เรียกพี่ชายก่อน

ด้านใบชา...

หมับ!

“มี๊!” เด็กน้อยวัย5ขวบในชุดนักเรียนวิ่งมากอดแม่ด้วยความตื่นเต้น ที่เห็นแม่มาหาที่บ้าน พร้อมกับคุกกี้รสโปรดในมือสองกล่อง

“หืม...หอมจังเลย...กำลังจะไปโรงเรียนเหรอครับ...” กอดและหอมลูกชายด้วยความดีใจไม่แพ้กัน

“ครับมี๊...แต่มี๊มาพอดีเลย...วันนี้ไปส่งน้องเวย์ได้ไหมครับ”

“ได้อยู่แล้วครับ...นี่ครับ...มี๊ทำคุกกี้มาฝากด้วย”

“เย่ เวย์ชอบกินคุกกี้ของมี๊ที่สุดเลย” ว่าแล้วก็ผละกอดออกแล้วหยิบคุกกี้ที่เธอทำให้มาถือไว้ ตามด้วยเปิดกล่องและฉีกซองกินอย่างเอร็ดอร่อย

“อร่อยไหมครับ”

“อร่อยที่สุดในโลกเลยครับ” เอ่ยชมพร้อมกับรอยยิ้มแห่งความสุข รอยยิ้มที่เธอมักจะได้เห็นจากเขาบ่อยๆ เวลาที่เธอทำให้เขากิน

สายหมอกเป็นคนที่ชอบกินคุกกี้มาก และยิ่งเมื่อได้ลิ้มรสที่เธอทำให้ เขาก็ยิ่งไม่กินของใครเลย ไม่รู้ว่าป่านนี้เขาจะยังกินอยู่หรือเปล่า จะเจอคุกกี้ที่ถูกใจและทำให้มีความสุขได้ไหม หรือเกลียดเธอจนเลิกชอบไปแล้ว

“อุ๊ย...สายแล้ว...งั้นไปโรงเรียนกันนะครับ”

“ครับ...คุณยาย...เวย์ฝากคุกกี้ด้วยนะครับ..ห้ามให้ใครกินของเวย์นะครับ” เอ่ยสั่งเอาไว้ ดูสิขนาดนิสัยขี้หวงของยังเหมือนกันเลย เรียกได้ว่าเหมือนเขาแทบจะทุกอย่างจริงๆ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เธอคิดถึงเขาได้ยังไงกัน ทุกครั้งที่เห็นหน้าลูกชาย มันก็สะท้อนตัวตนของเขาจนไม่กล้าที่จะเปิดใจให้ใคร เพราะลบเขาไปจากหัวใจไม่ได้ ไม่สิเรียกได้ว่าไม่เคยคิดที่จะลบเขาไปจากหัวใจเลยด้วยซ้ำ

“ครับ...ยายจะไม่ให้ใครกิน”

“อะไร ขี้งกจัง...น้าหม่อนขอกิน ก็ไม่ได้เหรอ”

“ไม่ได้ครับ นั่นของเด็ก ห้ามน้าหม่อนกินของเวย์เด็ดขาด ไม่งั้นเวย์จะโกรธน้าหม่อน” ทำหน้ายู่ดูจริงจังใส่ผู้เป็นน้า จนยายและแม่อดที่จะเอ็นดูกับท่าทีของรันเวย์ไม่ได้

“ไม่กินก็ได้ ขี้หวงจริงๆ” เดินไปโยกศีรษะหลานด้วยความมันเขี้ยว

“ไปกันครับ สวัสดีคุณยายกับน้าหม่อนด้วย” ใบชาเอ่ยบอกลูกชาย ซึ่งเขาก็ยกมือไหว้ด้วยความอ่อนน้อมสมวัย จากนั้นก็พาไปส่งที่โรงเรียน

หลังจากส่งลูกชายถึงที่หมายแล้วก็รีบกลับมาบ้าน จัดการขนเสื้อผ้าบางส่วนไปคอนโด และรอลูกชายเลิกเรียนด้วย เพราะก่อนหน้านี้รันเวย์ขอไปส่งเธอด้วยตัวเอง และกำชับว่าต้องรอให้เขาเลิกเรียนก่อน

พอเลิกเรียนเธอก็ไปรับลูกชายที่โรงเรียนตามเวลาที่กำหนด โดยมีสารถีอย่างใบหม่อนอาสาขับรถมาให้

“สวัสดีครับคุณใบชา วันนี้มารับลูกเองเลยเหรอครับ” เสียงของคุณครูประจำชั้นของลูกชายเธอเอ่ยทักทายด้วยรอยยิ้ม

“สวัสดีค่ะคุณครูมาวิน...รันเวย์ล่ะคะ” ทักทายตอบแล้วกวาดสายตามองลูกชาย

“อยู่สนามเด็กเล่นครับ...เดี๋ยวผมไปตามให้นะครับ...”

