บทที่ 5

 

               หลังจากส่งลออจันทร์ที่ร้านอุ่นไอรัก ครามก็นั่งรถกลับบริษัทไปทำงานต่อระหว่างนั่งทำงานแทบจะไม่มีสมาธิ มัวแต่มองนาฬิกาข้อมือเป็นพัก ๆ แทบอยากจะให้ถึงเวลาเลิกงานเร็ว ๆ หากแต่ชายหนุ่มก็ต้องผิดหวังเมื่อได้รับสายจากผู้เป็นแม่

          “ครับ คุณแม่”

          “ตาคราม นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมต้องให้หนูรินรีบพาหนูอัยวาไปต่างประเทศด้วย รีบกลับมาห้ามเมียแกเดี๋ยวนี้นะ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นแทรกเข้ามาท่ามกลางเสียงปลอบประโลมของคนในบ้าน

          “งั้นคุณแม่ก็บอกให้โรสรินเตรียมใจไว้ดี ๆ นะครับ”พูดจบก็กดตัดสายไป สายตาเย็นชาครุ่นคิดถึงเรื่องที่โรสรินกระทำลงไป

          คิดว่าถ้าจากไปเงียบ ๆ เขาจะไม่คิดบัญชีย้อนหลังแล้วแท้ ๆ

          ชายหนุ่มเห็นแก่อัยวาจึงไม่อยากถึงขั้นแตกหักกับโรสริน เด็กน่าสงสารที่ครามคิดว่าเป็นลูกชายในชาติที่แล้วถึงแม้ไม่ได้เลี้ยงดูมาอย่างใกล้ชิดแต่ก็ยังมีความรู้สึกผูกพันอยู่บ้าง เขาจึงไม่อยากให้เรื่องที่ยังแก้ไขได้ส่งผลต่ออนาคตของเด็กคนนั้น

อัยวาควรได้เจอพ่อที่แท้จริง

ครามถอนหายใจก่อนจะตัดสินใจกลับบ้านไปจัดการเรื่องราวให้เรียบร้อยก่อนที่ลออจันทร์และลลิตจะย้ายเข้าไปอยู่ในบ้านโยธินตระกูล

ภายในร้านอุ่นไอรัก ลออจันทร์ที่ทั้งวันได้แต่ชะเง้อมองดูหน้าร้านยิ่งใกล้เวลาเลิกงานเป็นอันต้องดูนาฬิกาทุกนาทีจนเมธาวีที่อุ้มน้องยาหยีเอ่ยแซว

“แหม อะไรจะขนาดนั้นจ๊ะ เดี๋ยวคุณครามก็มาแล้วไม่ต้องชะเง้อดูทุกคนที่เข้าร้านก็ได้จ้ะ”

ลออจันทร์หน้าแดงแปร๊ดหยิบผ้ามาเช็ดโต๊ะแก้เขิน ลลิตที่ยังอยู่ในคอกเกาะรั้วกั้นมองตามคนเป็นแม่ทำงาน ก่อนจะหันไปมองหน้าประตูเมื่อมีร่างสูงใหญ่สวมชุดทำงานสีดำก้าวเข้ามาในร้าน

ไม่ใช่ผู้ชายหน้าโง่คนนั้นนี่นา ทารกน้อยอดผิดหวังไม่ได้

“ไม่ทราบว่าคุณลออจันทร์อยู่ที่ไหนหรือครับ”เสียงต่ำถามเมธาวีที่อยู่หน้าเคาน์เตอร์อย่างสุภาพ ก่อนจะกวาดสายตาไปทั่วร้านสะดุดอยู่ที่ร่างอ้วนกลมที่เกาะรั้วมองมาที่ตนด้วยสายตาไร้เดียงสา

“ผมเองครับลออจันทร์ ไม่ทราบว่าคุณเป็นใครครับ”

“ผมชื่อเตวิชครับ เป็นเลขาของคุณคราม” เบต้าหนุ่มแนะนำตัวต่อนายหญิงของตนเอง

“ครับ?”

