บทนำ

บทนำ

ดวงตาคมสีน้ำตาเข้มภายใต้คิ้วหนาได้รูปมองตามสาวน้อยร่างเล็กที่วิ่งตึกๆ ผ่านหน้าเขาไปด้วยความสนใจกลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมยาวไสวที่ปลิวสยายตามแรงลมทำให้หัวใจหนุ่มเต้นแรงอย่างที่ ดามพ์ วิสุทธิ์ธาดาพงษ์ เลอเวนส์ ชายหนุ่มวัยสามสิบปีเลือดผสม ไทย สวีเดน ผู้หล่อเหลาเพียบพร้อมไม่เคยคิดว่าตนจะรู้สึกใจเต้นเลือดหนุ่มรุมร้อนได้ถึงเพียงนี้เพียงแค่ได้กลิ่นกายหอมอ่อนๆ จากเรือนร่างของสตรีที่วิ่งผ่านหน้าเขาไปอย่างเร่งรีบ โดยไม่ สนใจจะหันมามองเขาด้วยซ้ำ มันน่าโมโหตรงที่เจ้าหล่อนไม่หันมามามองเขานี่ล่ะ คนอย่างดามพ์ไม่เคยถูกผู้หญิงเมิน

ดามพ์มั่นใจว่าเขาโดดเด่นสะดุดตาของผู้หญิงทุกคน ตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในตึกสำนักงานแห่งนี้ทุกคนต่างก็หันมาสนใจเขา แต่แม่สาวน้อยร่างเล็กเมื่อครู่กลับทะเล่อทะล่าวิ่งฉิวผ่านหน้าเขาไปเหมือนเขาไม่มีตัวตน... และดูท่าว่าเจ้าหล่อนยังคงเป็นนักศึกษาซึ่งแน่นอนว่าคงจะฝึกงานที่แผนกไหนสักแผนกในบริษัทของเขา เพราะทั้งตึกเลอเวนส์ทาวเวอร์ ตึกสูงสามสิบชั้นแห่งนี้ เป็นตึกสำนักงานใหญ่ของเลอเวนส์แต่เพียงผู้เดียว และที่นี่จะรวมทุกๆ แผนก ทุกเครือข่ายบริษัทในเครือ เลอเวนส์ อินดรัสทรี่และวิสุทธิ์ธาดาพงษ์ ไว้ และทุกๆ สามเดือนเขาซึ่งอยู่ในตำแหน่งประธานผู้บริหารสูงสุดของเลอเวนส์ จะเข้ามาดูงานที่สำนักงานใหญ่และจะอยู่บริหารงานที่นี่เป็นเวลาหนึ่งเดือน

ความจริงแล้วดามพ์สามารถจะกลับมาอยู่ถาวรที่เมืองไทยได้เลยแต่เพราะเขาไม่ชอบความเจ้ากี้เจ้าการของมารดาที่มักหาหญิงสาวมากหน้าหลายตามาให้เลือกเขาจึงยินดีที่จะไปๆ มาๆ ระหว่างไทยกับสวีเดนและเดินทางไปดูงานสาขาอื่นๆ ทั่วโลกมากกว่าจะประจำอยู่ที่ไหนนานๆ จะเรียกได้ว่าเขาขอเป็นพ่อพวงมาลัยลอยไปลอยมาเป็นหนุ่มเจ้าสำราญหาความสุขไปเรื่อยๆ ประสาชายโสดดีกว่า...

“นายไปสืบดูสิว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร ฝึกงานแผนกอะไรที่นี่” ชายหนุ่มหันไปสิ่งคนสนิทของตนที่คอยติดตามเขาทุกฝีก้าวแล้วเดินเข้าลิฟต์ผู้บริหารไปด้วยกาวย่างที่มั่นคงสง่างาม

เจมส์ คาร์ตัน บอดีการ์ดหนุ่มหล่อไม่แพ้ผู้เป็นนายรับคำแล้วไปจัดการทุกอย่างตามที่เจ้านายต้องการไม่ถึงครึ่งชั่วโมงข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับสาวน้อยร่างเล็กคนนั้นก็อยู่ในมือดามพ์ ชายหนุ่มยกยิ้มพอใจกับสิ่งที่ได้รับรู้

“นาริน วีระพงศกร หึหึ ไม่นึกเลยว่าโลกมันจะกลมขนาดนี้” รอยยิ้มของดามพ์แฝงไว้ด้วยความพอใจก็จริงแต่แววตากลับเต็มไปด้วยประกายไฟบางอย่างซึ่งถ้าหากว่ามันเป็นไฟจริงๆ ก็คงแผดเผาสิ่งที่ชายหนุ่มมองให้เป็นผุยผงได้ไม่ยาก