“ค่ะ...รบกวนด้วยนะคะ”

“สวัสดีครับมี๊” เสียงรันเวย์ดังมาแต่ไกล ไม่พอยังวิ่งเข้ามากระโดดกอดเธอด้วยท่าทีดีใจอีกด้วย ซึ่งเป็นภาพแม่ลูกที่น่ารักจนครูประจำชั้นอย่างมาวิน อดอมยิ้มไม่ได้เลย และใช่เขาชอบผู้ปกครองของลูกศิษย์

แม้จะรู้ว่าเธอเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว เขาก็ไม่คิดที่จะติดใจหรือคิดจะตำหนิเธอเลยแม้สักนิดเดียว พยายามหาโอกาสได้คุยได้ใกล้ชิดกับเธออยู่เสมอ แต่ก็เป็นไปได้ยาก เพราะเธออยู่คนละที่กับลูก ส่วนใหญ่จะเป็นน้าและยายที่เป็นคนมาส่งเจ้าตัวเล็กนี้เสียมากกว่า

“อะ...เอ่อ...คุณใบชาครับ...ผมขอไลน์หน่อยได้ไหมครับ” ก่อนที่เธอจะจูงแขนลูกกลับบ้าน มาวินก็ไม่วายขอช่องทางการติดต่อเธอ

“อะ...เอ่อ...” เธอดูลำบากใจอยู่ไม่น้อย

“คือว่า จะดึงเข้ากลุ่มผู้ปกครองครับ...เผื่อแจ้งข่าวสารและกิจกรรมต่างๆ คุณใบชาจะได้รู้ด้วย” มาวินรีบแก้ต่าง เมื่อเห็นท่าทีของเธอที่ดูลำบากใจเหมือนจะไม่ยอมให้ จึงเลี่ยงและหาเหตุผลที่พอจะเป็นไปได้ขึ้นมาแทน

“อ๋อ...ได้ค่ะ...” ว่าแล้วก็หยิบโทรศัพท์ในกระเป๋าแล้วยื่นให้เขาสแกนคิวอาร์โค้ดไลน์ของเธอ

“เรียบร้อยครับ เดี๋ยวผมดึงเข้ากลุ่มนะครับ กลับบ้านดีๆ นะครับรันเวย์สุดหล่อ” เอ่ยบอกร่างเล็กเสร็จก็ไม่วายหันไปร่ำลาลูกศิษย์ตัวน้อยด้วยรอยยิ้ม

“ค่ะ...รันเวย์ครับ สวัสดีคุณครูมาวินก่อนเร็วครับ”

“สวัสดีครับคุณครูมาวิน” ยกมือไหว้ตามที่เธอบอก จากนั้นก็รีบพากันขึ้นรถ

@Bibleคอนโดมิเนียม

“เวย์อยากนอนกับมี๊ เวย์คิดถึงมี๊” เด็กน้อยงอแงพร้อมกับเกาะแข่งเกาะขาผู้เป็นแม่ ทันทีที่ทานมื้อเย็นกันเสร็จแล้ว และได้เวลาที่รันเวย์จะต้องกลับบ้าน แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวแสบจะงอแงไม่ยอมกลับ

“เสาร์อาทิตย์ค่อยมานอนกับมี๊น้า...” ย่อตัวลงตรงหน้ารันเวย์แล้วยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเขาด้วยความทะนุถนอม ตามด้วยโน้มตัวไปหอมทั้งแก้มซ้ายแก้มขวา

“คอนโดมี๊มีอ่างอาบน้ำด้วย เวย์ชอบแช่น้ำอุ่นที่คอนโดมี๊”

“ไว้มี๊จะสั่งอ่างน้ำไปไว้ที่บ้านคุณยายให้นะครับ”

“ไม่เอา...เวย์อยากมาแช่ที่นี่”

“กลับบ้านได้แล้วครับ น้าหม่อนมีธุระ เดี๋ยวจะดึกเอา” แม้ว่าระยะทางจากคอนโดเธอไปบ้านจะไม่ไกลกันนัก แต่ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงอยากให้รีบกลับ ก่อนที่มันจะมืดค่ำเสียก่อน ยื้อกันอยู่เนิ่นนานเลย กว่ารันเวย์จะยอม สุดท้ายก็จำต้องหน้าง้ำหน้างอเดินออกจากห้องไป แต่ก่อนกลับก็ไม่วายวิ่งกลับมากอดเธออีกครั้ง ทำราวกับว่าไม่เจอกันร่วมปีอย่างไงอย่างงั้น ทั้งที่ก็เจอกันทุกอาทิตย์

ด้านสายหมอก...