“วันนี้คุณครามติดธุระบางอย่างทำให้มารับคุณลออกับคุณหนูไม่ได้ ท่านจึงให้ผมมารับแทนครับ” เตวิชตอบอย่างนอบน้อมก่อนจะช่วยลออจันทร์เก็บของเล่นเด็กและสัมภาระของเด็กน้อย

“งั้นหรือครับ” ลออจันทร์อดผิดหวังไม่ได้แต่ก็ปรับอารมณ์อย่างรวดเร็ว อุ้มลูกน้อยที่ชูมือให้อุ้มขึ้นมากอดไว้แนบอกเดินตามเลขาเบต้าขึ้นไปที่รถ

ครืด ครืด

คุณคราม

“ฮัลโหล สวัสดีครับ” ลออจันทร์ที่เห็นชื่อที่บันทึกไว้รีบรับโทรศัพท์ทันที

“เปิดกล้องหน่อย”

“ครับ? ได้ครับ” ชายหนุ่มกดเปิดกล้องเผยให้เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่นั่งอยู่ในรถเช่นเดียวกัน

          “ขอโทษที่วันนี้พี่ไปรับไม่ได้นะ พอดีวันนี้พี่มีธุระด่วน ไว้วันหลังพี่จะพาไปเที่ยวชดเชยนะครับ” ครามเมื่อเห็นใบหน้าโอเมก้าของตน อัลฟ่าหนุ่มที่ทำงานมาทั้งวันก็หายเหนื่อยทันที

          “ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกครับ” ลออจันทร์เอ่ยอย่างเกรงใจ

          “อู้ววว อาาาา” หม่าม้าคุยกับใครอ่ะ

          “ให้พี่ดูหน้าลลิตหน่อยสิ” ลออจันทร์ถือโทรศัพท์มาตรงหน้าลูกให้ครามมองเห็นชัด ๆ

          “แอ่ะ แอ้” พ่อโง่เองเหรอ ไม่อยากรู้แล้วก็ได้

          มือป้อมดันโทรศัพท์ให้ออกห่างจนครามอดหัวเราะไม่ได้เมื่อนึกว่าลูกต้องการเล่นโทรศัพท์

          “วันนี้พ่อขอโทษที่ไม่ได้ไปรับนะครับ ไว้วันพรุ่งนี้พ่อจะรีบไปหาแต่เช้านะครับ”

          “บู้ววว” ไม่ต้องมาก็ได้นะ

          “บายครับ พ่อรักลูกนะ” บอกรักลูกชายแต่สบตาคนเป็นแม่จนลออจันทร์ที่ถือโทรศัพท์อยู่เกือบเผลอทำหลุดมือ

          “คนเจ้าชู้” เสียงหวานพึมพำเบา ๆ

          .

          .

          “ถึงแล้วครับท่าน”

          “อืม” เสียงที่เคยอ่อนโยนเปลี่ยนเป็นเย็นชาอย่างรวดเร็ว เท้ายาวก้าวเข้าไปในบ้านอย่างรวดเร็วมองดูความวุ่นวายในบ้านด้วยสายตาเรียบเฉย

          “คิดว่าคุณจะไปเงียบ ๆ เสียอีก”ตาคมกริบจ้องไปที่โรสรินที่นั่งหน้าซีดอยู่ในอ้อมแขนของคุณไพลิน

          “พูดอะไรน่ะตาคราม”คุณไพลินเอ็ดลูกชายพลางปลอบประโลมลูกสะใภ้ที่นั่งหน้าตาซีดเซียว

          “แงงงงง” เสียงร้องของอัยวาที่อยู่ในอ้อมกอดของพี่เลี้ยงดังขึ้นเรียกสายตาคมเหลือบมองแวบเดียว

          “คุณแม่ดูรูปใบนี้ก่อนสิครับ”ครามเปิดกระเป๋าสตางค์หยิบรูปที่สอดอยู่ด้านในออกมา

          คุณหญิงรับไปดูอย่างงุนงงก่อนจะเบิกตาโพลงเมื่อเห็นสีตาของเด็กน้อยในอ้อมแขนผู้ชายหน้าตาที่คุ้นตา

          “นี่มันลออจันทร์นี่นา แล้วเด็กคนนี้อย่าบอกนะว่า !!!”

