บทที่ 3 เสียรู้ให้กับสาวสวย 1/2

ขณะที่เธอกำลังมองท่อนเนื้อขนาดใหญ่ยาวที่อยู่ตรงหน้า แต่ก็ต้องตกใจที่มันขยับคล้ายผงกหัวเหมือนกับควักมือเรียกเธอ

          “อื้อ...!” เธอเผลออุทานออกมาเมื่อนี่คือครั้งแรกที่ได้เห็นของจริงที่ใหญ่และยาวอีกต่างหาก พลันรู้สึกเสียวเข้าไปที่ท้องน้อยชอบกล นึกขึ้นว่ามันกำลังเข้าช่องทางอันคับแคบตรงนั้นก็แทบจะถอยหลังหนีแต่มีมือใหญ่ ๆ ที่มันเคยหนุนหัวเขาอยู่คว้ามาที่มือของเธอดึงรั้งไว้เสียก่อน

          หมับ!!

          “อย่ากลัวมัน ลองสัมผัสมันสิ” เขาเห็นใบหน้าซีดเผือกราวกับหวาดกลัวเจ้าท่อนยักษ์นั้นก็อดให้นึกสงสารไม่ได้

          เธอคงยังไม่เคยสินะ!

          เขาคิดในใจอารามยินดียิ่งหากเธอจะได้ลองอมของเขาเป็นคนแรก เขาจะตั้งใจสอนเธออย่างอดทนเลยทีเดียว

          “เอ่อ...คะ...คะ...คือว่า...อ๊า!!!” น้ำเสียงเธอตะกุกตะกักทันทีเมื่อเขาจับมือเธอขึ้นไปลูบไล้แล้วก็ให้เธอกำเข้าที่ลำท่อนนั้นเข้าทำให้เธอร้องอย่างตกใจ เพราะว่ามือเธอนั้นรู้สึกว่ามันใหญ่มาก แถมยังรู้สึกอุ่นจนเกือบร้อนไปด้วยซ้ำ

          ‘ที่เขาพูดกันติดปากว่ารับเอ็นอุ่น ๆ เพิ่มไหม ที่แท้ก็อุ่นแบบนี้นี่เอง’ ดวงตาตระหนกของเธอจ้องมองไปราวกับกลัวว่ามันจะมาทำอะไรเธอเข้า ต้องจ้องมันไว้ไม่วางตา แล้วเขาก็ขยับมือขึ้นลงเป็นจังหวะก่อนที่จะช่วยเธอจับมันรูดลงมาจนเห็นหัวบานราวกับหัวเห็ดที่กำลังกึ่งตูมกึ่งบานก็ไม่ปาน ปลายมันสีชมพูสดแม้ว่าแสงจะสลัวจะแต่ส่วนนั้นราวกับจะเรืองแสงได้ทำให้เธอมองมันได้ชัดเจนนัก

          ‘นี่ฉันเห็นท่อนเนื้อของท่านประทานเข้าแล้ว!’

          ต่อไปเธอไม่อยากจะคิดว่าเห็นหน้ากันจะทำหน้าอย่างไร แต่เรื่องนั้นไม่ต้องสนใจเพราะเธอก็แค่พนักงานการตลาดตัวเล็กตัวน้อย ที่โดนใช้งานเยี่ยงทาสเท่านั้น ไม่ได้มีหน้าที่ใดเกี่ยวข้องกับผู้บริหารชั้นบนสุดนั้นนักหรอก เรียกได้ว่าเขานั่งอยู่บนหอคอย แต่เธอนั้นเป็นเหมือนมดงานตัวน้อยที่ทำงานให้เขาเท่านั้น

          “เป็นอะไรไป...ทำไมเงียบไป” เขาเริ่มเป็นห่วงแม่สาวน้อยตรงนี้เสียแล้ว เธอเงียบนี่กำลังตกใจหรือเปล่านะ หรือเขาต้องปลอบเธอเสียก่อน

          เขากำลังคิดว่าจะปลอบเธออย่างไร แต่ยังไม่ทันจะได้ทำ กลับมีเสียงใสราวกับเสียงแก้วคริสตัลดังขึ้นก่อน

          “เปล่า...คะ...ไม่เคยเห็นขนาดเท่านี้มาก่อน” เธอตอบพร้อมรอยยิ้มเฝื่อนราวกับกินของรสขม แต่จะให้เขารู้ว่าเธอประหม่าไม่ได้ ไม่เช่นนั้นเธอจะถูกไล่ต้อนเหมือนเหยื่อตัวน้อยตัวหนึ่งเท่านั้น

          ‘คำตอบของเธอที่บอกไม่เคยเห็นขนาดใหญ่เท่านี้ มันหมายความว่ายังไง เธอเห็นของใครมาก่อนงั้นเหรอ?’

          เมื่อรู้สึกว่าคนตัวเล็กตรงหน้านี้อาจจะเคยเป็นของคนอื่นมาก่อน ก็ทำให้หัวใจของเขารู้สึกไม่ยินยอมทั้งหึงหวงแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

          “ไม่เคยเห็นใหญ่เท่านี้คืออะไร” เสียงเครียดกล่าวพร้อมกับแววตาที่แสดงความไม่พอใจเธอออกมาอย่างเด่นชัด และเขาก็เป็นคนเอาแต่ใจ เพราะของที่อยากได้ต้องเป็นของเขาคนเดียวเท่านั้น คนอื่นห้ามแตะ

          “ก็ฉันเป็นพนักงานต้อนรับ” เธอไม่เข้าใจ อยู่ ๆ ประธานหน้าหม้อคนนี้โกรธอะไรเธอ เดี๋ยวอารมณ์ขึ้นเดี๋ยวอารมณ์ลงราวกับคนวัยทองก็ไม่ปาน มิน่าเวลาสั่งงานเหมือนไม่ใช้หัวบนคิด คงจะใช้หัวที่ให้เธอกำอยู่นี่สินะถึงได้งานไม่เคยตรงใจ

          “แล้ว...เคยรับแขกไหม”

          “ไม่ค่ะ”

          เมื่อได้คำตอบที่ถูกใจอารมณ์ขุ่นมัวราวกับเมฆหมอกดำมืดก็จางไป เหลือเพียงอารมณ์สดใสเบิกบานพร้อมรับการปรนเปรนด้วยลิ้นเล็ก ๆ กับปากกระจุมกระจิ๋มของเธอ คิดภาพตามว่าหากลำท่อนของเขานั้น เข้าไปในปากของเธอ จะคับแน่นขนาดไหนกันนะ

          “อ่าห์...ฉันอยากแล้วเธอเริ่มได้เลย” เขาสั่งราวกับเป็นเจ้าชีวิต ทำให้เธออดค้อนให้ไม่ได้ แต่ใครบอกว่าจะอมให้เขากัน เธอยืดตัวขึ้นแล้วก็ส่งยิ้มหวาน ๆ ให้เขาก่อนจะกล่าวบางอย่างออกมา

          “เตรียมตัวดี ๆ นะคะ หากไม่ชอบบอกได้เลยนะ” แววตาเจ้าเล่ห์เงยขึ้นมองคนที่ชะล่าใจคิดว่าคนอย่างเธอหรือจะยอมอมให้ใครง่าย ๆ ยิ่งเห็นประกายตาแห่งความหวังของเขาเธอก็ไม่รีรออีกต่อไป