ตอนที่ 1.

ตอนที่ 1.

นารินค่อนข้างแปลกใจที่วันนี้เธอถูกให้เข้ามาช่วยงานเลขาสาวของท่านประธานแห่งเลอเวนส์กรุ๊ป สาวน้อยที่ใกล้จะพ้นรั้วมหาวิทยาลัยตื่นเต้นจนแทบทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว

“พี่รวีคะรินปวดท้องอยากเข้าห้องน้ำจังเลยค่ะ”

“โธ่เอ๊ย เด็กน้อย ตื่นเต้นละสิท่า” แสงรวี เลขาสาวสวยที่ดูดีทุกกระเบียดนิ้วยิ้มพลางส่ายหัวช้าๆ อย่างเอ็นดูสาวน้อยตรงหน้า นารินน่ารักนิสัยดีและหัวไวสอนงานแป๊บเดียวก็จำได้ทำให้เธอไม่เหนื่อยและผ่อนแรงได้เยอะที่สำคัญนารินยังเก่งภาษาด้วย ข่อนี้เองที่ทำให้เธอสามารถทำงานได้เร็วเพราะมีคนช่วยแปลเอกสารนั่นเอง

“ค่ะ” นารินพยักหน้าอายๆ ยืนบิดไปบิดมามือเท้าเย็นเฉียบ

“จะไปก็รีบไปเร็วๆ เข้าล่ะ อีกสิบห้านาทีจะประชุมแล้ว เอกสารทุกอย่างต้องพร้อมก่อนที่ท่านประธานจะเข้า ท่านประธานเข้มงวดมากเรื่องเวลาและความพร้อม” ไม่ต้องรอให้เลขาสาวสวยบอกนารินก็วิ่งแจ้นไปยังห้องน้ำทันทีและอีกสามนาทีต่อมาก็เข้าไปช่วยแสงรวีจัดเตรียมเอกสารความพร้อมในการประชุมประจำไตรมาสของบริษัทชื่อดัง...

“เอาละเรียบร้อยแล้ว น้องรินไปนั่งพักก่อนนะ หากมีอะไรเพิ่มเติมพี่จะเรียกมาช่วย”

“ค่ะพี่รวี” นารินเดินออกไปจากห้องประชุมอย่างรวดเร็วเพราะไม่ต้องการจะอยู่ในห้องนี้อยู่แล้ว เกร็งแย่เลยเพราะในที่ประชุมคงจะมีแต่ผู้ใหญ่ หุ้นส่วนของบริษัทก็คงจะมีแต่คนวัยกลางคนหรือเป็นผู้ใหญ่กว่าเธอ ยิ่งท่านประธานก็คงจะอายุราวห้าสิบแน่ๆ นารินคิดในใจขณะเดินไปที่ประตู แต่แล้วในขณะที่เธอปิดประตูแล้วหันหลังกลับก็ต้องใจหายวูบเมื่อเธอชนเข้ากับใครสักคนที่ทำให้เธอนึกถึงกำแพงเหล็กมากกว่าจะเป็นร่างกายของมนุษย์

“โอ้ย... ว้าย...” นารินร้องออกมาด้วยความเจ็บและจุกแล้วก็ตามด้วยเสียงอุทานด้วยความตระหนกเมื่อร่างที่กำลังเซถลาเกือบจะกองกับพื้นนั้นถูกรั้งไว้ด้วยมือของใครคนนั้นก่อนที่ร่างของเธอจะปลิวหวือมาปะทะกับอกกว้างของชายหนุ่มปริศนา

“ระวังหน่อยสิ” เสียงทุ้มพูดภาษาไทยชัดเจนดังขึ้นนารินจำต้องเงยหน้าขึ้นมองคนพูดจนคอแทบหักเพราะเขาสูงมาก และเมื่อเธออยู่ใกล้เขาชนิดที่ว่าแนบชิดมากๆ ก็ยิ่งรู้สึกได้ถึงความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อภายใต้ชุดสูทเนื้อดีที่เขาสวมใส่ แผงอกกว้างและวงแขนที่โอบเธอไว้ก็ยิ่งทำให้เธอรู้สึกตัวเล็กกระจ้อยร่อยเหลือเกิน...

“อะ เอ่อ คือ ริน...”

“เธอเป็นนักศึกษาฝึกงานใช่ไหม” นารินพยักหน้าช้าๆ ยังคงจับจ้องไปที่ใบหน้าหล่อเหลาของคนถามอย่างตื่นตะลึงมึนงง ใจสั่นระทึกร่างสาวร้อนผ่าวใจหวิวหวั่นรู้สึกเหมือนจะเป็นลมเสียให้ได้

“คะ ค่ะ”

“เอาล่ะ จะไปไหนก็ไปเถอะ”

“อะ เอ่อ...” นารินอ้ำอึ้งยังคงทำอะไรไม่ถูก

“อะไรอีกล่ะฉันจะเข้าไปในห้องประชุม” ชายหนุ่มผู้หล่อเหลายังคงทำเสียงดุๆ ใส่เธอ

“ระ รินไปไม่ได้..” สาวน้อยเสียงอ่อย ชายหนุ่มก้มลงมองเธอพลางขมวดคิ้วใส่ด้วยท่าทางฉุนเฉียวจนนารินใจสั่นทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น

“ทำไม”

