บทที่ 3

 

“ฮึก ฮึก”  เสียงสะอื้นของลลิตน้อยเริ่มสงบลงเมื่ออยู่ในอ้อมกอดของลออจันทร์  โอเมก้าหนุ่มที่ตอนนี้นั่งหลบมุมอยู่ในร้านโดยฝั่งตรงข้ามมีคนหน้าดุเฝ้ามองกระทำด้วยสายตาอ่อนโยนไม่ห่าง

สายตาที่ทารกวัยเจ็ดเดือนจ้องมองคนแปลกหน้าเขม็งอย่างกับว่ารู้จักมานาน ทำให้คนเป็นพ่อรู้สึกแปลกใจ

แน่ละสิ เขาต้องรู้จักคนตรงหน้าอยู่แล้ว ครามคุณพ่อของนายเอกและเป็นไอ้หน้าโง่ที่เลี้ยงดูลูกคนอื่นจนไม่รู้ว่าลูกตัวเองตายไปตั้งนานแล้ว

ลลิตคิดแล้วก็โกรธคนตรงหน้าที่มีส่วนทำให้หม่าม้าของตนต้องมีจุดจบแบบนั้น ใบหน้าน้อย ๆ ออกอาการฮึดฮัดชี้มือชี้ไม้ไปมาจนคนเป็นแม่นึกฉงน

“เด็กดี ไม่ต้องร้องนะครับ” เสียงลออจันทร์เอ่ยปลอบโยนลูกชายในอ้อมอก ก่อนจะเหลือบมองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามแวบหนึ่ง

“คุณลูกค้า หากต้องการสั่งกาแฟรบกวนสั่งที่หน้าเคาน์เตอร์นะครับ” ลออจันทร์รวบรวมความกล้าขึ้นสบตากับชายหนุ่ม

“ตอนที่เดินเข้ามาในร้านนายยังเรียกฉันว่า คุณครามอยู่เลยนะ” ลออจันทร์เม้มปากแน่น อยากจะเขกกะโหลกตัวเองเมื่อเผลอปล่อยไก่ตัวเบ้อเริ่มออกไป

“คุณคราม มาที่นี่ทำไมครับ” อ้อมกอดเริ่มรัดแน่นเมื่อลูกน้อยที่อยู่บนตักเริ่มขยับตัวขยุกขยิกพยายามหันหน้าออกมา ร่างบางกลัวลูกจะตกจึงจับหันหน้าออกมานั่งตักสองแขนรัดก้อนนุ่มนิ่มไว้

ครามมองภาพแม่ลูกที่เหมือนกันราวกับโขลกกันมาตรงหน้าจ้องมองมาที่เขาโดยเฉพาะตาสีอำพันจากร่างอ้วนป้อม ชายหนุ่มพยายามกลั้นยิ้มอย่างยากเย็นก่อนจะเอ่ยถึงเรื่องที่ต้องการออกมา

“ลออจันทร์ พี่มารับเธอกับลูกกลับบ้าน” ตาแป๋วแหววของทารกน้อยเบิกโต

อ้าวเฮ้ย ในนิยายไม่มีแบบนี้นี่หว่า

ลลิตครุ่นคิดในใจถึงการปรากฏตัวของครามที่ไม่ควรจะอยู่ที่นี่ ถ้าอิงตามในนิยายควรจะเป็นตอนที่อัยวาจัดงานวันเกิดอายุ 20 ปีต่างหาก

“!!!!!” หลังจากที่ได้ยินคำพูดชวนตกใจ ลออจันทร์ก็เอ่ยปฏิเสธครามทันที

“คุณครามเข้าใจผิดแล้วล่ะครับถึงผมจะเคยทำงานที่บ้านโยธินตระกูล แต่ผมก็ลาออกมานานแล้ว ส่วนลลิตเป็นลูกแฟนเก่าของผมครับ”

“แล้วนายจะอธิบายสีตาของลลิตว่ายังไง” สิ้นเสียงของคราม ลออจันทร์ได้แต่นั่งงันขบคิดข้อแก้ตัวไม่ออก

