บทที่ 2 ไม่ได้แค่ชงต้องอมด้วย 1/2

เฟลิเปที่จุกอยู่เอามือกุมท้อง แล้วมองหน้าอย่างอาฆาต จังหวะที่เธอเผลอมือหนึ่งก็คว้าเข้าที่เอวแล้วกดเธอเข้าที่โซฟา จัดการคร่อมเธอให้อยู่ในท่าที่พร้อมสู้ศึก ในเมื่อโซนวีไอพีมันมิดชิด เช่นนั้นก็จัดการสั่งสอนแม่สาวอวดดีนี้สักหน่อย ให้รู้ว่าคนอย่างเฟลิเปนั้นไม่ชอบให้ใครมาลบเหลี่ยมง่าย ๆ

          “ปล่อยนะ...!” พระพายที่รับรู้แล้วว่าการชะล่าใจเป็นหนทางแห่งความตาย เธอประมาทคิดว่าเขาจุกจนไม่สามารถขยับไปไหนได้จะเลิกราไปเอง แต่เปล่าเลยเขากลับมาคลุกวงใน ลากเธอไปนอนอ้าซ่าให้เขาโถมทับลงมา บนโซฟาตัวยาวที่ทำเหมือนพร้อมให้แขกทำกิจกรรมเข้าจังหวะกันในนี้จริง ๆ ทั้งกำแพงกั้นสูงเป็นส่วนตัวจนไม่อาจจะร้องขอความช่วยเหลือได้เลยทำให้พระพายรู้สึกตระหนกยิ่งนัก

          “หลอกฉันไปตั้งเป็นหมื่น แถมยังทำร้ายแขกแบบนี้ เธอคิดว่าจะหนีรอดไปง่าย ๆ งั้นเหรอ” เฟลิเปไม่ขาดแคลนคู่นอน แต่ก็ไม่ชอบให้ใครมาหลอกเช่นเดียวกัน ตั้งหนึ่งหมื่นแพงกว่าค่าตัวไซด์ไลน์เกรดพรีเมี่ยมเสียอีก เขาต้องได้จับได้ลูบแล้วก็ได้ล้วงบ้างถึงจะคุ้ม

          “ก็คุณอยากได้เพื่อคุยไม่ใช่เหรอ แต่ที่คุณทำมันเพื่อนนอนต่างหาก” พระพายรู้แล้วว่าเจ้านายของเธอนอกจากงกแล้วยังหื่นอีกด้วย วันนี้อุตส่าห์ว่าจะกลับบ้านเร็วไปอยู่เป็นเพื่อนแม่ แต่กลับต้องมาโดนลวนลาม ทั้งกระโปรงที่ใส่ทำงานก็สั้นจนเปิดไปไหนต่อไหนไปหมดแล้ว

          เฟลิเปยิ้มเยาะให้กับความไร้เดียงสาของเด็กเสิร์ฟคนนี้เสียจริง นี่ไม่เข้าใจเลยหรือไงว่าการมาเป็นเพื่อนนั่งคุยน่ะมันไม่ง่ายแค่มานั่งข้าง ๆ แข็งเป็นหินหรอกนะ

          “แล้วไม่เคยมีใครเคยบอกเหรอว่า คนที่มาชงเหล้าในร้านนี้เนี่ยไม่ใช่แค่ชง...มันต้องอมด้วย” ใช่เขาอ้างไปอย่างนั้น หากไม่ถูกใจเขาก็แค่ให้ดริ้งไปแล้วก็แยก หากถูกใจก็พาขึ้นเตียงอย่างสุดเหวี่ยง และเขาเลือกที่จะเล่นเหลี่ยมกับเธอเพราะว่าเขาอยากได้

          ‘อม!’ พระพายเบิกตากว้างทันทีที่ได้รับรู้ว่าเด็กดริ้งก็ต้องอมด้วย นี่มันเรื่องบ้าบออะไรกัน ต่อให้ไม่เคยรับดริ้งแต่เธอก็ไม่ได้โง่ขนาดไม่รู้ว่านี่คือเรื่องโกหกหรอกนะ

          ขณะที่เธอกำลังหาทางออกอยู่นั้น เขาก็รวบสองมือของเธอไว้ด้วยมือเดียว แล้วกดจมโซฟาร่างกายส่วนล่างนั้นก็ถูกเขารุกรานด้วยมือสากเล็ก ๆ ทำให้สยิวไปทั้งร่าง

          อื้อ!