ร่างสูงเดินอุ้มแมวไปรอลิฟต์ เพื่อขึ้นไปชั้นบน แต่จังหวะที่ประตูลิฟต์เปิดกลับเจอเด็กชายตัวน้อยที่เขาเคยให้คุกกี้บนรถเมล์ในวันนั้นเข้า

“ว้าว...คุณลุง...คุณลุงเลี้ยงแมวด้วยเหรอครับ” รันเวย์เอ่ยถามด้วยท่าทีตื่นตาตื่นใจ ก่อนที่จะเดินออกจากลิฟต์แล้วไปหยุดอยู่ตรงหน้าร่างสูง พร้อมกับเงยหน้าคุยกับเขา จนเขาต้องย่อตัวลงมานั่งตรงหน้ารันเวย์เพราะอดที่จะเอ็นดูเขาไม่ได้เลยจริงๆ

“มาทำอะไรที่นี่” เอ่ยถามแล้วมองไปที่ใบหม่อน เลิกคิ้วเพียงเล็กแล้วยิ้มให้อย่างเป็นมิตร พลางคิดในใจว่านี่พ่อของเด็กนี่เหรอ ทำไมหน้าตาไม่เหมือนกันเลย เด็กนี่ดูหล่อกว่าตั้งเยอะ แต่พอคิดว่าคงจะได้หน้าตาแม่ก็เลยไม่ได้สนใจ

“มาส่งแม่ครับ คุณลุงครับผมขอจับแมวได้ไหมครับ” เด็กน้อยเอ่ยตอบและถามในเวลาต่อมา โดยที่สายตาก็ไม่วางตา จ้องมองเจ้าแมวอ้วนที่ดูเหมือนจะอยากลงมาหาเขา จนสายหมอกแอบงง โดยปกติแล้วนมสดไม่ใช่แมวที่จะชอบให้คนแปลกหน้าจับง่ายๆ

“ได้สิ...แต่ต้องเรียกพี่ชายก่อน แล้วจะยอมให้จับ”

“ครับ...คุณลุงครับ...ผมขอจับพี่ชายได้ไหมครับ”

“...” ความใสซื่อของเด็กชายตรงหน้าทำเอาสายหมอกถึงกับพูดไม่ออก ส่วนใบหม่อนก็กลั้นขำไว้ไม่ไหว สุดท้ายก็หลุดขำออกมากับความไร้เดียงสาของหลานชาย

“เวย์ครับ...ไม่ได้หมายความว่า...ให้เรียกแมวว่าพี่ชาย...แต่ให้เรียกคุณลุงว่าพี่ชายต่างหากครับ” ใบหม่อนอธิบายให้หลานชายฟัง ซึ่งรันเวย์เองก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมต้องให้เรียกพี่ชาย ในเมื่อสายหมอกแก่กว่าเขาตั้งเยอะเกินกว่าจะเป็นพี่ชายได้

“แต่คุณลุงแก่แล้ว จะเป็นพี่ชายได้ไงครับ”

“รันเวย์!” เอ็ดหลานเล็กน้อย ไม่ได้จริงจังมาก ก่อนที่จะก้มศีรษะเพื่อขอโทษสายหมอกแทนหลายชาย

“หึๆ ไม่เป็นไรครับคุณ...เด็กก็แบบนี้แหละ...” ไม่ถือสาแต่ก็ยอมให้จับนมสดตามที่ต้องการ

สรุปจะได้ขึ้นคอนโดไหม มัวแต่คุยกับเด็ก สายหมอกคิด แต่ก็ยอมให้รันเวย์จับเจ้าแมวอ้วนนั้นตามอำเภอใจอยู่เนิ่นนาน น่าแปลกที่นมสดนั้นดูเหมือนจะชอบรันเวย์เอามากๆ

“เราชื่ออะไร บอกลุงได้ไหม”

“ชื่อรันเวย์ครับ”

“ทำไมถึงชื่อนี้ล่ะ...”

“มี๊ชอบเครื่องบินครับ มี๊เลยตั้งให้”

“อ๋อ...”

“แล้วคุณลุงล่ะครับ...ชื่ออะไร”

“ไม่บอก...ไว้เจอกันรอบหน้าลุงจะบอกนะ...”

“คุณลุงขี้โกง ใช่ไหมครับพี่ชาย” ดุสายหมอกเสร็จก็หันไปหาแนวร่วมที่เป็นแมวเฉย

“เวย์ครับ...กลับกันเถอะครับ...รบกวนคุณลุงนานแล้ว...คุณลุงจะขึ้นห้องแล้วครับ” ใบหม่อนเมื่อเห็นว่ารบกวนเวลาสายหมอกก็รีบเรียกหลานกลับบ้านทันที

“ว้า...วันหลังจะเจอพี่ชายอีกไหมเนี่ย” เอ่ยบอกด้วยความเสียดาย

“เจอสิ...ไว้เจอกันนะเจ้าเด็กน้อย” ยกมือขึ้นยีผมรันเวย์เล่น แล้วอุ้มนมสดขึ้นแนบอกไว้ แล้วเดินเข้าลิฟต์ไป ซึ่งรันเวย์ก็หมุนตัวไปทางลิฟต์ แล้วยืนโบกมือบ๊ายบายสายหมอกและแมว จนประตูลิฟต์ปิดลง

“บ๊ายบายครับพี่ชาย บ๊ายบายครับคุณลุง”