“กะ ก็ คุณ กะ กอดรินไว้..” คำตอบที่ออกจากริมฝีปากระเรื่อทำให้วงแขนที่รัดร่างแน่งน้อยไว้ค่อยๆ คลายออก และทันทีที่วงแขนแข็งแรงคลายออกไปนารินก็แทบล้มทั้งยืน ร่างบางเซน้อยๆ แต่ก็สามารถยืนด้วยขาของตนเองได้แล้วก้าวถอยห่างจากเขาไปหนึ่งก้าว แล้วร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มเดินผ่านหน้าเธอเข้าไปในห้องประชุมด้วยท่าทางเคร่งขรึมเหมือนเธอเป็นอากาศธาตุ

“โอย ดีนะเนี่ยยังไม่มีใครมา ไม่อย่างนั้นไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน” นารินเป่าลมออกจากปากด้วยความโล่งอกแต่ใจสาวยังเต้นกระหน่ำไม่หยุด

“แล้วตกลงเขาเป็นใครนะ” คิ้วเรียวขมวดมุ่นแล้วเดินไปนั่งรอแสงรวีเรียกใช้ที่โต๊ะทำงานของตน ดวงตากลมโตมองแฟ้มและหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดทิ้งไว้ มือเล็กหยิบแฟ้มงานขึ้นมาดูอย่างพิจารณาอีกครั้งแล้วก็ต้องเบิกตาโตเมื่อใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เธอชนเมื่อครู่กับใบหน้าของท่านประธานใหญ่ของบริษัทนั้นคือคนคนเดียวกัน... แต่ไม่ทันที่นารินจะได้คิดอะไรต่อแสงรวีก็เรียกหาเธอให้เข้าไปช่วยงานในห้องประชุม นารินแข้งขาสั่นมือเท้าเย็นเฉียบเลยทีเดียวเมื่อจะต้องได้พบเจอเขาอีกครั้ง

และวันนั้นทุกอย่างก็ผ่านไปด้วยดี...

“พี่รวีคะ คือ ท่านประธานนี่ไม่ใช่ผู้หญิงหรือคะ” นารินถามขณะยืนรอเอกสารจากแสงรวี

“อ้อ พี่ลืมบอก คุณดามพ์เป็นท่านประธานคนใหม่น่ะ ความจริงแล้วคุณดามพ์นั่งเก้าอี้ประธานใหญ่ของเลอเวนส์กรุ๊ปมาสักพักแล้ว แต่เพิ่งจะให้เปลี่ยนบอร์ดและเอารูปท่านใส่เข้าไปในแฟ้มเอกสารและไฟล์ข้อมูลบริษัทอย่างเป็นทางการเมื่อต้นเดือนนี่เอง วันนี้การประชุมก็จะมีการพูดถึงเรื่องนี้ด้วย” เสียงหวานของแสงรวีดังขึ้นพร้อมกับร่างระหงเข้ามานั่งข้างๆ อย่างสนิทสนม...

“อ้อ เหรอคะ ถึงว่ารินเพิ่งเคยเห็น” นารินใจเต้นแรงเมื่อคิดถึงชายหนุ่มผู้ซึ่งมาเป็นเจ้านายของตน แม้จะเป็นแค่นักศึกษาฝึกงานแต่เธอก็จำเป็นต้องรู้ว่าใครเป็นเจ้านายใหญ่

“คุณดามพ์เป็นคนไทยหรือคะ”

“ใช่แล้ว เพราะคุณ ดรุณี แม่ของคุณดามพ์เป็นคนไทยแต่ก็เป็นลูกครึ่งด้วยคุณดรุณีเป็นลูกครึ่งไทยอังกฤษ ส่วนคุณพ่อคุณดามพ์เป็นคนสวีเดนท่านก็หล่อเหลาไม่เบาเลยนะ แต่พี่ก็ไม่ค่อยได้พบท่านบ่อยนักหรอกท่านงานเยอะและเดินทางไปดูงานที่อื่นบ่อยๆ อีกอย่างคุณพ่อของคุณดามพ์ก็เสียชีวิตมาหลายปีแล้ว ส่วนคุณดรุณีน่ะท่านเคยนั่งแทนประธานก่อนที่จะแต่งตั้งคุณดามพ์”

“ถ้าไม่รู้มาก่อนว่าเขาเป็นแม่ลูกกันนี่ ดูไม่ออกเลยนะคะว่าคุณดรุณีกับคุณดามพ์เป็นแม่ลูกกัน คุณดามพ์ไม่มีส่วนไหนเลยเหมือนคุณดรุณี ทั้งสีตาสีผม” นารินมองรูปท่านประธานคนเก่ากับท่านประธานคนใหม่อย่างพิจารณา ดวงตากลมโตมองสำรวจรูปหน้าของคนในรูปอย่างละเอียดลออ

“อ้อ... รินว่าเขาเหมือนกันตรงปากค่ะ ปากคุณดรุณีเรียวสวยได้รูป ปากคุณดามพ์เหมือนปากผู้หญิงเลยค่ะ สวยกว่าผู้หญิงบางคนอีก” นารินหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้เมื่อมองสบตาชายหนุ่มเรือนผมสีน้ำตาลเข้มประกายทองในรูป ใบหน้าเรียวยาวได้รูปประกอบด้วยคิ้วยาวเหนือดวงตาคมสีอำพันสวยแปลกตาและราวกับว่าดวงตาคมคู่นั้นมันส่องประกายได้ แม้อยู่ในรูปถ่ายยังคงระยับพราวพรายทำให้คนมองใจละลายได้ไม่ยาก จมูกโด่งสวยไม่งองุ้มรับปรับริมฝีปากเรียวสวยสีสดอย่างคนสุขภาพดี เรียวปากที่เธอนึกชื่นชมว่าสวย สวยกว่าปากเธอเสียอีก...