          “ครับ เด็กในรูปเป็นลูกของผม”

          “!!!!” คนในห้องโถงตกตะลึง

          โรสรินกัดริมฝีปากแน่นเพราะสาเหตุนี้เองสินะคุณครามถึงได้ตามสืบเรื่องราวในคืนนั้น คุณหญิงไพลินผละตัวจากโอเมก้าสาวเดินไปนั่งข้างคุณพิศาลผู้เป็นสามีก่อนจะยื่นรูปถ่ายให้ช่วยพินิจ

          “ตาครามเพราะเด็กคนนี้หรือลูกถึงต้องหย่ากับหนูรินและให้หนูรินย้ายไปอเมริกา แม่ว่าทำแบบนี้ไม่เกินไปหน่อยเหรอ”คุณหญิงไพลินส่ายหน้าไม่เห็นด้วยกับความคิดของลูกชาย

          “รับแค่เด็กมาเลี้ยงก็พอ ส่วนแม่เด็กก็ให้เงินก้อนไปก้อนหนึ่งแล้วกัน”คุณไพลินนึกถึงใบหน้าของลออจันทร์อดีตเด็กรับใช้บ้านที่เข้ามาทำงานเมื่อสามปีก่อน ถึงว่าทำไมจู่ ๆ ถึงได้ลาออกกะทันหันที่แท้ก็แอบปีนเตียงลูกชายของท่านนั่นเอง แต่ก่อนที่คุณไพลินเริ่มเกิดอคติต่อลออจันทร์ ครามก็พูดสาเหตุที่แท้จริงออกมา

“ไม่ได้หรอกครับ ผมจะให้ลูกชายที่แท้จริงของผมต้องขาดแม่ได้ยังไง

“ลูกชายที่แท้จริง” หญิงวัยกลางคนทวนคำ ครามจ้องมองไปที่โรสรินที่นั่งส่ายหน้าพยายามห้ามปราม

“ครับ อัยวาไม่ใช่ลูกชายของผม ครอบครัวเราถูกหลอกมาตั้งแต่แรก”

“คุณคราม !!!” โรสรินกรีดร้องเสียงหลง

“อะไรนะ” สองสามีภรรยาโยธินตระกูลร้องออกมาพร้อมกัน

“นี่ครับ ผลตรวจดีเอ็นเอของผมกับอัยวา” ลูกชายยื่นผลตรวจที่เตรียมไว้ให้พ่อกับแม่ดู คุณไพลินตัวสั่นเทาด้วยความโกรธเมื่อเห็นผลตรวจเดินปรี่เข้าไปตบหน้าอดีตลูกสะใภ้เสียงดัง

เพียะ

“หล่อนกล้าดียังไง เสียแรงที่ฉันรักและเอ็นดูเธอมาตลอด” ตวาดเสียงดังพร้อมกับตบหน้าอีกข้างทันที

“คุณแม่ ฟังรินก่อนนะคะ” โรสรินกุมแก้มที่โดนตบพยายามอธิบาย

“แงงงงงง” เสียงทะเลาะทำให้ทารกน้อยยิ่งตะเบ็งเสียงร้องไห้

“ไป เอาลูกเธอออกไปจากบ้านฉัน จะไปไหนก็ไป !!!” ชี้นิ้วไล่สองแม่ลูกไปให้พ้นหน้า โรสรินได้แต่หอบลูกพร้อมกับพี่เลี้ยงออกจากบ้านโยธินตระกูลอย่างลนลาน

หลังจากที่คุณไพลินระเบิดอารมณ์ก็นั่งทรุดลงร้องไห้กับอกสามี

“ฮึก คุณพิศาลคะ หนูรินกล้าทำแบบนี้ได้ยัง ฮึก”

“ร้องไห้ออกมาเถอะคุณ” คุณศาลปลอมประโลมภรรยาก่อนจะสบตากับลูกชายที่นั่งจิบกาแฟเงียบ ๆ ราวกับว่าไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น