          เธอกัดริมฝีปากแน่นไม่ให้ครางออกมา เมื่อเขาเริ่มรุกเข้าไปเกือบถึงใจกลางความเป็นสาวอยู่รอมร่อ

          ชายหนุ่มมองสีหน้าที่ทรมานเล็กน้อย กับแววตาที่ตื่นตระหนกของเหยื่อตัวน้อยก็ยิ่งทำให้เขาอยากเล่นเกมกับเธอให้นานอีกหน่อย แม้ว่าในนี้จะแสงสลัวแต่ผิวเนียนนุ่มสุขภาพดียามสัมผัสนี่สิ ทำให้เขาเกือบจะคลั่งแล้วนะ

          อ่าห์...ทรมานหัวตรงกลางเป็นบ้า!

          “รู้ไหมว่าทำหน้าแบบนี้มันยั่วฉันเหลือเกิน” เสียงแหบพร่าเปล่งออกมาพร้อมลมหายใจอุ่นร้อนที่รินรดอยู่ใกล้ใบหน้าขอเธอนั้นทำให้หญิงสาวพยายามดิ้นรนจนสุดชีวิต แต่ทว่ายามมือของเขาลูบไล้ที่ต้นขาของเธอดูเหมือนทำให้เธอกำลังจะหมดเรี่ยวแรงเอาเสียดื้อ ๆ

          ‘นี่ฉันเป็นอะไร’

          จากที่ต้องหาเงินพิเศษเพื่อช่วยให้เธอได้พาแม่ไปหาหมอที่ดี ๆ กลับต้องมาเจอผู้ชายอัปรีย์ไร้จรรยาบรรณปลุกปล้ำเอาเสียอย่างนั้น...

          ไม่เธอไม่ยอมหรอก!

          “ฉันไม่ได้ยั่ว...คุณปล่อยเดี๋ยวนี้ไม่งั้นฉันร้องจริง ๆ ด้วย” พระพายขู่เขาแม้รู้ว่าผับเฮงซวยนี้มันจะไม่สนใจชีวิตพนักงานตัวเล็กนี้เท่าไหร่หรอก หากแขกอยากได้มันยิ่งอยากส่งถึงห้องเลยด้วยซ้ำ เพราะมันสนแต่เงิน แต่เธอก็จำใจมารับงานเพราะว่ามันสมัครง่าย เริ่มงานไวไม่ต้องวุ่นวายมาก แต่ใครจะรู้ว่าวันนี้ดวงจะซวยเจอประธานหื่นกามที่คิดอยากเอาเธอขึ้นมา ตอนแรกก็คิดว่าเป็นคนใจถึง แต่ที่ไหนได้มือถึงต่างหากไม่ใช่ใจถึง

          ภายนอกสุขุม แต่ใครจะรู้ว่าเบื้องลึกในใจแล้วเขาต่างอะไรกับคนชั่วนัก พวกนักธุรกิจก็แบบนี้สินะ ไม่อยากขาดทุน ทุกอย่างล้วนก่อเกิดผลกำไรจึงจะยอมจ่าย แต่ขณะที่กำลังใช้ความคิดพิจารณาตัดสินสันดานเจ้านายตัวเองยังไม่ทันสิ้นสุด คำพูดต่อมาก็ทำให้เธออยากจับเขากดหัวแนบพื้นนัก