร็วๆ ก้าวลิ่วๆ ผ่านเข้าประตูห้างสรรพสินค้าไปโดยไม่เหลียวหลัง ด้านคนอยู่ในรถก็ได้แต่หยักยิ้มมุมปากพร้อมกับมองตามร่างอรชรไปจนลับสายตา แล้วถึงส่ายศีรษะเบาๆ พลางขับเคลื่อนรถคันหรูคู่ใจออกไปจากหน้าห้างสรรพสินค้าในที่สุด