บทที่ 3 เสียรู้ให้กับสาวสวย 2/2

“ชอบฉันชอบหมดนั่นแหละ หากเธอเป็นคนทำ” เขาพูดอย่างใจกว้าง ไม่ว่าครั้งแรกของเธออาจจะทำให้ฟันครูดกับลำท่อนอันแข็งแกร่งบ้าง แต่รับรองว่าเขาจะไม่โกรธ แต่จะค่อย ๆ สอนเธออย่างใจเย็นทีเดียว

          ร่างเล็กค่อย ๆ ดันเข่าขึ้นคล้ายกำลังคืบคลานเข้าหา ใบหน้าเงยขึ้นมองสบตาเขาในพื้นที่แสงสลัว ร่างกายของเขาก็เอนจนเกือบนอนแล้ว นั่นคือจังหวะที่ดี

          ‘ตายซะ’

          เธอคิดในใจก่อนที่เข่าเล็ก ๆ ของเธอจะกดลงไปในส่วนลำท่อนใหญ่เข้าเต็มแรง

          ฮึก...อุ๊บ!

          เฟลิเปจุกจนทำอะไรไม่ถูก เขาไม่เคยโดนทำร้ายกล่องดวงใจขนาดนี้มาก่อน จากที่ยืดยาวกลายเป็นหดลงแต่สาวเจ้ายังไม่ยอมหยุดขยี้ตรงกลางความเป็นบุรุษของเขา

          “ไม่...ปล่อย...แบบนั้นมัน!!!” เขาพยายามจะผลักเธอออก แต่เธอกลับลงน้ำหนักลงมาอีกครั้ง แล้วก็อีกครั้ง

          โอ๊ย...ตาย...น้องชายที่แสนภาคภูมิใจของฉัน...!

          “ชอบไหมคะ...” เธอถามอีกครั้งก่อนที่จะได้รับคำตอบเป็นการส่ายหน้า แล้วสองมือของเขาก็กุมกล่องดวงใจ เมื่อนั้นเธอจึงได้โอกาสหนีรอดแล้ว

          ร่างเล็กหันมองซ้ายขวา ไม่มีการ์ดของร้านแล้วก็คว้ารองเท้าส้นสูงที่ถอดรอไว้ วิ่งสุดชีวิตออกไปจากตรงนี้เธอไม่รับค่าจ้างของวันนี้วิ่งคว้ากระเป๋าของตัวเองออกทางหลังร้านแล้วก็เรียกแท็กซี่ตรงกลับบ้านไปเลย แม้โอมจะตะโกนเรียก แต่ทว่าเธอก็ไม่หันกลับมา เพราะรู้ว่าหากทำให้แขกไม่พอใจ อาจจะเป็นเธอที่โดนซ้อมก็เป็นได้

          เสี่ยวซ้งมันบ้า ผู้หญิงมันก็ไม่ละเว้นแล้วเธอก็ไม่อยากไปเป็นผู้หญิงที่นอนให้มันเอาบนเตียงในห้องข้างบนนั้นด้วย แม้มันจะเคยต้องคดี แต่ยามนี้มันออกมาลอยนวลเหมือนเดิม

          ใคร ๆ ต่างก็รู้ดีเด็กดริ้งที่นี่ส่วนใหญ่ก็ผ่านมือมันมาแล้วทั้งนั้น หากอยากได้เงินเยอะคนเหล่านั้นก็ต้องทำอย่างไม่มีทางเลือก เธอคิดว่าวันนี้ถือว่าเป็นค่าจ้างที่คุ้มแล้ว ต่อไปคงต้องไปหางานที่ร้านอื่นที่ดีกว่านี้หน่อย

          ‘Thousand lights บาร์หรูระดับวีไอพีน่าจะดีกว่าระเริงบาร์นี้เป็นแน่’

          คิดได้เช่นนั้นเธอก็เบาใจ แล้วก็กลับบ้านไปพักผ่อน

          นภาที่ไม่ยอมหลับยอมนอนรอลูกสาวกลับบ้านดึกดื่นทุกวัน เธอนั่งที่หน้าบ้านชะเง้อคอรอ แม้ว่าลูกสาวจะกำชับให้นอนแต่เธอก็เป็นห่วงลูกสาว เพราะมีกันอยู่สองคน ดังนั้นต่อให้ง่วงแค่ไหนก็ตัดใจหลับลงไปไม่ได้

          เวลาห้าทุ่มครึ่งรถแท็กซี่มาจอดที่หน้าบ้าน พร้อมกับร่างของลูกสาวที่ลงมาจากรถทำเอาคนเป็นแม่เบาใจ นภาพ่นลมหายใจออกมายาวอย่างโล่งอก เธอลุกขึ้นเดินไปเปิดประตูให้ลูกสาว

          “แม่คะ...บอกให้นอนไง มารอทำไมคะ” พระพายเห็นแม่เดินมาเปิดประตูก็เอ็ดทันที เธอไม่อยากให้แม่ต้องมาอดหลับอดนอนรอเธอ

          “แม่เป็นห่วงลูกนี่นา แล้วหิวไหม แม่ทำต้มจืดไว้ให้” นภาไม่สนใจคำบ่นของลูกสาวรีบเปลี่ยนเรื่องทันที ท่าทางอิดโรยของลูกสาวทำเอาคนเป็นแม่เจ็บปวดหัวใจ ‘หากเธอร่างกายแข็งแรงมากกว่านี้ก็ดีสินะ’

          “เหนื่อยและหิวมากค่ะ” พระพายเดินเข้ามากอดเอวมารดาแล้วพากันเข้าบ้านไปทันที เธอใจอ่อนทุกทีเมื่อแม่ทำอาหารไว้รอ เธอจึงหิ้วท้องมากินข้าวบ้านตลอด

          ส่วนคนที่เสียรู้สาวสวยนั้นเมื่อหายดีแล้ว จึงลุกขึ้นเดินไปตามหาหญิงสาวคนนั้น แต่เมื่อรับรู้ว่าเธอหนีไปแล้วเขาก็เจ็บใจนัก ไม่เคยเสียรู้ใครเท่านี้มาก่อน วันนี้นอกจากเสียเป็นหมื่น ก็ยังทำให้อารมณ์ค้างพร้อมกับลูกชายโดนทำร้ายอีกต่างหาก

          “ฝากไว้ก่อนเถอะยายตัวแสบ!”

          เขาไม่ยอมจบแค่วันนี้แน่ เจอกันคราวหน้าจะลากขึ้นเตียงไปสั่งสอนยันฟ้าเหลืองเลยคอยดู

          เมื่ออาฆาตจบแล้ว เธอคว้ากุญแจรถในกระเป๋าขับออกไปจากระเริงบาร์...