“ไม่ต้องพูดแก้ตัวอีกแล้ว ตาสีอำพันของลลิตสืบทอดมาจากต้นตระกูลโยธินตระกูลที่จะปรากฏในรุ่นละหนึ่งคนเท่านั้น รุ่นของพี่ก็เป็นพี่เองที่ได้รับสืบทอดส่วนรุ่นหลานยังไม่มีใครปรากฏนอกจากลลิต” ดวงตาสีอำพันสองคู่สบตากัน ตาคู่หนึ่งฉายแววอบอุ่นอีกคู่ฉายแววไร้เดียงสา ลออจันทร์มองภาพพ่อลูกก่อนจะเม้มปากแน่น

“แล้วก็นี่เอกสารยืนยันดีเอ็นเอระหว่างพี่กับลลิต”ครามยื่นซองเอกสารไปตรงหน้าลออจันทร์ โอเมก้าหนุ่มเปิดซองกวาดตามองทุกบรรทัด

“ผมไม่ยอมยกลลิตให้คุณครามแน่” เสียงหวานเริ่มสั่นเครือ เมื่อคิดว่าคนใจร้ายต้องการพรากลูกไปจากตน

“ม่ะ แม่ะ อ้ายยยย” หม่าม้าอย่าร้องไห้

เสียงอ้อแอ้ของลลิตดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของพ่อแม่ ครามถอนหายใจเมื่อแม่ของลูกน้ำตานองหน้า

“พี่บอกตั้งแต่แรกแล้วว่าจะพาพวกเธอสองแม่ลูกกลับบ้านโยธินตระกูล ไม่คิดจะพรากแม่ลูกจากกันหรอกนะ” เอ่ยย้ำเพิ่มความมั่นใจ แต่ลออจันทร์กลับนึกถึงใบหน้าของภรรยาที่เพิ่งคลอดลูกวัยไล่เลี่ยกับลลิตจึงเม้มปากแน่น ส่ายหัวปฏิเสธข้อเสนออีกครั้ง

ครามเห็นท่าทางดื้อดึงของคนตรงหน้าก็ยอมถอยออกมาก้าวหนึ่ง เอ่ยข้อเสนอใหม่อีกครั้งอย่างใจเย็น

“งั้นนายก็ต้องย้ายไปอยู่สถานที่ที่ฉันจัดเตรียมไว้ให้ นายคงไม่อยากให้ลลิตเติบโตมาในสภาพขาดแคลนแบบนี้ใช่ไหม” ครามจี้จุดตรงกลางใจของลออจันทร์ ไม่มีแม่คนไหนอยากให้ลูกเติบโตมาอย่างอัตคัด ทุกคนต่างก็ต้องการให้ลูกเติบโตมาอย่างดีที่สุด ร่างบางก้มหน้ามองดูร่างเจ้าเนื้อที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากลมโตพอดี ก่อนจะตัดสินใจได้

“ตกลงครับ แต่ผมขอเวลาหน่อยนะครับ”

“บู้ววว อูวววว”  หม่าม้าตอบตกลงไปได้ยังไง

ร่างในอ้อมแขนอาละวาดอีกครั้งเมื่อได้ยินคำตอบของคนเป็นแม่ ลลิตดีดดิ้นไปมาไม่ยอมรับการตัดสินใจ

ประท้วง ลลิตขอประท้วง

ลออจันทร์เริ่มขมวดคิ้วเมื่อลูกน้อยเริ่มสะบัดแขนขาไปมา ตั้งแต่ทารกอายุเจ็ดเดือนก็ยิ่งกินมากขึ้นจนตัวอ้วนกลมไปหมด น้ำหนักเจ้าตัวน้อยก็มากขึ้นตามไปด้วยสองแขนที่โอบร่างไว้เริ่มประคองไว้ไม่อยู่

“ขอพี่อุ้มลูกหน่อย” เมื่อเห็นลูกน้อยอาละวาดในอ้อมแขนโอเมก้าของตน อัลฟ่าหนุ่มก็ยื่นมือไปคว้าก้อนนุ่มนิ่มมาไว้ในอ้อมกอดทันที