“แล้วหนูอัยวาอีก แกเพิ่งจะ เอ๊ะ”คุณไพลินหยุดร้องไห้เมื่อนึกถึงเวลาเกิดของอดีตหลานรัก

“นี่มันคลอดก่อนกำหนดที่ไหนกัน นี่ยัยรินตั้งท้องก่อนที่จะมานอนกับลูกชายเราแน่ ๆ” ครามที่นั่งดื่มกาแฟอยู่เกือบสำลัก เขาลืมนึกถึงอายุของอัยวาไปเสียสนิทชายหนุ่มนับถือผู้เป็นแม่จริง ๆ ที่เชื่อมโยงเรื่องนี้ขึ้นได้

“ผมคิดว่าคุณน้าเกสรน่าจะรู้เรื่องทุกอย่างที่โรสรินทำด้วยนะครับ”เอ่ยย้ำเตือนผู้เป็นแม่ แน่ล่ะสิ ลูกสาวตัวเองสร้างเรื่องใหญ่ขนาดนี้คนเป็นแม่ต้องรู้อยู่แล้ว

“หน็อยยัยเกสร ฉันไม่ปล่อยหล่อนไปแน่”เสียงคำรามของอดีตแม่เสือร้ายฉายาในอดีตดังไปทั่วห้อง

“ใจเย็น ๆ ก่อนคุณลิน”คุณพิศาลสมกับเป็นพ่อเรือนรับหน้าที่ปลอบประโลมภรรยาให้สงบสติอารมณ์ลงได้

“แล้วเด็กคนนั้นล่ะ ลูกของลออจันทร์ชื่อว่าอะไรนะ” คุณไพลินที่สงบสติได้รีบถามถึงหลานชายตัวจริงของตน

“ลลิตครับ ชื่อลลิต”สายตาที่เย็นชานับตั้งแต่เข้ามาในบ้านกลับเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนเมื่อเอ่ยถึงลูกชาย

 “ลลิตงั้นเหรอ ชื่อเพราะจริง” คุณหญิงกล่าวชมพร้อมกับชมเชยหนูน้อยในรูปภาพไปด้วย

“แล้วลูกจะไปรับลลิตกลับมาเมื่อไหร่” ครามขมวดคิ้วเมื่อคุณแม่ของตนไม่เอ่ยถึงลออจันทร์เลยสักนิด

“ลออจันทร์ขอเวลาผมอีกนิดครับ แล้วอีกอย่างผมจะไปรับสองแม่ลูกมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ด้วย”เมื่อได้ยินลูกชายพูดแบบนี้ คุณไพลินก็ส่ายหน้าไม่เห็นด้วย

“แต่ลออจันทร์เขาเป็นแค่…”

“เขาเป็นแม่ของลูกผมครับ” ครามสบตาผู้เป็นแม่พูดด้วยเสียงหนักแน่น

“แล้วเราสามคนต้องอยู่ด้วยกัน แต่ถ้าคุณแม่ไม่สบายใจผมจะย้ายออกจากบ้านหลังนี้ไปอยู่คอนโดเองครับ” พูดจบก็เอื้อมมือไปฉกรูปถ่ายในมือของคุณไพลินพร้อมสอดเก็บไว้ในกระเป๋าอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบเดินขึ้นไปห้องทำงานบนชั้นสอง

“เอ๊ะตาคราม จะเอารูปหลานแม่ไปไหน” ตะโกนไล่หลังลูกชายตัวดีที่เดินตัวปลิวออกไป

“แค่รูปเดียว ทำเป็นงกไปได้” คุณไพลินบ่นอุบอิบกับสามี

“เอาน่าคุณ อีกไม่นานเจ้าครามมันก็พาหลานมาที่บ้านอยู่แล้ว”

“เชอะ เห็นแก่หลานหรอกนะ”

ฮัดชิ่ว

เสียงจามของเด็กน้อยที่อาบน้ำเล่นกับคุณเป็ดน้อยอยู่ในอ่างขนาดเล็กทำให้ลออจันทร์ตกใจรีบพาลูกน้อยขึ้นไปเช็ดตัว

ใครมันกล้านินทาลลิตคนนี้ฟะ