วินาทีที่ร่างน้อยอยู่ในอ้อมแขนหัวใจที่ไม่เคยสั่นไหว นับตั้งแต่เห็นรูปของลออจันทร์เมื่อชาติที่แล้วเริ่มเต้นเป็นจังหวะระรัว มันไม่เหมือนกับความรู้สึกที่วาบหวามซาบซ่านเหมือนกับแม่ของลูกแต่เป็นความรู้สึกที่อยากจะปกป้องและทะนุถนอม อยากจะยกโลกทั้งใบมากองอยู่ใต้แทบเท้าน้อย ๆ คู่นี้ แต่ครามก็ตื่นจากห้วงภวังค์เมื่อเจ็บตรึงไปทั่วหนังศีรษะ

“อ้ายยย แอ่ะ แอ่ะ” นี่แน่ะ กล้ามารังแกหม่าม้าของลลิตเหรอ

มือเล็กป้อมจิกเส้นผมที่ถูกเซตมาอย่างดีจนยุ่งเหยิงไปหมด เท้าน้อย ๆ เหยียบย่ำขย่มตักไปมาสองมือขยำเส้นผมอย่างเมามัน

“บู้วว บู้ววว” ปากเล็กคอยพ่นน้ำลายใส่หน้าผู้เป็นพ่อไม่ขาดสาย จนใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยน้ำลายสีใส

“ลลิต !!!” เจ้าตัวน้อยที่เคยนิสัยน่ารักตอนนี้กลับแผลงฤทธิ์อย่างร้ายกาจ ลออจันทร์ผุดลุกจากเก้าอี้รีบไปประคองร่างน้อยคืนแต่ครามกลับส่ายหน้าเชิงบอกว่าไม่เป็นไร

“ลูกแค่ต้องการเล่นกับพี่น่ะ ปล่อยให้เล่นไปเถอะ”คุณพ่อหมาด ๆ เข้าข้างตัวเองจนลออจันทร์หน้าเจื่อน

นี่มันไม่เหมือนเล่นกันเลยสักนิด เหมือนลลิตกำลังตั้งใจทำร้ายคุณครามมากกว่าอีก

“ลลิต อยากให้พ่อหอมแก้มเหรอครับ” ฟอด จมูกโด่งที่เปื้อนน้ำลายเด็กอ้วนหอมฟอดไปที่แก้มอิ่มที่ป่องออกมาเป็นก้อน

“อ้ายยย” อี๋ อย่ามาหอมลลิตนะ ไอ้พ่อโง่

ร่างเล็กเอนตัวหลบจมูกโด่งไปมาอย่างเอาเป็นเอาตาย ลออจันทร์มองภาพตรงหน้าน้ำตาคลอ เขานึกว่าชีวิตนี้คงไม่มีโอกาสได้เห็นภาพนี้อีกแล้ว

“เลิกงานกี่โมง” เสียงทุ้มถามขึ้นมาจนลออจันทร์สะดุ้งหลุดจากความคิด ละล่ำละลักตอบ

“เอ่อ เลิกงานห้าโมงครับ” ตอบคำถามพร้อมกับทำหน้างุนงง ครามพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกให้ร่างบางไปทำงานต่อ

“แต่ว่าลลิตยังต้องกินนม” ลออจันทร์เอ่ยแย้งเมื่อครามอาสาอยู่เฝ้าร่างน้อยที่ตอนนี้เริ่มตาปรือแต่ริมฝีปากน้อย ๆ เริ่มขมุบขมิบเป็นสัญญาณว่าหิวนมแล้ว

“ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวฉันป้อนลูกเอง” ครามหน้านิ่งเอ่ยอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่เห็นสีหน้า   เหวอของร่างบาง

ครามเดินออกไปบริเวณคอกเด็กเล่นก่อนจะก้าวเข้าไปนั่งขัดสมาธิประคองร่างที่อาละวาดจนหมดแรงไว้บนตัก ประคองศีรษะเล็กไว้ส่งสายตาให้ลออจันทร์รีบไปชงนมมาให้

ลออจันทร์ไม่รอช้ารีบไปอุ่นนมให้ทันที หลังจากเห็นท่าทางป้อนนมอย่างคล่องแคล่วของชายหนุ่มจึงวางใจไปทำงานต่อแต่ไม่วายเหลือบมองพ่อลูกเป็นระยะ

จนกระทั่งถึงเวลาเลิกงาน ร่างบางที่ทำความสะอาดร้านร่วมกับพนักงานคนอื่นจึงเสร็จอย่างรวดเร็ว ลออจันทร์เก็บของเสร็จแล้วรีบเดินออกไปที่คอกเด็กด้วยความเป็นห่วง แต่ภาพผู้ชายตัวใหญ่สองคนที่บนตักต่างก็มีร่างของเด็กน้อยนั่งอยู่ทำให้ลออจันทร์ชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยทักเจ้าของร้าน

“พี่นริศไปส่งขนมมาแล้วเหรอครับ” นอกจากร้านอุ่นไอรักจะมีกาแฟขายแล้วยังมีบริการเดลิเวอรี่อีกด้วย ซึ่งสามีของเจ้าของร้านรับหน้าที่เป็นคนส่งขนม

“ครับ พี่เพิ่งมาเมื่อกี๊เอง ว่าแต่คุณพ่อของลลิตหน้าตาดีนะเนี่ย” เบต้าหนุ่มที่ทั้งกอดทั้งฟัดลูกสาวหันมาแซวลูกจ้างตัวเอง หลังจากที่ครามเล่าว่าตนกับลออจันทร์เข้าใจผิดกันทำให้ห่างเหินกันไป แต่ตอนนี้ได้ปรับความเข้าใจกันเรียบร้อยแล้ว ลออจันทร์ที่ได้ยินดังนั้นได้แต่ยิ้มเจื่อนได้แต่ขอตัวกลับก่อน

ครามอุ้มร่างลูกน้อยที่ลืมตาสะลึมสะลือขึ้นมา ลออจันทร์ยื่นมือไปรับลูกน้อยแต่ครามกลับเดินออกไปนอกร้านจึงทำให้โอเมก้าหนุ่มบอกลาเจ้าของร้านอย่างเร่งรีบก่อนจะเดินตามแผ่นหลังกว้างออกไป

“คุณคราม คุณจะพาลลิตไปไหนครับ” ลออจันทร์เรียกอย่างเสียขวัญเมื่อคนตัวโตอุ้มลูกน้อยเข้าไปในรถ

ไหนว่าจะให้เวลาพวกเขาสองแม่ลูกไง

“รีบขึ้นมาสิ” เสียงทุ้มเอ่ยเรียกดังมาจากในรถ ลออจันทร์จึงรีบเข้าไปในนั่งในรถก่อนที่คนขับรถจะปิดประตูอย่างนอบน้อม

“คุณจะพาพวกเราไปไหนครับ” เสียงตื่นกลัวถามคนที่นั่งอุ้มร่างลูกน้อยไว้แนบอก ร่างกายเกร็งเครียดเล็กน้อยไม่กล้าขยับตัวเมื่อสัมผัสกับเบาะหนังชั้นดี

“ทำตัวตามสบาย ไม่ต้องเกร็งขนาดนั้น” อัลฟ่าตัวโตเอ่ยบอกให้โอเมก้าที่ตื่นกลัวนั่งตามสบาย

“พี่แค่จะไปส่งลูกกับเธอกลับบ้านเท่านั้น ไม่ต้องกลัวหรอกนะ” เมื่อเห็นร่างเล็กถอนหายใจอย่างโล่งอก ครามจึงครุ่นคิดในใจ

ลออยังไม่ไว้ใจเขา

ก่อนที่เขาจะสร้างครอบครัวได้ ด่านแรกที่เขาต้องทลายคือกำแพงในใจแม่ของลูกก่อน ส่วนร่างเล็กในอ้อมกอดยังมีเวลาอีกเยอะ รอยยิ้มกดลึกที่มุมปากแทบมองไม่เห็นแต่ก็ไม่พ้นสายตาของลลิตไปได้

หน็อยแน่ คิดล่อลวงหม่าม้าเหรอ ฝันไปเถอะ